Oświęcim i Brzezinka, cz. 1/4 Cala prawda roszczenia zydowskie wobec Polski
Monday, November 30, 2009
Iwo Cyprian Pogonowski OSZCZERSTWA BRUMBERGA W PRESTIŻOWYM PIŚMIE AMERYKAŃSKIM ,,FOREIGN AFFAIRS”
Iwo Cyprian Pogonowski OSZCZERSTWA BRUMBERGA W PRESTIŻOWYM PIŚMIE AMERYKAŃSKIM ,,FOREIGN AFFAIRS”
Państwowe Muzeum Oświęcim - Brzezinka - Auschwitz - Birkenau
Tadeusz Wojtkowski - Prezes Towarzystwa Historycznego Stop
Janusz Marszałek - założyciel pierwszej w Polsce prywatnej wioski dziecięcej, prezes spółki akcyjnej "Maja"
Marek Rawecki - Zespół ds. Studium zagospodarowania przestrzennego strefy ochronnej Państwowego Muzeum w Oświęcimiu
Jan Knycz - Przewodniczący Rady Miejskiej w Oświęcimiu
Edward Moskal - Prezes Kongresu Polonii Amerykańskiej
Profesor Iwo Cyprian Pogonowski
Rada Polityki Zagranicznej USA (The Council on Foreign Relations in Washington) wydaje dwumiesięcznik pt. Sprawy Zagraniczne (Foreign Affairs Magazine), w którym jest wyznaczany zakres alternatyw polityki zagranicznej Stanów Zjednoczonych. Rada Polityki Zagranicznej USA zajmuje dominującą pozycję dzięki ciągłości swego istnienia i składu członków, którzy zaliczają się do najwybitniejszych naukowców i dyplomatów Stanów Zjednoczonych. Od Drugiej Wojny Światowej rada ta wybrała każdego ministra spraw zagranicznych USA, niektórzy z nich nie byli osobiście znani prezydentom, którym mieli służyć. Wrześniowy i październikowy numer Spraw Zagranicznych zawiera oszczerczy artykuł o Polsce p.t. Polacy i Żydzi Abrahama Brumberga, w którym z aprobatą cytowane jest zdanie z książki ,,Sąsiedzi” J. T. Grossa: "zbrodnicze refleksy społeczeństwa polskiego skierowane przeciw Żydom nie były przypadkowymi zdarzeniami...." Wypowiedz ta jedynie zmienia podmiot napaści podczas gdy jest równoznaczna ze znaną opinią Hitlera o Żydach jako rasie urodzonych zbrodniarzy.
Zamieszczenie tak oszczerczego i antypolskiego artykułu w "Sprawach Zagranicznych" bezpośrednio po oficjalnej wizycie prezydenta Kwaśniewskiego w USA oznacza, że polityka amerykańska w stosunku do Polski nie uległa poprawie mimo przyjaznych spotkań obu prezydentów przed kamerami telewizyjnymi.
Od dawna znana rasistowska i wroga postawa Brumberga wobec Polski jest bardzo podobna do stanowiska nazistów wobec Żydów w czasie Drugiej Wojny Światowej. W artykułach ,,Poles and Jews” oraz ,,Murder Most Foul” Brumberg potępia Naród Polski razem z jego tradycją tolerancji i walki o wolność. Brumberg stara się przedstawić Polaków jako degeneratów, których jedynym celem w życiu jest znęcanie się nad Żydami. Jest to analogiczne do nazistowskiego obrazu Żydów prze wojną, których jedynym celem w życiu miało być szkodzenie aryjczykom. Nie ulega wątpliwości, że rasistowski artykuł Brumberga, jak i wspomniana książka Grossa prowadzą do wzajemnej nienawiści i utrudniają zjednoczenie się ludzi w szacunku do ofiar minionych krzywd, niesprawiedliwości i zbrodni systemów totalitarnych.
Należy raz jeszcze zaznaczyć, że Rada Polityki Zagranicznej USA (The Council on Foreign Relations in Washington) wyznacza kierunek polityki zagranicznej USA i ma więcej wpływu na stosunki Stanów Zjednoczonych z innymi państwami niż mają tak parlament, jak i prezydent USA. Wydanie w obecnej chwili artykułu pełnego pogardy i oszczerstw pod adresem Polski oznacza poparcie przez Rade Polityki Zagranicznej USA kampanii wymuszenia okupu od Państwa Polskiego, i to na bez porównania większą skalę, niż okup który niedawno zapłaciła Szwajcaria. Kampanią tą, o czym już pisałem we wcześniejszych artykułach, kieruje Światowa Żydowska Organizacja Roszczeniowa (World Jewish Restitution Organization of the World Jewish Congress).
Po wojnie, żydowski ruch roszczeniowy ( World Jewish Restitution Organization of the World Jewish Congress) odniósł sukcesy w zdobywaniu kolosalnych sum od rządu niemieckiego, a ostatnio uzyskał on od banków szwajcarskich sumę tysiąc dwustu pięćdziesięciu tysięcy milionów dolarów (miliarda dwustu pięćdziesięciu tysięcy) niby jako odszkodowanie za sprzeniewierzenie trzydziestu dwu milionów dolarów w 755 kontach przedwojennych (według oficjalnej komisji bankiera amerykańskiego Volckera). Uważa się, że tak wielka suma była okupem banków szwajcarskich zagrożonych bojkotem i utratą prawa do funkcjonowania na rynku nowojorskim. Ostatnio ruch roszczeniowy uzyskał od władz niemieckich blisko połowę całego funduszu odszkodowań za pracę niewolniczą w Niemczech bez sporządzenia odpowiedniej listy imiennej. Stało się to ku oburzeniu jeszcze żywych setek tysięcy weteranów pracy niewolniczej w Niemczech. Ludzie ci zdają sobie sprawę, że obecnie przy życiu nie ma więcej jak dziesięć tysięcy żydowskich weteranów pracy niewolniczej, ponieważ było ich już tylko około pięćdziesięciu tysięcy w 1945 roku na terenie Niemiec.
Teraz aby móc w dalszym ciągu funkcjonować i wymuszać odszkodowania od następnego państwa, ruch roszczeniowy musi udowodnić opinii światowej, jakie to jeszcze inne państwo brało udział w zagładzie Żydów. Tak wiec teraz przyszła kolej na Polskę, w której nieruchomości (tereny, budynki, etc.) jako członka NATO i potencjalnego członka Unii Europejskiej wnet będą bez porównania więcej warte niż są w dniu dzisiejszym. Tak więc wartość rynkowa przedwojennych posiadłości żydowskich w Polsce pójdzie w górę, wielokrotnie wyżej niż jest ich obecna wartość – stanowi to łakomy kąsek dla ,,przedsiębiorstwa Holokaust”.
Zdobycie prawa własności do tych obiektów przez żydowski ruch roszczeniowy może być spowodowane presją amerykańską na Polskę. Obiekty te przedstawiają około 15% do 20% całego polskiego majątku narodowego i będą wkrótce warte ponad sto tysięcy milionów dolarów (sto miliardów dolarów), tak że zdobycie kontroli nad nimi uczyniłoby ruch roszczeniowy (World Jewish Restitution Organization of the World Jewish Congress) największym potentatem finansowym i politycznym w Polsce. Ruch ten w krótkim czasie mógłby zmienić Polskę w satelitę Izraela i mieć ją w rezerwie na ponowną kolonizację przez Żydów, zwłaszcza jeśli ich życie w Izraelu stanie się nie do zniesienia.
Po Polsce żydowski ruch roszczeniowy najprawdopodobniej zainteresuje się Węgrami, Czechami, Słowacją, a następnie byłymi republikami sowieckimi Ukrainą, Białorusią, Litwą i Łotwą, w miarę jak kraje te odbudują się gospodarczo i będą mogły wstępować do NATO i do Unii Europejskiej, co jak wiemy nie wydaje się odległą perspektywą.
Żydowski ruch roszczeniowy jest popierany przez syjonistyczne lobby, które już zorganizowało pogróżki członków amerykańskiego parlamentu pod adresem Polski - senator Hilary Clinton jest jednym z prowodyrów w akcji tych pogróżek. Niedawno członkowie Sejmu polskiego, którzy usiłowali ograniczyć wysokość odszkodowań żydowskich byli oskarżeni przez Światowy Związek Żydów (World Jewish Congress) o "anty-amerykanizm" – oszczercze oskarżenie bardzo szkodliwe dla Polski, gdy jest ona tak bardzo uzależniona od dobrej woli rządu amerykańskiego. Oskarżenia te są wygłaszane mimo tego że w czasie niedawnej formalnej wizyty prezydenta Kwaśniewskiego, prezydent Bush powiedział, że Polska jest najbardziej proamerykańskim krajem w NATO.
Powtórzenie Schematu Propagandy Nazistowskiej
Żydowski ruch roszczeniowy (World Jewish Restitution Organization) zdobywa wielki rozgłos, który daje mu darmową światową reklamę. Od lat było wiadomo, że w czerwcu 1941 roku rząd niemiecki zdecydował się rozpowszechniać propagandę mającą przekonać świat, że niemiecka inwazja na Sowiety była entuzjastycznie witana przez ludność, która doświadczyła sowieckiego terroru. Niemiecka propaganda głosiła, że ludność terenów przyfrontowych z zemsty masowo mordowała komunistów i Żydów. Mordy te były opisywane jako reakcja ludności miejscowej na wcześniejsze sowieckie prześladowania.
Żeby zapewnić sukces swojej propagandzie nazistowski rząd niemiecki nakazał (rozkaz R. Heydricha z 29 czerwca 1941 roku) oddziałom egzekucyjnym zacierać wszelkie ślady swej obecności przy egzekucjach, nie robić dziennych raportów, jak również zakazane były zdjęcia pamiątkowe, które żołnierze niemieccy często sobie robili ze swoimi ofiarami. Brak niemieckiej dokumentacji dotyczącej masowych egzekucji przyfrontowych pozwolił ludziom z żydowskiego ruchu roszczeniowego ponownie zastosować przeciwko Polakom ten sam nazistowski schemat propagandowy oskarżający o zbrodnie niemieckie miejscową ludność. Ruch roszczeniowy (World Jewish Restitution Organization) w ten sposób – wykorzystując prowokację nazistów - "udowadnia" winę Narodu Polskiego w zagładzie Żydów.
Sprawa Jedwabnego zdominowała polskie środki przekazu i promieniowała na cały świat, który dowiadywał się o niej głównie z wypowiedzi przedstawicieli ruchu roszczeniowego. Zbrodnia z 10. VII. 1941 roku miała być dowodem polskiej winy narodowej w zagładzie Żydów. W korespondencji ze mną na ten temat profesor Józef Wieczyński, główny redaktor pięćdziesięciotomowej encyklopedii Rosji użył trafnego terminu "bitwa o Jedwabne." Ta medialna "bitwa o Jedwabne" dała żydowskiemu ruchowi roszczeniowemu kolosalną ilość bezpłatnej reklamy na światową skalę. Bitwa ta pozostanie faktycznie nierozegrana do czasu przeprowadzenia badań medycyny sądowej dwu masowych grobów w Jedwabnem co pozwoli dokładnie udowodnić plan i metodę zbrodni, jak również ilość ofiar i powód śmierci każdej z nich.
Szczegóły Tragedii w Jedwabnem
Dziś wiadomo, że 10 lipca 1941 roku Niemcy terrorem poprowadzili Żydów jedwabieńskich na miejsce ich masakry. Zastrzelili około 50ciu i spalili żywcem około 250 (nie 1600, czy 1800 jak to doniosła prasa amerykańska na podstawie fałszywych informacji zawartych w książce Sąsiedzi J. T. Grossa, który zignorował sowieckie i niemieckie źródła archiwalne).
Niemcy zorganizowali sobie do pomocy Volksduetch'ow (zdrajców i szpiegów), grupę prymitywnych kryminalistów miejscowych i z okolicy, oraz - jest nie wykluczone - że tez kilku "mścicieli." Ci ostatni, jeżeli rzeczywiście tam byli to prawdopodobnie byli przekonani, że niektórzy z Żydów jedwabieńskich narazili ich samych i ich rodziny na ciężkie prześladowanie przez NKWD i zsyłki do Gułagu. Dodatkową grupę Polaków Niemcy zmusili groźbami zastrzelenia i ciosami kolb karabinów do sprowadzenia Żydów do czyszczenia bruku na rynku.
Jeszcze żyją świadkowie tej szczegółowo zaplanowanej niemieckiej egzekucji kilkuset Żydów jedwabieńskich z 10 lipca 1941 roku. Wtedy Niemcy zmusili około 300 Żydów do maszerowania w niby pogrzebie betonowej głowy Lenina straconej z pomnika w rynku.
Niemcy podzielili Żydów na dwie grupy. Pierwsza grupa była złożona z około 50 mężczyzn, na tyle silnych, że mogliby się rozpaczliwie bronić. Druga grup była złożona z około 250 osób, głównie kobiet, dzieci i starców.
Podczas gdy druga grupa była zatrzymana w tyle, pierwszej grupie Niemcy kazali wejść do malej stodoły, do której klucze skonfiskowali poprzedniego dnia, kiedy to opróżnili stodołę z przechowywanych w niej maszyn rolniczych. Pierwszej grupie Niemcy kazali kopać rów w klepisku stodoły by niby tam pochować głowę Lenina. (Gross napisał błędnie, że scena ta odbywała się na cmentarzu żydowskim). Kiedy rów był wykopany Niemcy otworzyli ogień do pierwszej grupy Żydów i prawdopodobnie kazali Polakom żeby pochowali rozstrzelanych Żydów. Głowę Lenina umieszczono na zwłokach w grobie pierwszej grupy ofiar. Wtedy Niemcy kazali drugiej grupie wejść do stodoły, którą wkrótce polali benzyną i podpalili
Stefan Boczkowski, Roman Chojnowski i pięciu innych świadków zeznało, że widzieli jak Niemcy palili stodołę pełną Żydów. Niemiecka półciężarówka podjechała z żołnierzami niemieckimi i puszkami z benzyna. Część żołnierzy zeskoczyła, a pozostali podawali im puszki, których zawartość wylali na ściany stodoły i podpalili. Płomienie gwałtownie ogarnęły stodołę.
Pirotechniczna analiza wskazuje, że Niemcy musieli użyć około 400 litrów benzyny na mniej więcej 100 metrach kwadratowych ścian stodoły żeby została natychmiast objęta płomieniami, które spowodowały śmierć ofiar zamkniętych w stodole. Ludność miejscowa nie miała wtedy w ogóle dostępu do benzyny. Ludzie mieli małe ilości nafty do lamp naftowych. Nafta do lamp zapala się przy temperaturze ponad 50 stopni Celsjusza. Trudno by było za pomocą nafty wywołać tak nagły pożar, bo nafta po prostu nie pali się tak gwałtownie jak benzyna.
Następnego dnia Niemcy zmusili okolicznych rolników do wykopania rowu wzdłuż stodoły i pogrzebania w nim rozkładające się i wydające okropny zapach ciała ludzi z drugiej grupy w świeżo wykopanym grobie.
Instytut Pamięci Narodowej ustalił w 2001 roku, że ciała ofiar masakry Żydów z 1941 roku są pochowane wyłącznie w wyżej wymienionych grobach. Niestety, ekshumacja grobów została przerwana na skutek prośby rabina. Kompletne badanie zwłok według zasad medycyny sadowej i procedury kryminalnej oparte na całkowitej ekshumacji pogrzebanych wszystkich ofiar nie zostało dokonane. Tak wiec niewiadomo ile osób zostało pogrzebanych i jaki był powód śmierci każdej z nich. Na podstawie pojemności obu grobów oceniono w przybliżeniu ilość ofiar na około 200-300 osób. Przy braku kompletnej ekshumacji i dokładnej analizy w oparciu z o zasady medycyny sadowej jakiekolwiek ostateczne sprawozdanie IPN jest bezwartościowe, bo brak ustalenia powodu śmierci każdej z ofiar i dokładnej ich ilości.
Postkomunistyczna Lewica a Prawda Historyczna
Post-komunistyczny prezydent Polski i jego post-komunistyczny premier dają poparcie ruchowi roszczeniowemu za pomocą polityki przeproszeń i skruchy za morderstwa takie jak masakra jedwabieńska, za którą oczywiście odpowiedzialny są Niemcy. Nic dziwnego że taka polityka nie tylko wzmocniła żądania Rosjan żeby Polska przeprosiła za niedopełnioną zbrodnię ludobójstwa na jeńcach rosyjskich w 1920 roku, ale również wzmacnia żądania niemieckie mające na celu obalenie ustaleń poczdamskich i warunków kapitulacji Niemiec, zwłaszcza tych które dotyczą mienia poniemieckiego w Polsce zachodniej i północnej.
Pamięć narodowa Polaków, jak i innych narodów dziś wyzwolonych spod sowieckiej dominacji zachowała obraz nieproporcjonalnie wysokiego udziału mniejszości żydowskiej i jej centralnej roli w narzucaniu jarzma sowieckiego przez stalinowski aparat terroru na kraje satelickie po Drugiej Wojnie Światowej. Ten niezaprzeczalny fakt historyczny był potwierdzony przez główne na świecie pismo kontrolowane przez Żydów - New York Times.
Absurdalna wersja tragedii jedwabieńskiej, stworzona przez J. T. Grossa i powtarzana przez Abrahama Brumberga jest teraz rozgłaszana na łamach dwumiesięcznika Sprawy Zagraniczne. Dwumiesięcznik ten dziś głosi na cały świat kłamstwa i oszczerstwa, które przedstawione są jako prawda historyczna. Rząd polski może obalić te fałsze przez dokonanie ekshumacji obydwu grobów ofiar masakry Żydów w Jedwabnem. Potrzebne jest publiczne obalenie tych kłamstw faktami materialnymi otrzymanymi przez ekshumacje - te fakty jak widać, ruchowi roszczeniowemu i jego sprzymierzeńcom są niewygodne i dlatego kompletna ekshumacja nie została przeprowadzona według wymogów medycyny sadowej. Dopiero po kompletnym przebadaniu zawartości obydwu grobów prawda będzie mogła być oficjalnie ogłoszona. Stanie się to najprawdopodobniej wtedy kiedy Polska będzie rządzić władza złożona z patriotycznych Polaków, wolnych od wpływów post-komunistycznej lewicy.
Iwo Cyprian Pogonowski, były więzień Gestapo, numer 28865 w Sachsenhausen, autor: Poland, an Illustrated History – Polska – Historia Zilustrowana (Hippocrene Books, New York, 2000), Jews in Poland, a Documented History – Żydzi w Polsce – Udokumentowana Historia (Hippocrene Books, New York, 1993), Poland, a Historical Atlas – Polska – Atlas Historyczny (Hippocrene Books, 1987)
Państwowe Muzeum Oświęcim - Brzezinka - Auschwitz - Birkenau
Tadeusz Wojtkowski - Prezes Towarzystwa Historycznego Stop
Janusz Marszałek - założyciel pierwszej w Polsce prywatnej wioski dziecięcej, prezes spółki akcyjnej "Maja"
Marek Rawecki - Zespół ds. Studium zagospodarowania przestrzennego strefy ochronnej Państwowego Muzeum w Oświęcimiu
Jan Knycz - Przewodniczący Rady Miejskiej w Oświęcimiu
Edward Moskal - Prezes Kongresu Polonii Amerykańskiej
Profesor Iwo Cyprian Pogonowski
Rada Polityki Zagranicznej USA (The Council on Foreign Relations in Washington) wydaje dwumiesięcznik pt. Sprawy Zagraniczne (Foreign Affairs Magazine), w którym jest wyznaczany zakres alternatyw polityki zagranicznej Stanów Zjednoczonych. Rada Polityki Zagranicznej USA zajmuje dominującą pozycję dzięki ciągłości swego istnienia i składu członków, którzy zaliczają się do najwybitniejszych naukowców i dyplomatów Stanów Zjednoczonych. Od Drugiej Wojny Światowej rada ta wybrała każdego ministra spraw zagranicznych USA, niektórzy z nich nie byli osobiście znani prezydentom, którym mieli służyć. Wrześniowy i październikowy numer Spraw Zagranicznych zawiera oszczerczy artykuł o Polsce p.t. Polacy i Żydzi Abrahama Brumberga, w którym z aprobatą cytowane jest zdanie z książki ,,Sąsiedzi” J. T. Grossa: "zbrodnicze refleksy społeczeństwa polskiego skierowane przeciw Żydom nie były przypadkowymi zdarzeniami...." Wypowiedz ta jedynie zmienia podmiot napaści podczas gdy jest równoznaczna ze znaną opinią Hitlera o Żydach jako rasie urodzonych zbrodniarzy.
Zamieszczenie tak oszczerczego i antypolskiego artykułu w "Sprawach Zagranicznych" bezpośrednio po oficjalnej wizycie prezydenta Kwaśniewskiego w USA oznacza, że polityka amerykańska w stosunku do Polski nie uległa poprawie mimo przyjaznych spotkań obu prezydentów przed kamerami telewizyjnymi.
Od dawna znana rasistowska i wroga postawa Brumberga wobec Polski jest bardzo podobna do stanowiska nazistów wobec Żydów w czasie Drugiej Wojny Światowej. W artykułach ,,Poles and Jews” oraz ,,Murder Most Foul” Brumberg potępia Naród Polski razem z jego tradycją tolerancji i walki o wolność. Brumberg stara się przedstawić Polaków jako degeneratów, których jedynym celem w życiu jest znęcanie się nad Żydami. Jest to analogiczne do nazistowskiego obrazu Żydów prze wojną, których jedynym celem w życiu miało być szkodzenie aryjczykom. Nie ulega wątpliwości, że rasistowski artykuł Brumberga, jak i wspomniana książka Grossa prowadzą do wzajemnej nienawiści i utrudniają zjednoczenie się ludzi w szacunku do ofiar minionych krzywd, niesprawiedliwości i zbrodni systemów totalitarnych.
Należy raz jeszcze zaznaczyć, że Rada Polityki Zagranicznej USA (The Council on Foreign Relations in Washington) wyznacza kierunek polityki zagranicznej USA i ma więcej wpływu na stosunki Stanów Zjednoczonych z innymi państwami niż mają tak parlament, jak i prezydent USA. Wydanie w obecnej chwili artykułu pełnego pogardy i oszczerstw pod adresem Polski oznacza poparcie przez Rade Polityki Zagranicznej USA kampanii wymuszenia okupu od Państwa Polskiego, i to na bez porównania większą skalę, niż okup który niedawno zapłaciła Szwajcaria. Kampanią tą, o czym już pisałem we wcześniejszych artykułach, kieruje Światowa Żydowska Organizacja Roszczeniowa (World Jewish Restitution Organization of the World Jewish Congress).
Po wojnie, żydowski ruch roszczeniowy ( World Jewish Restitution Organization of the World Jewish Congress) odniósł sukcesy w zdobywaniu kolosalnych sum od rządu niemieckiego, a ostatnio uzyskał on od banków szwajcarskich sumę tysiąc dwustu pięćdziesięciu tysięcy milionów dolarów (miliarda dwustu pięćdziesięciu tysięcy) niby jako odszkodowanie za sprzeniewierzenie trzydziestu dwu milionów dolarów w 755 kontach przedwojennych (według oficjalnej komisji bankiera amerykańskiego Volckera). Uważa się, że tak wielka suma była okupem banków szwajcarskich zagrożonych bojkotem i utratą prawa do funkcjonowania na rynku nowojorskim. Ostatnio ruch roszczeniowy uzyskał od władz niemieckich blisko połowę całego funduszu odszkodowań za pracę niewolniczą w Niemczech bez sporządzenia odpowiedniej listy imiennej. Stało się to ku oburzeniu jeszcze żywych setek tysięcy weteranów pracy niewolniczej w Niemczech. Ludzie ci zdają sobie sprawę, że obecnie przy życiu nie ma więcej jak dziesięć tysięcy żydowskich weteranów pracy niewolniczej, ponieważ było ich już tylko około pięćdziesięciu tysięcy w 1945 roku na terenie Niemiec.
Teraz aby móc w dalszym ciągu funkcjonować i wymuszać odszkodowania od następnego państwa, ruch roszczeniowy musi udowodnić opinii światowej, jakie to jeszcze inne państwo brało udział w zagładzie Żydów. Tak wiec teraz przyszła kolej na Polskę, w której nieruchomości (tereny, budynki, etc.) jako członka NATO i potencjalnego członka Unii Europejskiej wnet będą bez porównania więcej warte niż są w dniu dzisiejszym. Tak więc wartość rynkowa przedwojennych posiadłości żydowskich w Polsce pójdzie w górę, wielokrotnie wyżej niż jest ich obecna wartość – stanowi to łakomy kąsek dla ,,przedsiębiorstwa Holokaust”.
Zdobycie prawa własności do tych obiektów przez żydowski ruch roszczeniowy może być spowodowane presją amerykańską na Polskę. Obiekty te przedstawiają około 15% do 20% całego polskiego majątku narodowego i będą wkrótce warte ponad sto tysięcy milionów dolarów (sto miliardów dolarów), tak że zdobycie kontroli nad nimi uczyniłoby ruch roszczeniowy (World Jewish Restitution Organization of the World Jewish Congress) największym potentatem finansowym i politycznym w Polsce. Ruch ten w krótkim czasie mógłby zmienić Polskę w satelitę Izraela i mieć ją w rezerwie na ponowną kolonizację przez Żydów, zwłaszcza jeśli ich życie w Izraelu stanie się nie do zniesienia.
Po Polsce żydowski ruch roszczeniowy najprawdopodobniej zainteresuje się Węgrami, Czechami, Słowacją, a następnie byłymi republikami sowieckimi Ukrainą, Białorusią, Litwą i Łotwą, w miarę jak kraje te odbudują się gospodarczo i będą mogły wstępować do NATO i do Unii Europejskiej, co jak wiemy nie wydaje się odległą perspektywą.
Żydowski ruch roszczeniowy jest popierany przez syjonistyczne lobby, które już zorganizowało pogróżki członków amerykańskiego parlamentu pod adresem Polski - senator Hilary Clinton jest jednym z prowodyrów w akcji tych pogróżek. Niedawno członkowie Sejmu polskiego, którzy usiłowali ograniczyć wysokość odszkodowań żydowskich byli oskarżeni przez Światowy Związek Żydów (World Jewish Congress) o "anty-amerykanizm" – oszczercze oskarżenie bardzo szkodliwe dla Polski, gdy jest ona tak bardzo uzależniona od dobrej woli rządu amerykańskiego. Oskarżenia te są wygłaszane mimo tego że w czasie niedawnej formalnej wizyty prezydenta Kwaśniewskiego, prezydent Bush powiedział, że Polska jest najbardziej proamerykańskim krajem w NATO.
Powtórzenie Schematu Propagandy Nazistowskiej
Żydowski ruch roszczeniowy (World Jewish Restitution Organization) zdobywa wielki rozgłos, który daje mu darmową światową reklamę. Od lat było wiadomo, że w czerwcu 1941 roku rząd niemiecki zdecydował się rozpowszechniać propagandę mającą przekonać świat, że niemiecka inwazja na Sowiety była entuzjastycznie witana przez ludność, która doświadczyła sowieckiego terroru. Niemiecka propaganda głosiła, że ludność terenów przyfrontowych z zemsty masowo mordowała komunistów i Żydów. Mordy te były opisywane jako reakcja ludności miejscowej na wcześniejsze sowieckie prześladowania.
Żeby zapewnić sukces swojej propagandzie nazistowski rząd niemiecki nakazał (rozkaz R. Heydricha z 29 czerwca 1941 roku) oddziałom egzekucyjnym zacierać wszelkie ślady swej obecności przy egzekucjach, nie robić dziennych raportów, jak również zakazane były zdjęcia pamiątkowe, które żołnierze niemieccy często sobie robili ze swoimi ofiarami. Brak niemieckiej dokumentacji dotyczącej masowych egzekucji przyfrontowych pozwolił ludziom z żydowskiego ruchu roszczeniowego ponownie zastosować przeciwko Polakom ten sam nazistowski schemat propagandowy oskarżający o zbrodnie niemieckie miejscową ludność. Ruch roszczeniowy (World Jewish Restitution Organization) w ten sposób – wykorzystując prowokację nazistów - "udowadnia" winę Narodu Polskiego w zagładzie Żydów.
Sprawa Jedwabnego zdominowała polskie środki przekazu i promieniowała na cały świat, który dowiadywał się o niej głównie z wypowiedzi przedstawicieli ruchu roszczeniowego. Zbrodnia z 10. VII. 1941 roku miała być dowodem polskiej winy narodowej w zagładzie Żydów. W korespondencji ze mną na ten temat profesor Józef Wieczyński, główny redaktor pięćdziesięciotomowej encyklopedii Rosji użył trafnego terminu "bitwa o Jedwabne." Ta medialna "bitwa o Jedwabne" dała żydowskiemu ruchowi roszczeniowemu kolosalną ilość bezpłatnej reklamy na światową skalę. Bitwa ta pozostanie faktycznie nierozegrana do czasu przeprowadzenia badań medycyny sądowej dwu masowych grobów w Jedwabnem co pozwoli dokładnie udowodnić plan i metodę zbrodni, jak również ilość ofiar i powód śmierci każdej z nich.
Szczegóły Tragedii w Jedwabnem
Dziś wiadomo, że 10 lipca 1941 roku Niemcy terrorem poprowadzili Żydów jedwabieńskich na miejsce ich masakry. Zastrzelili około 50ciu i spalili żywcem około 250 (nie 1600, czy 1800 jak to doniosła prasa amerykańska na podstawie fałszywych informacji zawartych w książce Sąsiedzi J. T. Grossa, który zignorował sowieckie i niemieckie źródła archiwalne).
Niemcy zorganizowali sobie do pomocy Volksduetch'ow (zdrajców i szpiegów), grupę prymitywnych kryminalistów miejscowych i z okolicy, oraz - jest nie wykluczone - że tez kilku "mścicieli." Ci ostatni, jeżeli rzeczywiście tam byli to prawdopodobnie byli przekonani, że niektórzy z Żydów jedwabieńskich narazili ich samych i ich rodziny na ciężkie prześladowanie przez NKWD i zsyłki do Gułagu. Dodatkową grupę Polaków Niemcy zmusili groźbami zastrzelenia i ciosami kolb karabinów do sprowadzenia Żydów do czyszczenia bruku na rynku.
Jeszcze żyją świadkowie tej szczegółowo zaplanowanej niemieckiej egzekucji kilkuset Żydów jedwabieńskich z 10 lipca 1941 roku. Wtedy Niemcy zmusili około 300 Żydów do maszerowania w niby pogrzebie betonowej głowy Lenina straconej z pomnika w rynku.
Niemcy podzielili Żydów na dwie grupy. Pierwsza grupa była złożona z około 50 mężczyzn, na tyle silnych, że mogliby się rozpaczliwie bronić. Druga grup była złożona z około 250 osób, głównie kobiet, dzieci i starców.
Podczas gdy druga grupa była zatrzymana w tyle, pierwszej grupie Niemcy kazali wejść do malej stodoły, do której klucze skonfiskowali poprzedniego dnia, kiedy to opróżnili stodołę z przechowywanych w niej maszyn rolniczych. Pierwszej grupie Niemcy kazali kopać rów w klepisku stodoły by niby tam pochować głowę Lenina. (Gross napisał błędnie, że scena ta odbywała się na cmentarzu żydowskim). Kiedy rów był wykopany Niemcy otworzyli ogień do pierwszej grupy Żydów i prawdopodobnie kazali Polakom żeby pochowali rozstrzelanych Żydów. Głowę Lenina umieszczono na zwłokach w grobie pierwszej grupy ofiar. Wtedy Niemcy kazali drugiej grupie wejść do stodoły, którą wkrótce polali benzyną i podpalili
Stefan Boczkowski, Roman Chojnowski i pięciu innych świadków zeznało, że widzieli jak Niemcy palili stodołę pełną Żydów. Niemiecka półciężarówka podjechała z żołnierzami niemieckimi i puszkami z benzyna. Część żołnierzy zeskoczyła, a pozostali podawali im puszki, których zawartość wylali na ściany stodoły i podpalili. Płomienie gwałtownie ogarnęły stodołę.
Pirotechniczna analiza wskazuje, że Niemcy musieli użyć około 400 litrów benzyny na mniej więcej 100 metrach kwadratowych ścian stodoły żeby została natychmiast objęta płomieniami, które spowodowały śmierć ofiar zamkniętych w stodole. Ludność miejscowa nie miała wtedy w ogóle dostępu do benzyny. Ludzie mieli małe ilości nafty do lamp naftowych. Nafta do lamp zapala się przy temperaturze ponad 50 stopni Celsjusza. Trudno by było za pomocą nafty wywołać tak nagły pożar, bo nafta po prostu nie pali się tak gwałtownie jak benzyna.
Następnego dnia Niemcy zmusili okolicznych rolników do wykopania rowu wzdłuż stodoły i pogrzebania w nim rozkładające się i wydające okropny zapach ciała ludzi z drugiej grupy w świeżo wykopanym grobie.
Instytut Pamięci Narodowej ustalił w 2001 roku, że ciała ofiar masakry Żydów z 1941 roku są pochowane wyłącznie w wyżej wymienionych grobach. Niestety, ekshumacja grobów została przerwana na skutek prośby rabina. Kompletne badanie zwłok według zasad medycyny sadowej i procedury kryminalnej oparte na całkowitej ekshumacji pogrzebanych wszystkich ofiar nie zostało dokonane. Tak wiec niewiadomo ile osób zostało pogrzebanych i jaki był powód śmierci każdej z nich. Na podstawie pojemności obu grobów oceniono w przybliżeniu ilość ofiar na około 200-300 osób. Przy braku kompletnej ekshumacji i dokładnej analizy w oparciu z o zasady medycyny sadowej jakiekolwiek ostateczne sprawozdanie IPN jest bezwartościowe, bo brak ustalenia powodu śmierci każdej z ofiar i dokładnej ich ilości.
Postkomunistyczna Lewica a Prawda Historyczna
Post-komunistyczny prezydent Polski i jego post-komunistyczny premier dają poparcie ruchowi roszczeniowemu za pomocą polityki przeproszeń i skruchy za morderstwa takie jak masakra jedwabieńska, za którą oczywiście odpowiedzialny są Niemcy. Nic dziwnego że taka polityka nie tylko wzmocniła żądania Rosjan żeby Polska przeprosiła za niedopełnioną zbrodnię ludobójstwa na jeńcach rosyjskich w 1920 roku, ale również wzmacnia żądania niemieckie mające na celu obalenie ustaleń poczdamskich i warunków kapitulacji Niemiec, zwłaszcza tych które dotyczą mienia poniemieckiego w Polsce zachodniej i północnej.
Pamięć narodowa Polaków, jak i innych narodów dziś wyzwolonych spod sowieckiej dominacji zachowała obraz nieproporcjonalnie wysokiego udziału mniejszości żydowskiej i jej centralnej roli w narzucaniu jarzma sowieckiego przez stalinowski aparat terroru na kraje satelickie po Drugiej Wojnie Światowej. Ten niezaprzeczalny fakt historyczny był potwierdzony przez główne na świecie pismo kontrolowane przez Żydów - New York Times.
Absurdalna wersja tragedii jedwabieńskiej, stworzona przez J. T. Grossa i powtarzana przez Abrahama Brumberga jest teraz rozgłaszana na łamach dwumiesięcznika Sprawy Zagraniczne. Dwumiesięcznik ten dziś głosi na cały świat kłamstwa i oszczerstwa, które przedstawione są jako prawda historyczna. Rząd polski może obalić te fałsze przez dokonanie ekshumacji obydwu grobów ofiar masakry Żydów w Jedwabnem. Potrzebne jest publiczne obalenie tych kłamstw faktami materialnymi otrzymanymi przez ekshumacje - te fakty jak widać, ruchowi roszczeniowemu i jego sprzymierzeńcom są niewygodne i dlatego kompletna ekshumacja nie została przeprowadzona według wymogów medycyny sadowej. Dopiero po kompletnym przebadaniu zawartości obydwu grobów prawda będzie mogła być oficjalnie ogłoszona. Stanie się to najprawdopodobniej wtedy kiedy Polska będzie rządzić władza złożona z patriotycznych Polaków, wolnych od wpływów post-komunistycznej lewicy.
Iwo Cyprian Pogonowski, były więzień Gestapo, numer 28865 w Sachsenhausen, autor: Poland, an Illustrated History – Polska – Historia Zilustrowana (Hippocrene Books, New York, 2000), Jews in Poland, a Documented History – Żydzi w Polsce – Udokumentowana Historia (Hippocrene Books, New York, 1993), Poland, a Historical Atlas – Polska – Atlas Historyczny (Hippocrene Books, 1987)
Friday, October 23, 2009
Ludzie pracy w Argentynie zrobily produkuja teraz czas na Polskich Stoczniowcow
Ludzie pracy w Argentynie zrobily produkuja teraz czas na Polskich Stoczniowcow
" ZAJMOWAC, STAWIAC OPOR, PRODUKOWAC"
Rodacy polacy stoczniowcy nie lekajcie sie czas zajac stocznie dla Polski dla calego narodu Polskiego dla nas dla was dla waszych rodzin. zajac i zaczac produkowac. Jeden za wszystkich i wszestcy za jednego.
dzielimy sie rowno. Placa taka sama dla kazdego.
Film twórców Avi Lewisa i Naomi Klein (autorki antyglobalistycznej książki "No Logo'') opowiada o próbie przejęcia przez pracowników upadłych fabryk po krachu finansowym w Argentynie.
W wyniku krachu gospodarczego w Argentynie w 2001 roku, najlepiej prosperująca klasa średnia stanęła przed faktem opuszczonych i nierentownych fabryk oraz masowego bezrobocia. Winą za to autorzy filmu i jego bohaterowie obarczają bezwzględną ekspansję globalnego rynku. Na przedmieściach Buenos Aires trzydziestu niezatrudnionych pracowników kieruje się w stronę ich dawnej, obecnie - pustej fabryki. Żądają ponownego uruchomienia maszyn i prawa do pracy. Są oni częścią odważnego nowego ruchu pracowniczego.
Okupują zbankrutowane przedsiębiorstwa i tworzą miejsca pracy na ruinach upadłego systemu. Lecz przewodniczący i działacze tego ruchu wiedzą, że ich sukces jest jeszcze daleko. Muszą rzucać rękawicę sędziom, policjantom i politykom, którzy mogą ich projektowi zapewnić legalną protekcję lub gwałtownie eksmitować z fabryki.
Walka robotników rozgrywa się w tle kampanii prezydenckiej, w której głównym kandydatem jest architekt zapaści gospodarczej w Argentynie - Carlos Menem. Jeśli wygra, fabryki wrócą do dawnych właścicieli, dla których znaczą one tyle, co sterta złomu do sprzedania. Robotnicy uzbrojeni tylko w proce i wiarę w demokrację, stają twarzą w twarz z szefami, bankierami i całym systemem.
W dokumencie "Przejmowanie fabryk", który był pokazywany podczas PLANETE DOC REVIEW w 2005 roku, uderza przede wszystkim prosty dramat życia robotników i ich walka o godność i lepszy byt. Film otrzymał w 2004 roku Nagrodę Amerykańskiego Instytutu Filmowego dla Najlepszego Filmu Dokumentalnego oraz nagrodę publiczności na AFI Fest.
Przejmowanie fabryk (The Take) (1/9) (lektor pl)
" ZAJMOWAC, STAWIAC OPOR, PRODUKOWAC"
Rodacy polacy stoczniowcy nie lekajcie sie czas zajac stocznie dla Polski dla calego narodu Polskiego dla nas dla was dla waszych rodzin. zajac i zaczac produkowac. Jeden za wszystkich i wszestcy za jednego.
dzielimy sie rowno. Placa taka sama dla kazdego.
Film twórców Avi Lewisa i Naomi Klein (autorki antyglobalistycznej książki "No Logo'') opowiada o próbie przejęcia przez pracowników upadłych fabryk po krachu finansowym w Argentynie.
W wyniku krachu gospodarczego w Argentynie w 2001 roku, najlepiej prosperująca klasa średnia stanęła przed faktem opuszczonych i nierentownych fabryk oraz masowego bezrobocia. Winą za to autorzy filmu i jego bohaterowie obarczają bezwzględną ekspansję globalnego rynku. Na przedmieściach Buenos Aires trzydziestu niezatrudnionych pracowników kieruje się w stronę ich dawnej, obecnie - pustej fabryki. Żądają ponownego uruchomienia maszyn i prawa do pracy. Są oni częścią odważnego nowego ruchu pracowniczego.
Okupują zbankrutowane przedsiębiorstwa i tworzą miejsca pracy na ruinach upadłego systemu. Lecz przewodniczący i działacze tego ruchu wiedzą, że ich sukces jest jeszcze daleko. Muszą rzucać rękawicę sędziom, policjantom i politykom, którzy mogą ich projektowi zapewnić legalną protekcję lub gwałtownie eksmitować z fabryki.
Walka robotników rozgrywa się w tle kampanii prezydenckiej, w której głównym kandydatem jest architekt zapaści gospodarczej w Argentynie - Carlos Menem. Jeśli wygra, fabryki wrócą do dawnych właścicieli, dla których znaczą one tyle, co sterta złomu do sprzedania. Robotnicy uzbrojeni tylko w proce i wiarę w demokrację, stają twarzą w twarz z szefami, bankierami i całym systemem.
W dokumencie "Przejmowanie fabryk", który był pokazywany podczas PLANETE DOC REVIEW w 2005 roku, uderza przede wszystkim prosty dramat życia robotników i ich walka o godność i lepszy byt. Film otrzymał w 2004 roku Nagrodę Amerykańskiego Instytutu Filmowego dla Najlepszego Filmu Dokumentalnego oraz nagrodę publiczności na AFI Fest.
Przejmowanie fabryk (The Take) (1/9) (lektor pl)
Rodacy Polacy Stoczniowcy Zajmijcie Stocznie i zacznijcie produkcje sami.
Rodacy Polacy Stoczniowcy Zajmijcie Stocznie i zacznijcie produkcje sami.
Relacja z manifestacji w obronie Stoczni Szczecińskiej, część 1/2
Solidarność ruch spo 2;eczny w Polsce, który uruchomi 2; efekt domina - demontując system komunistyczny w Polsce jak i ca 2;ej Europie Środkowej i Wschodniej, oddzia 2;ując także poza granicami.
Przejmowanie fabryk (The Take) (1/9) (lektor pl)
largest passenger vessel in the Mediterranean. Built at the GDYNIA Shipyards in Poland. It is completely automated, equipped with one of the
Polish shipyard workers & European Commission
Po więcej ciekawych filmów zapraszam tutaj: http://www.tiny.pl/hhdmh !! PODAJ LINKA DALEJ!
Film twórców Avi Lewisa i Naomi Klein (autorki antyglobalistycznej książki "No Logo'') opowiada o próbie przejęcia przez pracowników upad 2;ych fabryk po krachu finansowym w Argentynie.
W wyniku krachu gospodarczego w Argentynie w 2001 roku, najlepiej prosperująca klasa średnia stanę 2;a przed faktem opuszczonych i nierentownych fabryk oraz masowego bezrobocia. Winą za to autorzy filmu i jego bohaterowie obarczają bezwzględną ekspansję globalnego rynku. Na przedmieściach Buenos Aires trzydziestu niezatrudnionych pracowników kieruje się w stronę ich dawnej, obecnie - pustej fabryki. Żądają ponownego uruchomienia maszyn i prawa do pracy. Są oni częścią odważnego nowego ruchu pracowniczego.
Okupują zbankrutowane przedsiębiorstwa i tworzą miejsca pracy na ruinach upad 2;ego systemu. Lecz przewodniczący i dzia 2;acze tego ruchu wiedzą, że ich sukces jest jeszcze daleko. Muszą rzucać rękawicę sędziom, policjantom i politykom, którzy mogą ich projektowi zapewnić legalną protekcję lub gwa 2;townie eksmitować z fabryki.
Walka robotników rozgrywa się w tle kampanii prezydenckiej, w której g 2;ównym kandydatem jest architekt zapaści gospodarczej w Argentynie - Carlos Menem. Jeśli wygra, fabryki wrócą do dawnych w 2;aścicieli, dla których znaczą one tyle, co sterta z 2;omu do sprzedania. Robotnicy uzbrojeni tylko w proce i wiarę w demokrację, stają twarzą w twarz z szefami, bankierami i ca 2;ym systemem.
W dokumencie "Przejmowanie fabryk", który by 2; pokazywany podczas PLANETE DOC REVIEW w 2005 roku, uderza przede wszystkim prosty dramat życia robotników i ich walka o godność i lepszy byt. Film otrzyma 2; w 2004 roku Nagrodę Ameryka 4;skiego Instytutu Filmowego dla Najlepszego Filmu Dokumentalnego oraz nagrodę publiczności na AFI Fest.
Przejmowanie fabryk (The Take) (8/9) (lektor pl)
Solidarność
Relacja z manifestacji w obronie Stoczni Szczecińskiej, część 1/2
Solidarność ruch spo 2;eczny w Polsce, który uruchomi 2; efekt domina - demontując system komunistyczny w Polsce jak i ca 2;ej Europie Środkowej i Wschodniej, oddzia 2;ując także poza granicami.
Przejmowanie fabryk (The Take) (1/9) (lektor pl)
largest passenger vessel in the Mediterranean. Built at the GDYNIA Shipyards in Poland. It is completely automated, equipped with one of the
Polish shipyard workers & European Commission
Po więcej ciekawych filmów zapraszam tutaj: http://www.tiny.pl/hhdmh !! PODAJ LINKA DALEJ!
Film twórców Avi Lewisa i Naomi Klein (autorki antyglobalistycznej książki "No Logo'') opowiada o próbie przejęcia przez pracowników upad 2;ych fabryk po krachu finansowym w Argentynie.
W wyniku krachu gospodarczego w Argentynie w 2001 roku, najlepiej prosperująca klasa średnia stanę 2;a przed faktem opuszczonych i nierentownych fabryk oraz masowego bezrobocia. Winą za to autorzy filmu i jego bohaterowie obarczają bezwzględną ekspansję globalnego rynku. Na przedmieściach Buenos Aires trzydziestu niezatrudnionych pracowników kieruje się w stronę ich dawnej, obecnie - pustej fabryki. Żądają ponownego uruchomienia maszyn i prawa do pracy. Są oni częścią odważnego nowego ruchu pracowniczego.
Okupują zbankrutowane przedsiębiorstwa i tworzą miejsca pracy na ruinach upad 2;ego systemu. Lecz przewodniczący i dzia 2;acze tego ruchu wiedzą, że ich sukces jest jeszcze daleko. Muszą rzucać rękawicę sędziom, policjantom i politykom, którzy mogą ich projektowi zapewnić legalną protekcję lub gwa 2;townie eksmitować z fabryki.
Walka robotników rozgrywa się w tle kampanii prezydenckiej, w której g 2;ównym kandydatem jest architekt zapaści gospodarczej w Argentynie - Carlos Menem. Jeśli wygra, fabryki wrócą do dawnych w 2;aścicieli, dla których znaczą one tyle, co sterta z 2;omu do sprzedania. Robotnicy uzbrojeni tylko w proce i wiarę w demokrację, stają twarzą w twarz z szefami, bankierami i ca 2;ym systemem.
W dokumencie "Przejmowanie fabryk", który by 2; pokazywany podczas PLANETE DOC REVIEW w 2005 roku, uderza przede wszystkim prosty dramat życia robotników i ich walka o godność i lepszy byt. Film otrzyma 2; w 2004 roku Nagrodę Ameryka 4;skiego Instytutu Filmowego dla Najlepszego Filmu Dokumentalnego oraz nagrodę publiczności na AFI Fest.
Przejmowanie fabryk (The Take) (8/9) (lektor pl)
Solidarność
Saturday, September 19, 2009
Koniec Tarczy, Iran i odnowa przyjaźni USA-Rosja
Koniec Tarczy, Iran i odnowa przyjaźni USA-Rosja
http://www.tvinterpolonia.com/#
Iwo Cyprian Pogonowski
UpadekTarczy w 70 rocznicę ataku Sowietów na Polskę
Iwo Cyprian Pogonowski
WWW.pogonowski.com
Upadek projektu wyrzutni amerykańskiego systemu Tarczy dokładnie w 70 rocznicę ataku Sowietów na Polskę jest prawdopodobnie przypadkową zbieżnością. Niemniej warto jest zwrócić uwagę na fakt, że data ataku sowieckiego 17go września 1939 jest mało dyskutowana w Polsce.
Na pytanie, jaka jest prawda? Trzeba sobie przypomnieć, jak z początkiem sierpnia 1939 Czerwona Armia pod dowództwem generała Żukowa dokonała skutecznego ataku na siły japońskie w Mandżurii, w celu likwidacji przeszło dwuletniego frontu sowiecko-japońskiego, co było wówczas osiągalne, wobec zdrady Hitlera paktu Niemiec i Japonii zawartego 25go listopada 1936.
Stalin zaprosił Hitlera do współpracy już w dniu 19 marca 1939, w swoim przemówieniu do 28go zjazdu partii komunistycznej Rosji. Celem Stalina było sprowokowanie Hitlera do zdrady Japonii, z którą Niemcy podpisały traktat przeciwko Rosji. Stało się to z na kilka miesięcy po odrzuceniu przez Polskę, w dniu 26go stycznia, 1939, czteroletnich presji Berlina, żeby Polska przyłączyła się do Niemiec i Japonii w ataku na Związek Sowiecki. Terytorium Polski mogło być bazą druzgoczącego ataku na Rosją albo służyć jak zapora na drodze do budowy 1000 letniego Reichu od Renu do Dniepru, który to Reich z czasem miał być zaludniony wyłącznie przez „rasowych Niemców.”
Najwyraźniej powszechna niewiedza o tych zaszłościach w Polsce jest dowodem, jak wielka jest trudność w wyświetlaniu skomplikowanej prawdy, wypieranej propagandą posługującą się prostymi kłamstwami, lub po prostu zabijanej przemilczaniem faktów nie wygodnych dla Sowietów. W 1939 roku toczyła się, nieznana w Polsce gra między Stalinem i Hitlerem, „kto kogo zmusi do walki na dwa fronty.” Hitler chciał uderzyć na Związek Sowiecki z zachodu i tym samym przyłączyć się do ataków japońskich na Rosję rozpoczętych w 1937go roku.
Odrzucenie przez Polskę paktu z Niemcami, w dniu 26go stycznia, 1939, otworzyło możliwość uwikłania Niemiec na froncie zachodnim we Francji, sprzymierzonej z Polską. Stalin spodziewał się przewlekłej wojny pozycyjnej na linii Maginota i miał nadzieję, że wtedy uda mu się nadrobić brak 44,000 oficerów sowieckich, wymordowanych w czystkach w latach 1930tych. Salin starał się za wszelką cenę odłożyć wojnę z Rosji z Niemcami. Wojna ta była celem życiowym Hitlera, który mówił o Rosji jako o Afryce i uważał Rosjan za murzynów.
Trudno wytłumaczyć brak podstawowych informacji w Polsce na ten temat. Naturalnie Liga Narodów starała się nie dopuścić do wojny do ostatniej chwili. Na te starania przedstawiciela Ligi Narodów, otrzymał on ważną i podstawową wypowiedź Hitlera w dniu 11go sierpnia 1939 roku. Wypowiedź ta była skierowana do Wysokiego Komisarza Ligi Narodów, Jacob’a Burkhardt’a: „Wszystkie moje plany i przedsięwzięcia są skierowane przeciwko Rosji; jeżeli Zachód jest zbyt głupi i ślepy, żeby to pojąć, będę musiał ułożyć się z Rosją, wspólnie pokonać Zachód, a po jego klęsce, zaatakuję Związek Sowiecki, wszystkimi moimi siłami. Konieczna jest mi Ukraina, tak żeby nie mogli mnie wziąć głodem, jak to się stało w ostatniej wojnie.” (Roy Dennan: „Missed Chances,” Indigo, Londyn 1997, str. 65).
Ofensywa sowiecka w sierpniu 1939 na japońską Armię Kwantungu w Mandżuko, pod wodzą generała G. Żukow’a, była pierwszym w historii zastosowaniem taktyk „blitz-krieg’u,” które były wprowadzane przez Niemców i Sowietów na sowieckich poligonach, po zawarciu traktatu w Rapallo, 16go kwietnia, 1922 roku, przez zdominowaną przez Żydów Republikę Weimarską z Sowiecką Rosją.
Stalin starał się uniknąć wojny na dwa fronty i dlatego posłał genarała Żukowa, żeby on niespodzianie uderzył na Japończyków, za pomocą 35 batalionów piechoty, 20 szwadronów kawalerii, 500 samolotów i 500 nowych czołgów. Stalin był świadomy nadchodzącego ataku Niemiec na Polskę. Żukow zaatakował 20go sierpnia, 1939 roku i zadał wielkie straty Japończykom skoordynowanym ogniem czołgów, armat i samolotów, czyli stosując blitz-krieg po raz pierwszy w historii. Ponad 18,000 Japończyków poległo (P. Snow: Nomohan – the Unknown Victory,” History Today, lipiec, 1990).
Według autora Laurie Braber („Chek-mate at the Russian Border: Japanese Conflict before Pearl Harbour” 2000): „Pakt nazistów z Sowietami z 23 sierpnia, 1939, był zdradą Japonii, która atakowała Rosję od 1937 roku. Współpraca Hitlera ze Stalinem była uważna przez rząd Japonii z zdradę Paktu Anty-Kominternowskiego. W konkluzji Japończycy uważali, że Hitlerem trzeba manipulować na korzyść Japonii, ale nigdy mu nie ufać. Natomiast Amerykanie znali tego samego dnia tajne klauzule tego paktu i wiedzą tą nie podzielili się z Polską.
Pakt Niemców ze Sowietami był ogłoszony w czasie klęski wojsk japońskich. Formalnie walki japońsko-sowieckie skończyły się zawieszeniem broni 16go września 1939. Sowieci po zakończeniu walk przeciwko Japonii, 17go września uderzyli na Polskę w pełnej świadomości, że Francja nie spełni obietnicy i nie zaatakuje Niemiec, w czasie, kiedy 70% sił niemieckich walczyło w Polsce, a jednocześnie Francja miała więcej czołgów niż Niemcy.
Z powyższego zestawienia wynika, że odmowa Polski przyłączenia się do ataków Niemiec i Japonii na Rosję, była zbawienna dla Rosji, która stała w obliczu pewnej klęski. Dowódcy rosyjscy dobrze o tym wiedzą, ale boją się przyznać to publicznie i wyrazić wdzięczność Polsce za jej odmowę przyłączenia się do ataku Hitlera na Rosję już w 1939 roku, jak też spowodowanie wypowiedzenia wojny Niemcom przez Francję i Brytanię. Obecnie niewdzięczni Rosjanie rozpisują się o braku wdzięczności Polaków za wypędzenie Niemców z Polski i narzucenie Polsce jarzma sowieckiego, które stworzyło w Rosji archipelag gułagu.
WWW.pogonowski.com
Koniec planów budowy w Polsce wyrzutni amerykańskich „Tarczy” z powodu oficjalnej oceny, że faktycznie od początku było nonsensem opowiadać o zagrożeniu Nowego Jorku przez pociski nuklearne Iranu, ma obecnie rozmaite skutki. Przez całe lata trwała propaganda żydowska, że Iran jest zagrożeniem bytu Izraela i dlatego musi być poskromiony. Z powodu tej propagandy ekstremistom-syjonistom udawało się przesadnie przypisywać Iranowi znacznie większe możliwości wojskowe, niż Iran faktycznie ma i w ten sposób dodawać Iranowi regionalnego prestiżu, który maleje wobec likwidacji, zwariowanego planu budowy wyrzutni pocisków Tarczy o kilka minut lotu od Moskwy.
Polska nie tylko straciła prestiż pochopnym podpisywaniem się pod projektem Tarczy, ale jednocześnie naraziła się skreślenie przez Moskwę miliardowych kontraktów na żywność. Kontrakty te zostały przejęte przez innych członków NATO. Natomiast Polska nie dostanie żadnej kompensaty za swoje straty podobnie jak nie otrzymała żadnego udziału w kontraktach na odbudowę Iraku.
Plan Tarcz był nie do wykonania, ponieważ od dawna panuje uznawany przez Waszyngton i Moskwę fakt „obopólnego wzajemnego zniszczenia” na wypadek wymiany salw nuklearnych przez USA i Rosję. Dobrze posumował tą sytuację prezes prestiżowego instytutu CATO w Waszyngtonie, profesor Carpinter w artykule „Granice Odstraszania” („Limits of Deterrance”), w którym autor wyjaśnia, dlaczego wszystkie obietnice obrony przez USA dawane około stu państwom i państewkom nie, mają żadnej wartości i naprawdę są tyle warte, co czeki bez pokrycia.
Naturalnie dla Polski jest bez porównania lepiej, że nie będzie w regionie Kaliningradu-Królewca wyrzutni rakiet z głowicami nuklearnymi typu „Iskander,” ale niepotrzebnie rząd polski dał się nabrać na udzielanie pomocy USA w fikcyjnej obronie Nowego Jorku przez rakietami Iranu w ramach gry wynikłej z „Koszmaru Izraela z powodu możliwej utraty monopolu nuklearnego na Bliskim Wschodzie,” jak o tym niedawno było w gazecie Haaretz w Jerozolimie.
Wszystko jedno, jakie zapewnienia daje Moskwa Iranowi, że nie zrobi zakulisowego geszeftu z Waszyngtonem, Teheran czuje się zaniepokojony. Szerzy się opinia, że decyzja prezydenta Obamy likwidacji Tarczy jest bardzo dobrze widziana w Moskwie, która może być mniej oporna w sprawie pożądanych przez Izrael sankcji przeciwko Iranowi. Od początku Rosja stała na stanowisku, że Tarcza w Polsce zagrażała ośrodkom dowodzenia i kontroli w Moskwie.
Uzasadnienie decyzji prezydenta Obamy o likwidacji Tarczy bardzo zmniejszyło prestiż regionalny Iranu w chwili, kiedy ogłoszono zmianę oceny Iranu przez USA i konkluzję, że Iran nie przedstawia żadnego wiarogodnego zagrożenia Nowego Jorku za pomocą pocisków nuklearnych dalekiego zasięgu. Jednocześnie Iran nie zajmował nigdy wrogiego stanowiska wobec Europu i wręcz przeciwnie chciałby konkurować z Rosją w dostawach do Europy gazu ziemnego i ropy naftowej, ale nie jest w stanie tego robić w czasie, kiedy musi korzystać z poparcia Rosji, przeciwko polityce osi USA-Izrael.
Iran nigdy nie pogwałcił warunków traktatu o nie-rozpowszechnianiu broni nuklearnych, który podpisał. Obecnie zmiany wymuszone przez rząd Bush-Cheney’a na ONZcie stawiają warunki inne wobec Iranu niż takich państw jak Niemcy lub Japonia. Oba te państwa mają prawo wzbogacania uranu w celu produkcji elektryczności na warunkach obecnie zabronionych Iranowi. Naturalnie duma narodowa Iranu karze Teheranowi domagać się takich samych warunków, z jakich korzystają inne państwa.
Poprawa stosunków Waszyngtonu z Moskwą może doprowadzić do postępu w rokowaniach dotyczących zmniejszania arsenałów nuklearnych na świecie, zwłaszcza w USA i w Rosji. Ciekawe, jak będzie traktowana sprawa pokaźnego arsenału nuklearnego Izraela, o którym prasa cenzurowana przez Żydów milczy, ale tacy ludzie jak były prezydent USA, Jimmy Carter różnie oceniają arsenał nuklearny Izraela od stu do stu pięćdziesięciu bomb gotowych do użytku.
Na marginesie można wspomnieć, że politolog w Izraelu odgrażał się na Internecie, że jeżeli Europa pozwoli na zniszczenie Izraela przez Arabów to, tak jak legendarny Samson, Izrael zabierze ze sobą, czyli zniszczy bombami nuklearnymi stolice Europy począwszy od Rzymu, najbardziej znienawidzonego w tradycji Talmudu. Tymczasem poprawa stosunków USA-Rosja prawdopodobnie będzie proporcjonalna do osłabiania poparcia Rosji dla Iranu.
Likwidacja Tarczy ma miejsce na tydzień przed „prywatnym” spotkaniem w Nowym Jorku prezydenta Barak’a Hussein’a Obamu z prezydentem Rosji, Dymitrym Miedwiediewem z okazji ogólnego zebrania Narodów Zjednoczonych. Natomiast sekretarz generalny NATO Anders Foch Rasmussen nawoływał do „otwartego jak nigdy” dialogu z Rosją w celu zmniejszenia napięć w Europie i stawienia wspólnego z Rosją oporu przeciwko wspólnym zagrożeniom oraz zapowiedział, że przewodniczący NATO pojadą do Moskwy, żeby poradzić się jaki powinien być rozwój strategii NATO na przyszłość.
Rasmussen powiedział „Chcemy dialogu z Rosją i chcemy wysłuchać, jakie stanowisko i wymagania mają Rosjanie, tak żeby stworzyć prawdziwe strategiczne partnerstwo NATO-Rosja w Afganistanie i w zwalczaniu terroryzmu i korsarstwa.” Obiecał on, że NATO zawsze będzie szanować bezpieczeństwo Rosji i jest gotów na rokowania spraw nowej struktury bezpieczeństwa Europy proponowanego przez Miedwiediewa. Mimo tych zabiegów Rosja nadal jest przeciwna jakimkolwiek sankcjom ONZ przeciwko Iranowi i twierdzi, że plany Tarczy były błędne od początku i dopiero kryzys ekonomiczny spowodował ich wycofanie przez USA.
Na początku września 2009 Rosja podpisała gwarancje obrony Abhazji i Osetii w zamian za bazy na ich terenie, takie jak w porcie Gudauta na Morzu Czarnym, na wypadek gdyby pro-USA rząd w Kijowie utrudniał operację rosyjską w Sewastopolu na Krymie. Rosja nie pozwoli żeby obrócić Morze Czarne w „jeziorko należące do NATO.”
Mimo zapaści demograficznej Rosja uważa USA za więdnącą potęgę i uważa że ogniskowa polityki światowej zmierza na wschód do Azji. Waszyngton chce uzyskać pomoc Rosji przeciwko Afganistanowi i Iranowi, ale nadal prowadzi swoją politykę wobec Ukrainy i Gruzji. Prawdopodobnie prezydent Obama włączy likwidację planów Tarczy do nowej fazy „zaczynania na nowo od początku lepszych stosunków USA z Rosją.”
http://www.tvinterpolonia.com/#
Iwo Cyprian Pogonowski
UpadekTarczy w 70 rocznicę ataku Sowietów na Polskę
Iwo Cyprian Pogonowski
WWW.pogonowski.com
Upadek projektu wyrzutni amerykańskiego systemu Tarczy dokładnie w 70 rocznicę ataku Sowietów na Polskę jest prawdopodobnie przypadkową zbieżnością. Niemniej warto jest zwrócić uwagę na fakt, że data ataku sowieckiego 17go września 1939 jest mało dyskutowana w Polsce.
Na pytanie, jaka jest prawda? Trzeba sobie przypomnieć, jak z początkiem sierpnia 1939 Czerwona Armia pod dowództwem generała Żukowa dokonała skutecznego ataku na siły japońskie w Mandżurii, w celu likwidacji przeszło dwuletniego frontu sowiecko-japońskiego, co było wówczas osiągalne, wobec zdrady Hitlera paktu Niemiec i Japonii zawartego 25go listopada 1936.
Stalin zaprosił Hitlera do współpracy już w dniu 19 marca 1939, w swoim przemówieniu do 28go zjazdu partii komunistycznej Rosji. Celem Stalina było sprowokowanie Hitlera do zdrady Japonii, z którą Niemcy podpisały traktat przeciwko Rosji. Stało się to z na kilka miesięcy po odrzuceniu przez Polskę, w dniu 26go stycznia, 1939, czteroletnich presji Berlina, żeby Polska przyłączyła się do Niemiec i Japonii w ataku na Związek Sowiecki. Terytorium Polski mogło być bazą druzgoczącego ataku na Rosją albo służyć jak zapora na drodze do budowy 1000 letniego Reichu od Renu do Dniepru, który to Reich z czasem miał być zaludniony wyłącznie przez „rasowych Niemców.”
Najwyraźniej powszechna niewiedza o tych zaszłościach w Polsce jest dowodem, jak wielka jest trudność w wyświetlaniu skomplikowanej prawdy, wypieranej propagandą posługującą się prostymi kłamstwami, lub po prostu zabijanej przemilczaniem faktów nie wygodnych dla Sowietów. W 1939 roku toczyła się, nieznana w Polsce gra między Stalinem i Hitlerem, „kto kogo zmusi do walki na dwa fronty.” Hitler chciał uderzyć na Związek Sowiecki z zachodu i tym samym przyłączyć się do ataków japońskich na Rosję rozpoczętych w 1937go roku.
Odrzucenie przez Polskę paktu z Niemcami, w dniu 26go stycznia, 1939, otworzyło możliwość uwikłania Niemiec na froncie zachodnim we Francji, sprzymierzonej z Polską. Stalin spodziewał się przewlekłej wojny pozycyjnej na linii Maginota i miał nadzieję, że wtedy uda mu się nadrobić brak 44,000 oficerów sowieckich, wymordowanych w czystkach w latach 1930tych. Salin starał się za wszelką cenę odłożyć wojnę z Rosji z Niemcami. Wojna ta była celem życiowym Hitlera, który mówił o Rosji jako o Afryce i uważał Rosjan za murzynów.
Trudno wytłumaczyć brak podstawowych informacji w Polsce na ten temat. Naturalnie Liga Narodów starała się nie dopuścić do wojny do ostatniej chwili. Na te starania przedstawiciela Ligi Narodów, otrzymał on ważną i podstawową wypowiedź Hitlera w dniu 11go sierpnia 1939 roku. Wypowiedź ta była skierowana do Wysokiego Komisarza Ligi Narodów, Jacob’a Burkhardt’a: „Wszystkie moje plany i przedsięwzięcia są skierowane przeciwko Rosji; jeżeli Zachód jest zbyt głupi i ślepy, żeby to pojąć, będę musiał ułożyć się z Rosją, wspólnie pokonać Zachód, a po jego klęsce, zaatakuję Związek Sowiecki, wszystkimi moimi siłami. Konieczna jest mi Ukraina, tak żeby nie mogli mnie wziąć głodem, jak to się stało w ostatniej wojnie.” (Roy Dennan: „Missed Chances,” Indigo, Londyn 1997, str. 65).
Ofensywa sowiecka w sierpniu 1939 na japońską Armię Kwantungu w Mandżuko, pod wodzą generała G. Żukow’a, była pierwszym w historii zastosowaniem taktyk „blitz-krieg’u,” które były wprowadzane przez Niemców i Sowietów na sowieckich poligonach, po zawarciu traktatu w Rapallo, 16go kwietnia, 1922 roku, przez zdominowaną przez Żydów Republikę Weimarską z Sowiecką Rosją.
Stalin starał się uniknąć wojny na dwa fronty i dlatego posłał genarała Żukowa, żeby on niespodzianie uderzył na Japończyków, za pomocą 35 batalionów piechoty, 20 szwadronów kawalerii, 500 samolotów i 500 nowych czołgów. Stalin był świadomy nadchodzącego ataku Niemiec na Polskę. Żukow zaatakował 20go sierpnia, 1939 roku i zadał wielkie straty Japończykom skoordynowanym ogniem czołgów, armat i samolotów, czyli stosując blitz-krieg po raz pierwszy w historii. Ponad 18,000 Japończyków poległo (P. Snow: Nomohan – the Unknown Victory,” History Today, lipiec, 1990).
Według autora Laurie Braber („Chek-mate at the Russian Border: Japanese Conflict before Pearl Harbour” 2000): „Pakt nazistów z Sowietami z 23 sierpnia, 1939, był zdradą Japonii, która atakowała Rosję od 1937 roku. Współpraca Hitlera ze Stalinem była uważna przez rząd Japonii z zdradę Paktu Anty-Kominternowskiego. W konkluzji Japończycy uważali, że Hitlerem trzeba manipulować na korzyść Japonii, ale nigdy mu nie ufać. Natomiast Amerykanie znali tego samego dnia tajne klauzule tego paktu i wiedzą tą nie podzielili się z Polską.
Pakt Niemców ze Sowietami był ogłoszony w czasie klęski wojsk japońskich. Formalnie walki japońsko-sowieckie skończyły się zawieszeniem broni 16go września 1939. Sowieci po zakończeniu walk przeciwko Japonii, 17go września uderzyli na Polskę w pełnej świadomości, że Francja nie spełni obietnicy i nie zaatakuje Niemiec, w czasie, kiedy 70% sił niemieckich walczyło w Polsce, a jednocześnie Francja miała więcej czołgów niż Niemcy.
Z powyższego zestawienia wynika, że odmowa Polski przyłączenia się do ataków Niemiec i Japonii na Rosję, była zbawienna dla Rosji, która stała w obliczu pewnej klęski. Dowódcy rosyjscy dobrze o tym wiedzą, ale boją się przyznać to publicznie i wyrazić wdzięczność Polsce za jej odmowę przyłączenia się do ataku Hitlera na Rosję już w 1939 roku, jak też spowodowanie wypowiedzenia wojny Niemcom przez Francję i Brytanię. Obecnie niewdzięczni Rosjanie rozpisują się o braku wdzięczności Polaków za wypędzenie Niemców z Polski i narzucenie Polsce jarzma sowieckiego, które stworzyło w Rosji archipelag gułagu.
WWW.pogonowski.com
Koniec planów budowy w Polsce wyrzutni amerykańskich „Tarczy” z powodu oficjalnej oceny, że faktycznie od początku było nonsensem opowiadać o zagrożeniu Nowego Jorku przez pociski nuklearne Iranu, ma obecnie rozmaite skutki. Przez całe lata trwała propaganda żydowska, że Iran jest zagrożeniem bytu Izraela i dlatego musi być poskromiony. Z powodu tej propagandy ekstremistom-syjonistom udawało się przesadnie przypisywać Iranowi znacznie większe możliwości wojskowe, niż Iran faktycznie ma i w ten sposób dodawać Iranowi regionalnego prestiżu, który maleje wobec likwidacji, zwariowanego planu budowy wyrzutni pocisków Tarczy o kilka minut lotu od Moskwy.
Polska nie tylko straciła prestiż pochopnym podpisywaniem się pod projektem Tarczy, ale jednocześnie naraziła się skreślenie przez Moskwę miliardowych kontraktów na żywność. Kontrakty te zostały przejęte przez innych członków NATO. Natomiast Polska nie dostanie żadnej kompensaty za swoje straty podobnie jak nie otrzymała żadnego udziału w kontraktach na odbudowę Iraku.
Plan Tarcz był nie do wykonania, ponieważ od dawna panuje uznawany przez Waszyngton i Moskwę fakt „obopólnego wzajemnego zniszczenia” na wypadek wymiany salw nuklearnych przez USA i Rosję. Dobrze posumował tą sytuację prezes prestiżowego instytutu CATO w Waszyngtonie, profesor Carpinter w artykule „Granice Odstraszania” („Limits of Deterrance”), w którym autor wyjaśnia, dlaczego wszystkie obietnice obrony przez USA dawane około stu państwom i państewkom nie, mają żadnej wartości i naprawdę są tyle warte, co czeki bez pokrycia.
Naturalnie dla Polski jest bez porównania lepiej, że nie będzie w regionie Kaliningradu-Królewca wyrzutni rakiet z głowicami nuklearnymi typu „Iskander,” ale niepotrzebnie rząd polski dał się nabrać na udzielanie pomocy USA w fikcyjnej obronie Nowego Jorku przez rakietami Iranu w ramach gry wynikłej z „Koszmaru Izraela z powodu możliwej utraty monopolu nuklearnego na Bliskim Wschodzie,” jak o tym niedawno było w gazecie Haaretz w Jerozolimie.
Wszystko jedno, jakie zapewnienia daje Moskwa Iranowi, że nie zrobi zakulisowego geszeftu z Waszyngtonem, Teheran czuje się zaniepokojony. Szerzy się opinia, że decyzja prezydenta Obamy likwidacji Tarczy jest bardzo dobrze widziana w Moskwie, która może być mniej oporna w sprawie pożądanych przez Izrael sankcji przeciwko Iranowi. Od początku Rosja stała na stanowisku, że Tarcza w Polsce zagrażała ośrodkom dowodzenia i kontroli w Moskwie.
Uzasadnienie decyzji prezydenta Obamy o likwidacji Tarczy bardzo zmniejszyło prestiż regionalny Iranu w chwili, kiedy ogłoszono zmianę oceny Iranu przez USA i konkluzję, że Iran nie przedstawia żadnego wiarogodnego zagrożenia Nowego Jorku za pomocą pocisków nuklearnych dalekiego zasięgu. Jednocześnie Iran nie zajmował nigdy wrogiego stanowiska wobec Europu i wręcz przeciwnie chciałby konkurować z Rosją w dostawach do Europy gazu ziemnego i ropy naftowej, ale nie jest w stanie tego robić w czasie, kiedy musi korzystać z poparcia Rosji, przeciwko polityce osi USA-Izrael.
Iran nigdy nie pogwałcił warunków traktatu o nie-rozpowszechnianiu broni nuklearnych, który podpisał. Obecnie zmiany wymuszone przez rząd Bush-Cheney’a na ONZcie stawiają warunki inne wobec Iranu niż takich państw jak Niemcy lub Japonia. Oba te państwa mają prawo wzbogacania uranu w celu produkcji elektryczności na warunkach obecnie zabronionych Iranowi. Naturalnie duma narodowa Iranu karze Teheranowi domagać się takich samych warunków, z jakich korzystają inne państwa.
Poprawa stosunków Waszyngtonu z Moskwą może doprowadzić do postępu w rokowaniach dotyczących zmniejszania arsenałów nuklearnych na świecie, zwłaszcza w USA i w Rosji. Ciekawe, jak będzie traktowana sprawa pokaźnego arsenału nuklearnego Izraela, o którym prasa cenzurowana przez Żydów milczy, ale tacy ludzie jak były prezydent USA, Jimmy Carter różnie oceniają arsenał nuklearny Izraela od stu do stu pięćdziesięciu bomb gotowych do użytku.
Na marginesie można wspomnieć, że politolog w Izraelu odgrażał się na Internecie, że jeżeli Europa pozwoli na zniszczenie Izraela przez Arabów to, tak jak legendarny Samson, Izrael zabierze ze sobą, czyli zniszczy bombami nuklearnymi stolice Europy począwszy od Rzymu, najbardziej znienawidzonego w tradycji Talmudu. Tymczasem poprawa stosunków USA-Rosja prawdopodobnie będzie proporcjonalna do osłabiania poparcia Rosji dla Iranu.
Likwidacja Tarczy ma miejsce na tydzień przed „prywatnym” spotkaniem w Nowym Jorku prezydenta Barak’a Hussein’a Obamu z prezydentem Rosji, Dymitrym Miedwiediewem z okazji ogólnego zebrania Narodów Zjednoczonych. Natomiast sekretarz generalny NATO Anders Foch Rasmussen nawoływał do „otwartego jak nigdy” dialogu z Rosją w celu zmniejszenia napięć w Europie i stawienia wspólnego z Rosją oporu przeciwko wspólnym zagrożeniom oraz zapowiedział, że przewodniczący NATO pojadą do Moskwy, żeby poradzić się jaki powinien być rozwój strategii NATO na przyszłość.
Rasmussen powiedział „Chcemy dialogu z Rosją i chcemy wysłuchać, jakie stanowisko i wymagania mają Rosjanie, tak żeby stworzyć prawdziwe strategiczne partnerstwo NATO-Rosja w Afganistanie i w zwalczaniu terroryzmu i korsarstwa.” Obiecał on, że NATO zawsze będzie szanować bezpieczeństwo Rosji i jest gotów na rokowania spraw nowej struktury bezpieczeństwa Europy proponowanego przez Miedwiediewa. Mimo tych zabiegów Rosja nadal jest przeciwna jakimkolwiek sankcjom ONZ przeciwko Iranowi i twierdzi, że plany Tarczy były błędne od początku i dopiero kryzys ekonomiczny spowodował ich wycofanie przez USA.
Na początku września 2009 Rosja podpisała gwarancje obrony Abhazji i Osetii w zamian za bazy na ich terenie, takie jak w porcie Gudauta na Morzu Czarnym, na wypadek gdyby pro-USA rząd w Kijowie utrudniał operację rosyjską w Sewastopolu na Krymie. Rosja nie pozwoli żeby obrócić Morze Czarne w „jeziorko należące do NATO.”
Mimo zapaści demograficznej Rosja uważa USA za więdnącą potęgę i uważa że ogniskowa polityki światowej zmierza na wschód do Azji. Waszyngton chce uzyskać pomoc Rosji przeciwko Afganistanowi i Iranowi, ale nadal prowadzi swoją politykę wobec Ukrainy i Gruzji. Prawdopodobnie prezydent Obama włączy likwidację planów Tarczy do nowej fazy „zaczynania na nowo od początku lepszych stosunków USA z Rosją.”
Sunday, September 13, 2009
Prince George's Community College Largo Maryland just deployed RAQport.com Servers and Cluster/Virtualization Software well-established technology.
Prince George's Community College Largo Maryland just deployed RAQport.com Servers and Cluster/Virtualization Software well-established technology.
Prince George's Community College Largo Maryland just deployed RAQport.com Servers and Cluster/Virtualization Software well-established technology.
Virtualization of the IT back room has already helped enterprises simplify, consolidate, and realize new flexibility and performance in server farms, data storage, and networks. According to IDC, some 75 percent of enterprises employ virtualization technology in production processes, indicating its widespread acceptance. However, IT managers continue to feel pressure to reduce even further the costs of IT infrastructure and to increase the ROI—the value—of IT spending by expanding its use to the entire enterprise technology toolset
Please let me know if you need any new software for Centos BlueQuartz, Blueonyx, SUN COBALT RAQ LINE: spam filter, firewall, awstats, openmail, PHPMYSQL phpMyAdmin, webmin and more
or any new SuperMicro Hardware Servers loaded with latest updated OS starting $799.00
Server GUI is in German/Deutsch, Danish, Japanese and English.
SHIPPING Worldwide around $35.00 in US and $145.00 to EU
We have all sell the Spare Parts for the SUN COBALT RAQ LINE: cooling fans, CPU, RAM, Mainboards,Hard Drives, Barebones with LCD and more.
Please check the Server Virtualization and Cluster Software and new Blueonyx Server Centos 5.3 with Sun Cobalt GUI
http://www.raqport.com/store/merchant.mvc
software:
http://www.raqport.com/store/merchant.mvc?Screen=CTGY&Store_Code=R&Category_Code=blueonyxsoft
New Super Servers from SuperMicro
SUPERMICRO 5015M-T 2 GIG RAM DUAL500GB SATA RAID CPU 3.2GHZ DUAL 500GB SATA RAID HOT SWAP HD'S
SUPERMICRO 5015M-T 2 GIG RAM DUAL500GB SATA RAID CPU 3.2GHZ DUAL 500GB SATA RAID HOT SWAP HD'S
Code: SUPERMICRO5015M-T
Price: $999.00
Rackable Systems 1U Server P4 2.66ghz / 2gb / 500gb special $499.00
special
- CD OS Restore included FREE SHIPPING IN US , INTERNATIONAL SHIPPING APPLY BASE ON THE LOCATION
CentOS + BlueQuartz Server Appliance is built on the community version of Redhat Enterprise Linux called Centos.
RAQport ships all the systems listed below worldwide.
This server appliance uses CentOS as operating system. As GUI interface it uses BlueQuartz, which is based on the open sourced RaQ550 Sausalito architecture from Sun Cobalt.
Sites, users, mailing lists and settings can directly be imported with the built in CMU from any Cobalt RaQ. So this is an inexpensive way to trade the aging Cobalt RaQs against much more modern hard- and software, while retaining the well known functionality and GUI interface.
A CentOS + BlueQuartz Server Appliance can do everything a RaQ550 and it does it much faster. A CentOS + BlueQuartz Server Appliance can do all including Frontpage. We do not have Chilisoft ASP at this moment ) - The serial ATA hardisks have a throughput of approximately 50 MBit/seconds and even the basic model with a 2.8GHz CPU outperforms a RaQ550 by several magnitudes.
Aside from the speed there are other compelling reasons to consider replacing existing RaQ3, RaQ4, XTR and RaQ550 with a CentOS + BlueQuartz Server Appliance
The sudden demise of the Sun Cobalt RaQ has left ISPs and hosting companies with a time bomb: hundreds of thousands of RaQ servers worldwide starting to wear out – with no viable replacement. Fortunately, Linux specialists have the answer.
We still have over 100 units of the SUN COBALT RAQ 2 RAQ 3 RAQ 4 RAQ 550 RAQ XTR and Qubes.
In short:
* It is "BlueQuartz" on CentOS 5.3 and then some.
* Has previously commercial add ons pre-installed, including ...
* phpMyAdmin
* Web based Email
* GUI to automatically create and remove MySQL users and databases for sites.
* Subdomain management
* Better PHP security management on a per site basis.
* New default skin for the GUI.
* Working vacation messages.
* Updated Dovecot and ProFTPd.
* JSP support already built in with an improved GUI.
* YUM updates are delivered through various mirrors right from the start.
* Is still available free of charge and released under Sun modified BDS license.
* Comes with PHP5 and MySQL5 preinstalled.
* GUI to modify SSHd settings (root access, port, protocols)
* GUI available in English, German, Danish and Japanese.
If you still need RAQ3 AND RAQ4 we have over 100 Units we can preeload the Strongbolt Centos BlueQuartz OS prices start with $79.00 OS Restore Included
Alex Lech Bajan
Sincerely,
RAQport Inc.
2004 North Monroe Street
Arlington Virginia 22207
Washington DC Area
USA
TEL: 703-528-0114
TEL2: 703-652-0993
Fax Number: 571-482-3771
sms: 703-485-6619
Toll Free:1800-695-6200
EMAIL: sales@raqport.com
WEB SITE: http://raqport.com
Replacement for the SUN COBALT RAQ LINE New Centos BluQuartz Virtualization and Cluster Web Servers
What is Aventurin{e}?
Aventurin{e} is a fully blown Linux operating system that can be installed on any X86 compatible hardware. It provides an intuitive browser based administration interface and allows to create and manage Linux based virtual private servers. Aventurin{e} also includes mechanisms to back up and restore virtual private servers.
Benefits:
Aventurin{e} is ideal for webhosting companies and companies with their own IT infrastructure.
Within a matter of minutes you can create new CentOS + BlueQuartz virtual private servers which cater all your web, email and FTP needs.
Or you can create that CentOS, Fedora Core, Debian, Ubuntu or OpenSuSE virtual private server that your developer needs to deploy his new application. Aventurin{e} also helps you to deploy your own customized Linux operating systems.
Additionally Aventurin{e} helps you to improve your ability for disaster recovery. No longer do you have to provide individual backup mechanisms for each of your servers. Aventurin{e} allows you to back up (and restore!) all its virtual private servers through the GUI interface.
Migrations of virtual private servers from Aventurin{e} - or from any OpenVZ or Virtuozzo host - to another can be done without downtime.
Redundancy:
For those that need high availability and redundancy: Aventurin{e} can do that as well. It is also available in a clustering version which will make sure that your important servers and services are always reachable.
Aventurin{e} downloadable ISO image - details:
Aventurin{e} is available in two different versions:
Aventurin{e} - Standard
Aventurin{e} - Clustering
Both versions allow you to create, administer and run multiple virtual private servers (i.e.: "VPS") on the same hardware (i.e.: "master node").
To run Aventurin{e} you just need a good server which has plenty of RAM. CPU power sure is helpful, but RAM helps quite a bit more.
Hardware requirements:
What kind of hardware you need for Aventurin{e} of course depends on the expected usage. If you just want to run a few low traffic virtual servers, then your hardware can be older and less powerful, as if you run CPU and RAM intensive tasks on many high traffic virtual servers.
This is what we consider the minimum hardware requirements:
IntelC Pentium 4 with 2.0 GHz (or similar AMDC CPU)
1 Gig of RAM
1x100 Gigabyte harddisk
Intermediate hardware requirements:
IntelC Pentium 4 D6XX with 2.4-3.2 GHz (or similar AMDC CPU)
2 Gig of RAM
2x250 Gigabyte harddisks
Recommended hardware requirements for troublefree operations under most adverse situations:
IntelC Core2Duo E6600 2.4GHz (or better)
4-8 Gig of RAM
2x500 Gigabyte harddisks.
For clustering your server should have two network interfaces. One of them - at least - should ideally be a Gigabit Ethernet interface.
Included OS templates:
The ISO images of Aventurin{e} comes with the following OS templates
included:
CentOS + BlueQuartz v4.8 (NuOnce build) CentOS v4/Final (minimal install) Debian v3.1 (minimal install) Fedora Core v5 (minimal install)
OS templates available through YUM:
Additional OS templates are available on the Aventurin{e} update repository and can be installed with the command "yum install ". The following OS templates are currently available this way (more will be added later):
CentOS v4 (default install)
CentOS v5 (minimal install)
CentOS v5 (default install)
Debian v4 (minimal install)
Fedora Core v5 (default install)
Fedora Core v6 (default install)
Fedora Core v7 (minimal install)
Fedora Core v7 (default install)
Fedora Core v8 (minimal install)
Fedora Core v8 (default install)
OpenSuse v10 (default install)
Ubuntu v6.06 (minimal install)
Open-Xchange 0.8.6 (Community Edition) OS template
Prince George's Community College Largo Maryland just deployed RAQport.com Servers and Cluster/Virtualization Software well-established technology.
Virtualization of the IT back room has already helped enterprises simplify, consolidate, and realize new flexibility and performance in server farms, data storage, and networks. According to IDC, some 75 percent of enterprises employ virtualization technology in production processes, indicating its widespread acceptance. However, IT managers continue to feel pressure to reduce even further the costs of IT infrastructure and to increase the ROI—the value—of IT spending by expanding its use to the entire enterprise technology toolset
Please let me know if you need any new software for Centos BlueQuartz, Blueonyx, SUN COBALT RAQ LINE: spam filter, firewall, awstats, openmail, PHPMYSQL phpMyAdmin, webmin and more
or any new SuperMicro Hardware Servers loaded with latest updated OS starting $799.00
Server GUI is in German/Deutsch, Danish, Japanese and English.
SHIPPING Worldwide around $35.00 in US and $145.00 to EU
We have all sell the Spare Parts for the SUN COBALT RAQ LINE: cooling fans, CPU, RAM, Mainboards,Hard Drives, Barebones with LCD and more.
Please check the Server Virtualization and Cluster Software and new Blueonyx Server Centos 5.3 with Sun Cobalt GUI
http://www.raqport.com/store/merchant.mvc
software:
http://www.raqport.com/store/merchant.mvc?Screen=CTGY&Store_Code=R&Category_Code=blueonyxsoft
New Super Servers from SuperMicro
SUPERMICRO 5015M-T 2 GIG RAM DUAL500GB SATA RAID CPU 3.2GHZ DUAL 500GB SATA RAID HOT SWAP HD'S
SUPERMICRO 5015M-T 2 GIG RAM DUAL500GB SATA RAID CPU 3.2GHZ DUAL 500GB SATA RAID HOT SWAP HD'S
Code: SUPERMICRO5015M-T
Price: $999.00
Rackable Systems 1U Server P4 2.66ghz / 2gb / 500gb special $499.00
special
- CD OS Restore included FREE SHIPPING IN US , INTERNATIONAL SHIPPING APPLY BASE ON THE LOCATION
CentOS + BlueQuartz Server Appliance is built on the community version of Redhat Enterprise Linux called Centos.
RAQport ships all the systems listed below worldwide.
This server appliance uses CentOS as operating system. As GUI interface it uses BlueQuartz, which is based on the open sourced RaQ550 Sausalito architecture from Sun Cobalt.
Sites, users, mailing lists and settings can directly be imported with the built in CMU from any Cobalt RaQ. So this is an inexpensive way to trade the aging Cobalt RaQs against much more modern hard- and software, while retaining the well known functionality and GUI interface.
A CentOS + BlueQuartz Server Appliance can do everything a RaQ550 and it does it much faster. A CentOS + BlueQuartz Server Appliance can do all including Frontpage. We do not have Chilisoft ASP at this moment ) - The serial ATA hardisks have a throughput of approximately 50 MBit/seconds and even the basic model with a 2.8GHz CPU outperforms a RaQ550 by several magnitudes.
Aside from the speed there are other compelling reasons to consider replacing existing RaQ3, RaQ4, XTR and RaQ550 with a CentOS + BlueQuartz Server Appliance
The sudden demise of the Sun Cobalt RaQ has left ISPs and hosting companies with a time bomb: hundreds of thousands of RaQ servers worldwide starting to wear out – with no viable replacement. Fortunately, Linux specialists have the answer.
We still have over 100 units of the SUN COBALT RAQ 2 RAQ 3 RAQ 4 RAQ 550 RAQ XTR and Qubes.
In short:
* It is "BlueQuartz" on CentOS 5.3 and then some.
* Has previously commercial add ons pre-installed, including ...
* phpMyAdmin
* Web based Email
* GUI to automatically create and remove MySQL users and databases for sites.
* Subdomain management
* Better PHP security management on a per site basis.
* New default skin for the GUI.
* Working vacation messages.
* Updated Dovecot and ProFTPd.
* JSP support already built in with an improved GUI.
* YUM updates are delivered through various mirrors right from the start.
* Is still available free of charge and released under Sun modified BDS license.
* Comes with PHP5 and MySQL5 preinstalled.
* GUI to modify SSHd settings (root access, port, protocols)
* GUI available in English, German, Danish and Japanese.
If you still need RAQ3 AND RAQ4 we have over 100 Units we can preeload the Strongbolt Centos BlueQuartz OS prices start with $79.00 OS Restore Included
Alex Lech Bajan
Sincerely,
RAQport Inc.
2004 North Monroe Street
Arlington Virginia 22207
Washington DC Area
USA
TEL: 703-528-0114
TEL2: 703-652-0993
Fax Number: 571-482-3771
sms: 703-485-6619
Toll Free:1800-695-6200
EMAIL: sales@raqport.com
WEB SITE: http://raqport.com
Replacement for the SUN COBALT RAQ LINE New Centos BluQuartz Virtualization and Cluster Web Servers
What is Aventurin{e}?
Aventurin{e} is a fully blown Linux operating system that can be installed on any X86 compatible hardware. It provides an intuitive browser based administration interface and allows to create and manage Linux based virtual private servers. Aventurin{e} also includes mechanisms to back up and restore virtual private servers.
Benefits:
Aventurin{e} is ideal for webhosting companies and companies with their own IT infrastructure.
Within a matter of minutes you can create new CentOS + BlueQuartz virtual private servers which cater all your web, email and FTP needs.
Or you can create that CentOS, Fedora Core, Debian, Ubuntu or OpenSuSE virtual private server that your developer needs to deploy his new application. Aventurin{e} also helps you to deploy your own customized Linux operating systems.
Additionally Aventurin{e} helps you to improve your ability for disaster recovery. No longer do you have to provide individual backup mechanisms for each of your servers. Aventurin{e} allows you to back up (and restore!) all its virtual private servers through the GUI interface.
Migrations of virtual private servers from Aventurin{e} - or from any OpenVZ or Virtuozzo host - to another can be done without downtime.
Redundancy:
For those that need high availability and redundancy: Aventurin{e} can do that as well. It is also available in a clustering version which will make sure that your important servers and services are always reachable.
Aventurin{e} downloadable ISO image - details:
Aventurin{e} is available in two different versions:
Aventurin{e} - Standard
Aventurin{e} - Clustering
Both versions allow you to create, administer and run multiple virtual private servers (i.e.: "VPS") on the same hardware (i.e.: "master node").
To run Aventurin{e} you just need a good server which has plenty of RAM. CPU power sure is helpful, but RAM helps quite a bit more.
Hardware requirements:
What kind of hardware you need for Aventurin{e} of course depends on the expected usage. If you just want to run a few low traffic virtual servers, then your hardware can be older and less powerful, as if you run CPU and RAM intensive tasks on many high traffic virtual servers.
This is what we consider the minimum hardware requirements:
IntelC Pentium 4 with 2.0 GHz (or similar AMDC CPU)
1 Gig of RAM
1x100 Gigabyte harddisk
Intermediate hardware requirements:
IntelC Pentium 4 D6XX with 2.4-3.2 GHz (or similar AMDC CPU)
2 Gig of RAM
2x250 Gigabyte harddisks
Recommended hardware requirements for troublefree operations under most adverse situations:
IntelC Core2Duo E6600 2.4GHz (or better)
4-8 Gig of RAM
2x500 Gigabyte harddisks.
For clustering your server should have two network interfaces. One of them - at least - should ideally be a Gigabit Ethernet interface.
Included OS templates:
The ISO images of Aventurin{e} comes with the following OS templates
included:
CentOS + BlueQuartz v4.8 (NuOnce build) CentOS v4/Final (minimal install) Debian v3.1 (minimal install) Fedora Core v5 (minimal install)
OS templates available through YUM:
Additional OS templates are available on the Aventurin{e} update repository and can be installed with the command "yum install ". The following OS templates are currently available this way (more will be added later):
CentOS v4 (default install)
CentOS v5 (minimal install)
CentOS v5 (default install)
Debian v4 (minimal install)
Fedora Core v5 (default install)
Fedora Core v6 (default install)
Fedora Core v7 (minimal install)
Fedora Core v7 (default install)
Fedora Core v8 (minimal install)
Fedora Core v8 (default install)
OpenSuse v10 (default install)
Ubuntu v6.06 (minimal install)
Open-Xchange 0.8.6 (Community Edition) OS template
Friday, June 12, 2009
Audit the Federal Reserve: HR 1207 and S 604
Audit the Federal Reserve: HR 1207 and S 604
Ron Paul’s bill to audit the Federal Reserve (HR 1207) now has 222 co-sponsors, and the numbers keep growing! At the same time, HR 1207’s companion bill in the Senate, S 604, is now beginning to attract its first co-sponsor!
This is history in the making, and victory is within reach. Imagine what will happen if HR 1207, The Federal Reserve Transparency Act, comes up for vote in Congress! With more than 50% of the House of Representatives already co-sponsoring this bill, it has real potential to pass — BUT only if we educate and rally the people to support it and get our Congresspeople to put it to vote and pass it.
Step 1: Your Representative
If your representative is not on the following list of HR 1207 co-sponsors, call their offices, write to them, email them. Let them know they need to support HR 1207. If you live in their district, let them know. Go to their office.
Capitol Switchboard: (202) 224-3121
Audit the Federal Reserve: HR 1207 and S 604
Ron Paul’s bill to audit the Federal Reserve (HR 1207) now has 222 co-sponsors, and the numbers keep growing! At the same time, HR 1207’s companion bill in the Senate, S 604, is now beginning to attract its first co-sponsor!
This is history in the making, and victory is within reach. Imagine what will happen if HR 1207, The Federal Reserve Transparency Act, comes up for vote in Congress! With more than 50% of the House of Representatives already co-sponsoring this bill, it has real potential to pass — BUT only if we educate and rally the people to support it and get our Congresspeople to put it to vote and pass it.
Step 1: Your Representative
If your representative is not on the following list of HR 1207 co-sponsors, call their offices, write to them, email them. Let them know they need to support HR 1207. If you live in their district, let them know. Go to their office.
Capitol Switchboard: (202) 224-3121
HR 1207 Co-Sponsors (as of 6/12/2009)
Rep Abercrombie, Neil [HI-1] - 2/26/2009
Rep Aderholt, Robert B. [AL-4] - 5/6/2009
Rep Adler, John H. [NJ-3] - 5/6/2009
Rep Akin, W. Todd [MO-2] - 3/19/2009
Rep Alexander, Rodney [LA-5] - 3/10/2009
Rep Altmire, Jason [PA-4] - 5/20/2009
Rep Austria, Steve [OH-7] - 5/6/2009
Rep Bachmann, Michele [MN-6] - 2/26/2009
Rep Bachus, Spencer [AL-6] - 4/29/2009
Rep Baldwin, Tammy [WI-2] - 4/21/2009
Rep Barrett, J. Gresham [SC-3] - 4/28/2009
Rep Barrow, John [GA-12] - 5/12/2009
Rep Bartlett, Roscoe G. [MD-6] - 2/26/2009
Rep Barton, Joe [TX-6] - 5/4/2009
Rep Berkley, Shelley [NV-1] - 5/21/2009
Rep Berry, Marion [AR-1] - 5/20/2009
Rep Biggert, Judy [IL-13] - 4/28/2009
Rep Bilbray, Brian P. [CA-50] - 4/21/2009
Rep Bilirakis, Gus M. [FL-9] - 5/4/2009
Rep Bishop, Rob [UT-1] - 4/21/2009
Rep Blackburn, Marsha [TN-7] - 3/16/2009
Rep Blunt, Roy [MO-7] - 3/24/2009
Rep Boehner, John A. [OH-8] - 6/10/2009
Rep Bonner, Jo [AL-1] - 6/9/2009
Rep Bono Mack, Mary [CA-45] - 4/29/2009
Rep Boozman, John [AR-3] - 5/7/2009
Rep Boswell, Leonard L. [IA-3] - 6/9/2009
Rep Boustany, Charles W., Jr. [LA-7] - 5/13/2009
Rep Brady, Kevin [TX-8] - 4/22/2009
Rep Braley, Bruce L. [IA-1] - 6/11/2009
Rep Bright, Bobby [AL-2] - 6/11/2009
Rep Broun, Paul C. [GA-10] - 2/26/2009
Rep Brown, Corrine [FL-3] - 6/11/2009
Rep Brown, Henry E., Jr. [SC-1] - 4/28/2009
Rep Brown-Waite, Ginny [FL-5] - 5/20/2009
Rep Buchanan, Vern [FL-13] - 3/17/2009
Rep Burgess, Michael C. [TX-26] - 3/19/2009
Rep Burton, Dan [IN-5] - 2/26/2009
Rep Buyer, Steve [IN-4] - 4/30/2009
Rep Calvert, Ken [CA-44] - 4/29/2009
Rep Campbell, John [CA-48] - 5/4/2009
Rep Cao, Anh “Joseph” [LA-2] - 6/11/2009
Rep Capito, Shelley Moore [WV-2] - 4/1/2009
Rep Carney, Christopher P. [PA-10] - 6/9/2009
Rep Carter, John R. [TX-31] - 3/31/2009
Rep Cassidy, Bill [LA-6] - 5/4/2009
Rep Castle, Michael N. [DE] - 3/17/2009
Rep Chaffetz, Jason [UT-3] - 3/6/2009
Rep Childers, Travis [MS-1] - 6/9/2009
Rep Coble, Howard [NC-6] - 6/11/2009
Rep Cole, Tom [OK-4] - 4/21/2009
Rep Conaway, K. Michael [TX-11] - 5/7/2009
Rep Crenshaw, Ander [FL-4] - 5/4/2009
Rep Culberson, John Abney [TX-7] - 3/26/2009
Rep Davis, Geoff [KY-4] - 5/6/2009
Rep Deal, Nathan [GA-9] - 3/23/2009
Rep DeFazio, Peter A. [OR-4] - 3/9/2009
Rep Dent, Charles W. [PA-15] - 5/6/2009
Rep Doggett, Lloyd [TX-25] - 4/21/2009
Rep Dreier, David [CA-26] - 6/10/2009
Rep Duncan, John J., Jr. [TN-2] - 3/6/2009
Rep Edwards, Donna F. [MD-4] - 6/11/2009
Rep Ehlers, Vernon J. [MI-3] - 4/21/2009
Rep Fallin, Mary [OK-5] - 4/2/2009
Rep Flake, Jeff [AZ-6] - 5/11/2009
Rep Fleming, John [LA-4] - 3/18/2009
Rep Forbes, J. Randy [VA-4] - 5/20/2009
Rep Fortenberry, Jeff [NE-1] - 5/12/2009
Rep Foxx, Virginia [NC-5] - 3/10/2009
Rep Franks, Trent [AZ-2] - 3/23/2009
Rep Frelinghuysen, Rodney P. [NJ-11] - 6/3/2009
Rep Garrett, Scott [NJ-5] - 3/5/2009
Rep Gerlach, Jim [PA-6] - 5/11/2009
Rep Gingrey, Phil [GA-11] - 3/30/2009
Rep Gohmert, Louie [TX-1] - 4/23/2009
Rep Goodlatte, Bob [VA-6] - 4/28/2009
Rep Granger, Kay [TX-12] - 4/28/2009
Rep Graves, Sam [MO-6] - 4/22/2009
Rep Grayson, Alan [FL-8] - 3/11/2009
Rep Grijalva, Raul M. [AZ-7] - 6/3/2009
Rep Guthrie, Brett [KY-2] - 5/7/2009
Rep Hall, Ralph M. [TX-4] - 4/29/2009
Rep Halvorson, Deborah L. [IL-11] - 6/3/2009
Rep Hare, Phil [IL-17] - 5/11/2009
Rep Harper, Gregg [MS-3] - 5/11/2009
Rep Hastings, Doc [WA-4] - 5/11/2009
Rep Heller, Dean [NV-2] - 3/6/2009
Rep Hensarling, Jeb [TX-5] - 5/4/2009
Rep Herger, Wally [CA-2] - 4/21/2009
Rep Herseth Sandlin, Stephanie [SD] - 5/6/2009
Rep Hinchey, Maurice D. [NY-22] - 6/2/2009
Rep Hoekstra, Peter [MI-2] - 4/28/2009
Rep Holden, Tim [PA-17] - 6/4/2009
Rep Hunter, Duncan D. [CA-52] - 5/13/2009
Rep Inglis, Bob [SC-4] - 4/23/2009
Rep Inslee, Jay [WA-1] - 5/12/2009
Rep Jenkins, Lynn [KS-2] - 4/23/2009
Rep Johnson, Henry C. “Hank,” Jr. [GA-4] - 6/9/2009
Rep Johnson, Sam [TX-3] - 4/22/2009
Rep Johnson, Timothy V. [IL-15] - 4/23/2009
Rep Jones, Walter B., Jr. [NC-3] - 2/26/2009
Rep Jordan, Jim [OH-4] - 6/2/2009
Rep Kagen, Steve [WI-8] - 2/26/2009
Rep Kaptur, Marcy [OH-9] - 4/23/2009
Rep King, Peter T. [NY-3] - 6/4/2009
Rep King, Steve [IA-5] - 6/11/2009
Rep Kingston, Jack [GA-1] - 3/6/2009
Rep Kline, John [MN-2] - 4/29/2009
Rep Kratovil, Frank, Jr. [MD-1] - 6/4/2009
Rep Kucinich, Dennis J. [OH-10] - 6/11/2009
Rep Lamborn, Doug [CO-5] - 4/21/2009
Rep Lance, Leonard [NJ-7] - 5/11/2009
Rep Latham, Tom [IA-4] - 4/21/2009
Rep LaTourette, Steven C. [OH-14] - 4/28/2009
Rep Latta, Robert E. [OH-5] - 5/20/2009
Rep Lee, Christopher J. [NY-26] - 6/10/2009
Rep Linder, John [GA-7] - 5/6/2009
Rep Lipinski, Daniel [IL-3] - 6/4/2009
Rep LoBiondo, Frank A. [NJ-2] - 5/4/2009
Rep Loebsack, David [IA-2] - 6/10/2009
Rep Lucas, Frank D. [OK-3] - 4/21/2009
Rep Luetkemeyer, Blaine [MO-9] - 4/21/2009
Rep Lummis, Cynthia M. [WY] - 3/19/2009
Rep Lungren, Daniel E. [CA-3] - 5/7/2009
Rep Mack, Connie [FL-14] - 5/12/2009
Rep Maffei, Daniel B. [NY-25] - 5/12/2009
Rep Manzullo, Donald A. [IL-16] - 4/21/2009
Rep Marchant, Kenny [TX-24] - 3/11/2009
Rep Massa, Eric J. J. [NY-29] - 4/22/2009
Rep McCarthy, Kevin [CA-22] - 5/4/2009
Rep McCaul, Michael T. [TX-10] - 4/21/2009
Rep McClintock, Tom [CA-4] - 3/6/2009
Rep McCotter, Thaddeus G. [MI-11] - 3/19/2009
Rep McDermott, Jim [WA-7] - 4/29/2009
Rep McGovern, James P. [MA-3] - 6/10/2009
Rep McHenry, Patrick T. [NC-10] - 4/30/2009
Rep McHugh, John M. [NY-23] - 5/4/2009
Rep McIntyre, Mike [NC-7] - 6/10/2009
Rep McKeon, Howard P. “Buck” [CA-25] - 6/11/2009
Rep McMorris Rodgers, Cathy [WA-5] - 5/4/2009
Rep Mica, John L. [FL-7] - 5/12/2009
Rep Michaud, Michael H. [ME-2] - 5/7/2009
Rep Miller, Candice S. [MI-10] - 4/28/2009
Rep Miller, Gary G. [CA-42] - 6/10/2009
Rep Miller, Jeff [FL-1] - 3/24/2009
Rep Minnick, Walter [ID-1] - 5/13/2009
Rep Mitchell, Harry E. [AZ-5] - 6/9/2009
Rep Moran, Jerry [KS-1] - 5/4/2009
Rep Murphy, Patrick J. [PA-8] - 6/9/2009
Rep Murphy, Tim [PA-18] - 4/29/2009
Rep Myrick, Sue Wilkins [NC-9] - 4/28/2009
Rep Neugebauer, Randy [TX-19] - 4/30/2009
Rep Olson, Pete [TX-22] - 4/21/2009
Rep Ortiz, Solomon P. [TX-27] - 5/14/2009
Rep Pascrell, Bill, Jr. [NJ-8] - 6/9/2009
Rep Pastor, Ed [AZ-4] - 5/20/2009
Rep Paulsen, Erik [MN-3] - 3/30/2009
Rep Pence, Mike [IN-6] - 4/21/2009
Rep Perlmutter, Ed [CO-7] - 6/10/2009
Rep Perriello, Thomas S.P. [VA-5] - 5/13/2009
Rep Peterson, Collin C. [MN-7] - 3/19/2009
Rep Petri, Thomas E. [WI-6] - 3/10/2009
Rep Pitts, Joseph R. [PA-16] - 4/28/2009
Rep Platts, Todd Russell [PA-19] - 3/19/2009
Rep Poe, Ted [TX-2] - 2/26/2009
Rep Polis, Jared [CO-2] - 6/11/2009
Rep Posey, Bill [FL-15] - 2/26/2009
Rep Price, Tom [GA-6] - 3/10/2009
Rep Putnam, Adam H. [FL-12] - 4/28/2009
Rep Radanovich, George [CA-19] - 5/6/2009
Rep Rehberg, Denny [MT] - 2/26/2009
Rep Reichert, David G. [WA-8] - 5/20/2009
Rep Roe, David P. [TN-1] - 4/21/2009
Rep Rogers, Mike D. [AL-3] - 5/13/2009
Rep Rogers, Mike J. [MI-8] - 5/20/2009
Rep Rohrabacher, Dana [CA-46] - 3/6/2009
Rep Rooney, Thomas J. [FL-16] - 4/22/2009
Rep Ros-Lehtinen, Ileana [FL-18] - 4/28/2009
Rep Roskam, Peter J. [IL-6] - 6/2/2009
Rep Ross, Mike [AR-4] - 5/21/2009
Rep Royce, Edward R. [CA-40] - 5/12/2009
Rep Ryan, Paul [WI-1] - 5/14/2009
Rep Scalise, Steve [LA-1] - 5/20/2009
Rep Schakowsky, Janice D. [IL-9] - 5/6/2009
Rep Schauer, Mark H. [MI-7] - 5/20/2009
Rep Schmidt, Jean [OH-2] - 6/11/2009
Rep Schock, Aaron [IL-18] - 5/6/2009
Rep Sensenbrenner, F. James, Jr. [WI-5] - 5/7/2009
Rep Sessions, Pete [TX-32] - 3/23/2009
Rep Shadegg, John B. [AZ-3] - 5/7/2009
Rep Shea-Porter, Carol [NH-1] - 6/9/2009
Rep Shimkus, John [IL-19] - 4/22/2009
Rep Shuler, Heath [NC-11] - 6/11/2009
Rep Shuster, Bill [PA-9] - 5/7/2009
Rep Simpson, Michael K. [ID-2] - 4/28/2009
Rep Smith, Adam [WA-9] - 4/22/2009
Rep Smith, Adrian [NE-3] - 4/28/2009
Rep Smith, Lamar [TX-21] - 4/2/2009
Rep Speier, Jackie [CA-12] - 6/11/2009
Rep Stark, Fortney Pete [CA-13] - 3/26/2009
Rep Stearns, Cliff [FL-6] - 3/6/2009
Rep Taylor, Gene [MS-4] - 3/6/2009
Rep Terry, Lee [NE-2] - 3/30/2009
Rep Thompson, Glenn [PA-5] - 4/22/2009
Rep Thornberry, Mac [TX-13] - 5/21/2009
Rep Tiahrt, Todd [KS-4] - 4/28/2009
Rep Tiberi, Patrick J. [OH-12] - 4/28/2009
Rep Tonko, Paul D. [NY-21] - 6/9/2009
Rep Turner, Michael R. [OH-3] - 5/13/2009
Rep Upton, Fred [MI-6] - 4/29/2009
Rep Walden, Greg [OR-2] - 5/4/2009
Rep Walz, Timothy J. [MN-1] - 5/7/2009
Rep Wamp, Zach [TN-3] - 3/16/2009
Rep Welch, Peter [VT] - 5/21/2009
Rep Westmoreland, Lynn A. [GA-3] - 4/2/2009
Rep Whitfield, Ed [KY-1] - 5/14/2009
Rep Wilson, Joe [SC-2] - 4/29/2009
Rep Wittman, Robert J. [VA-1] - 4/1/2009
Rep Wolf, Frank R. [VA-10] - 6/11/2009
Rep Woolsey, Lynn C. [CA-6] - 2/26/2009
Rep Young, C.W. Bill [FL-10] - 6/3/2009
Rep Young, Don [AK] - 3/6/2009
Step 2: Your Senator
HR 1207’s identical companion bill in the Senate is known as S 604, the Federal Reserve Sunshine Act, sponsored by Sen. Bernie Sanders.
If your Senator is not on the following list of S 604 co-sponsors, call their offices, write to them, email them. Let them know they need to support S 604. If you live in their district, let them know. Go to their office.
S 604 Co-Sponsors (as of 6/12/2009)
Sen DeMint, Jim [SC] - 6/11/2009
Step 3: Financial Services Committee
HR 1207 is now in the House Committee on Financial Services. This is THE MOST IMPORTANT STEP in this legislation! If it doesn’t get out of committee it will not come to a vote! There are 71 members on this committee and they are all listed below.
We need to let all members of the House Committee on Financial Services know that we want them to allow full House consideration of HR 1207 so it can move forward; we need them to support this. Now is the time.
Call their offices, write to them, email them. Let them know they need to support HR 1207. If you live in their district, let them know. Go to their office.
House Committee on Financial Services
Chairman Barney Frank, MA
Republican Members
Rep. Michele Bachmann, MN [co-sponsor]
Rep. Spencer Bachus, AL [co-sponsor]
Rep. J. Gresham Barrett, SC [co-sponsor]
Rep. Judy Biggert, IL [co-sponsor]
Rep. John Campbell, CA [co-sponsor]
Rep. Michael N. Castle, DE [co-sponsor]
Rep. Scott Garrett, NJ [co-sponsor]
Rep. Jim Gerlach, PA [co-sponsor]
Rep. Jeb Hensarling, TX [co-sponsor]
Rep. Lynn Jenkins, KS [co-sponsor]
Rep. Walter B. Jones , NC [co-sponsor]
Rep. Peter King, NY [co-sponsor]
Rep. Leonard Lance, NJ [co-sponsor]
Rep. Christopher Lee, NY [co-sponsor]
Rep. Frank D. Lucas, OK [co-sponsor]
Rep. Donald A. Manzullo, IL [co-sponsor]
Rep. Kenny Marchant, TX [co-sponsor]
Rep. Thaddeus McCotter, MI [co-sponsor]
Rep. Kevin McCarthy, CA [co-sponsor]
Rep. Patrick T. McHenry, NC [co-sponsor]
Rep. Gary G. Miller, CA [co-sponsor]
Rep. Randy Neugebauer, TX [co-sponsor]
Rep. Shelley Moore Capito, WV [co-sponsor]
Rep. Ron Paul, TX [sponsor]
Rep. Erik Paulsen, MN [co-sponsor]
Rep. Bill Posey, FL [co-sponsor]
Rep. Tom Price, GA [co-sponsor]
Rep. Adam Putnam, FL [co-sponsor]
Rep. Edward R. Royce, CA [co-sponsor]
Democratic Members
Rep. Gary L. Ackerman, NY
Rep. John Adler, NJ [co-sponsor]
Rep. Joe Baca, CA
Rep. Melissa L. Bean, IL
Rep. Michael E. Capuano, MA
Rep. Andre Carson, IN
Rep. Travis Childers, MS [co-sponsor]
Rep. William Lacy Clay, MO
Rep. Emanuel Cleaver, MO
Rep. Joe Donnelly, IN
Rep. Steve Driehaus, OH
Rep. Keith Ellison, MN
Rep. Bill Foster, IL
Rep. Alan Grayson, FL [co-sponsor]
Rep. Al Green, TX
Rep. Luis V. Gutierrez, IL
Rep. Rubén Hinojosa, TX
Rep. Jim Himes, CT
Rep. Paul W. Hodes, NH
Rep. Paul E. Kanjorski, PA
Rep. Mary Jo Kilroy, OH
Rep. Ron Klein, FL
Rep. Suzanne Kosmas, FL
Rep. Stephen F. Lynch, MA
Rep. Dan Maffei, NY [co-sponsor]
Rep. Carolyn B. Maloney, NY
Rep. Carolyn McCarthy, NY
Rep. Gregory W. Meeks, NY
Rep. Brad Miller, NC
Rep. Walt Minnick, ID [co-sponsor]
Rep. Dennis Moore, KS
Rep. Gwen Moore, WI
Rep. Ed Perlmutter, CO [co-sponsor]
Rep. Gary Peters, MI
Rep. David Scott, GA
Rep. Brad Sherman, CA
Rep. Jackie Speier, CA [co-sponsor]
Rep. Nydia M. Velázquez, NY
Rep. Maxine Waters, CA
Rep. Melvin L. Watt, NC
Rep. Charles Wilson, OH
Here’s a sample letter you can use:
HR 1207 (House)
Dear Representative,
Please co-sponsor and/or support HR 1207, an effort to audit the Federal Reserve.
Recently, it has come to light that there is little to no accountability to the people on the part of the Federal Reserve. While the citizens of this country are required by law to give an accounting of every penny they come in contact with, the Federal Reserve has never been held to the same standard. During this time of extreme economic crisis, the people deserve an accounting of where our money is going.
Currently there are 222 co-sponsors for this legislation, and it is enjoying bi-partisan support. Your efforts in supporting this important legislation would go a long way in proving to your constituents that you not only hold the Federal Reserve to the same standard as you do your constituents, but it would also show that you believe in transparency. Anything less than support for this resolution suggests that you are in favor of secrecy and a lack of accountability to the people who pay the bills. We pay the tab; we have a right to know where our money is going.
Unlike recent bills that you voted in favor of that had hundreds of pages and just a few hours to read, this bill can be read in under 5 minutes. I encourage you to take the time to read it, and then move to support it.
Thank you in advance for your attention on this important legislation. I have every expectation that you will do right by your constituents and support this measure.
Sincerely,
S 604 (Senate)
Dear Senator,
Please co-sponsor and/or support S 604, an effort to audit the Federal Reserve.
Recently, it has come to light that there is little to no accountability to the people on the part of the Federal Reserve. While the citizens of this country are required by law to give an accounting of every penny they come in contact with, the Federal Reserve has never been held to the same standard. During this time of extreme economic crisis, the people deserve an accounting of where our money is going.
S 604’s companion bill in the House, HR 1207, currently has 222 co-sponsors, and it is enjoying bi-partisan support. Your efforts in supporting this important legislation would go a long way in proving to your constituents that you not only hold the Federal Reserve to the same standard as you do your constituents, but it would also show that you believe in transparency. Anything less than support for this resolution suggests that you are in favor of secrecy and a lack of accountability to the people who pay the bills. We pay the tab; we have a right to know where our money is going.
Unlike recent bills that you voted in favor of that had hundreds of pages and just a few hours to read, this bill can be read in under 5 minutes. I encourage you to take the time to read it, and then move to support it.
Thank you in advance for your attention on this important legislation. I have every expectation that you will do right by your constituents and support this measure.
Sincerely,
Step 4: The People
Tell everyone you know about HR 1207 and S 604 ask them to support the bills and to contact their representative as well. Link to this page and to CampaignForLiberty.com.
Link: http://www.ronpaul.com/on-the-issues/audit-the-federal-reserve-hr-1207/
Ron Paul’s bill to audit the Federal Reserve (HR 1207) now has 222 co-sponsors, and the numbers keep growing! At the same time, HR 1207’s companion bill in the Senate, S 604, is now beginning to attract its first co-sponsor!
This is history in the making, and victory is within reach. Imagine what will happen if HR 1207, The Federal Reserve Transparency Act, comes up for vote in Congress! With more than 50% of the House of Representatives already co-sponsoring this bill, it has real potential to pass — BUT only if we educate and rally the people to support it and get our Congresspeople to put it to vote and pass it.
Step 1: Your Representative
If your representative is not on the following list of HR 1207 co-sponsors, call their offices, write to them, email them. Let them know they need to support HR 1207. If you live in their district, let them know. Go to their office.
Capitol Switchboard: (202) 224-3121
Audit the Federal Reserve: HR 1207 and S 604
Ron Paul’s bill to audit the Federal Reserve (HR 1207) now has 222 co-sponsors, and the numbers keep growing! At the same time, HR 1207’s companion bill in the Senate, S 604, is now beginning to attract its first co-sponsor!
This is history in the making, and victory is within reach. Imagine what will happen if HR 1207, The Federal Reserve Transparency Act, comes up for vote in Congress! With more than 50% of the House of Representatives already co-sponsoring this bill, it has real potential to pass — BUT only if we educate and rally the people to support it and get our Congresspeople to put it to vote and pass it.
Step 1: Your Representative
If your representative is not on the following list of HR 1207 co-sponsors, call their offices, write to them, email them. Let them know they need to support HR 1207. If you live in their district, let them know. Go to their office.
Capitol Switchboard: (202) 224-3121
HR 1207 Co-Sponsors (as of 6/12/2009)
Rep Abercrombie, Neil [HI-1] - 2/26/2009
Rep Aderholt, Robert B. [AL-4] - 5/6/2009
Rep Adler, John H. [NJ-3] - 5/6/2009
Rep Akin, W. Todd [MO-2] - 3/19/2009
Rep Alexander, Rodney [LA-5] - 3/10/2009
Rep Altmire, Jason [PA-4] - 5/20/2009
Rep Austria, Steve [OH-7] - 5/6/2009
Rep Bachmann, Michele [MN-6] - 2/26/2009
Rep Bachus, Spencer [AL-6] - 4/29/2009
Rep Baldwin, Tammy [WI-2] - 4/21/2009
Rep Barrett, J. Gresham [SC-3] - 4/28/2009
Rep Barrow, John [GA-12] - 5/12/2009
Rep Bartlett, Roscoe G. [MD-6] - 2/26/2009
Rep Barton, Joe [TX-6] - 5/4/2009
Rep Berkley, Shelley [NV-1] - 5/21/2009
Rep Berry, Marion [AR-1] - 5/20/2009
Rep Biggert, Judy [IL-13] - 4/28/2009
Rep Bilbray, Brian P. [CA-50] - 4/21/2009
Rep Bilirakis, Gus M. [FL-9] - 5/4/2009
Rep Bishop, Rob [UT-1] - 4/21/2009
Rep Blackburn, Marsha [TN-7] - 3/16/2009
Rep Blunt, Roy [MO-7] - 3/24/2009
Rep Boehner, John A. [OH-8] - 6/10/2009
Rep Bonner, Jo [AL-1] - 6/9/2009
Rep Bono Mack, Mary [CA-45] - 4/29/2009
Rep Boozman, John [AR-3] - 5/7/2009
Rep Boswell, Leonard L. [IA-3] - 6/9/2009
Rep Boustany, Charles W., Jr. [LA-7] - 5/13/2009
Rep Brady, Kevin [TX-8] - 4/22/2009
Rep Braley, Bruce L. [IA-1] - 6/11/2009
Rep Bright, Bobby [AL-2] - 6/11/2009
Rep Broun, Paul C. [GA-10] - 2/26/2009
Rep Brown, Corrine [FL-3] - 6/11/2009
Rep Brown, Henry E., Jr. [SC-1] - 4/28/2009
Rep Brown-Waite, Ginny [FL-5] - 5/20/2009
Rep Buchanan, Vern [FL-13] - 3/17/2009
Rep Burgess, Michael C. [TX-26] - 3/19/2009
Rep Burton, Dan [IN-5] - 2/26/2009
Rep Buyer, Steve [IN-4] - 4/30/2009
Rep Calvert, Ken [CA-44] - 4/29/2009
Rep Campbell, John [CA-48] - 5/4/2009
Rep Cao, Anh “Joseph” [LA-2] - 6/11/2009
Rep Capito, Shelley Moore [WV-2] - 4/1/2009
Rep Carney, Christopher P. [PA-10] - 6/9/2009
Rep Carter, John R. [TX-31] - 3/31/2009
Rep Cassidy, Bill [LA-6] - 5/4/2009
Rep Castle, Michael N. [DE] - 3/17/2009
Rep Chaffetz, Jason [UT-3] - 3/6/2009
Rep Childers, Travis [MS-1] - 6/9/2009
Rep Coble, Howard [NC-6] - 6/11/2009
Rep Cole, Tom [OK-4] - 4/21/2009
Rep Conaway, K. Michael [TX-11] - 5/7/2009
Rep Crenshaw, Ander [FL-4] - 5/4/2009
Rep Culberson, John Abney [TX-7] - 3/26/2009
Rep Davis, Geoff [KY-4] - 5/6/2009
Rep Deal, Nathan [GA-9] - 3/23/2009
Rep DeFazio, Peter A. [OR-4] - 3/9/2009
Rep Dent, Charles W. [PA-15] - 5/6/2009
Rep Doggett, Lloyd [TX-25] - 4/21/2009
Rep Dreier, David [CA-26] - 6/10/2009
Rep Duncan, John J., Jr. [TN-2] - 3/6/2009
Rep Edwards, Donna F. [MD-4] - 6/11/2009
Rep Ehlers, Vernon J. [MI-3] - 4/21/2009
Rep Fallin, Mary [OK-5] - 4/2/2009
Rep Flake, Jeff [AZ-6] - 5/11/2009
Rep Fleming, John [LA-4] - 3/18/2009
Rep Forbes, J. Randy [VA-4] - 5/20/2009
Rep Fortenberry, Jeff [NE-1] - 5/12/2009
Rep Foxx, Virginia [NC-5] - 3/10/2009
Rep Franks, Trent [AZ-2] - 3/23/2009
Rep Frelinghuysen, Rodney P. [NJ-11] - 6/3/2009
Rep Garrett, Scott [NJ-5] - 3/5/2009
Rep Gerlach, Jim [PA-6] - 5/11/2009
Rep Gingrey, Phil [GA-11] - 3/30/2009
Rep Gohmert, Louie [TX-1] - 4/23/2009
Rep Goodlatte, Bob [VA-6] - 4/28/2009
Rep Granger, Kay [TX-12] - 4/28/2009
Rep Graves, Sam [MO-6] - 4/22/2009
Rep Grayson, Alan [FL-8] - 3/11/2009
Rep Grijalva, Raul M. [AZ-7] - 6/3/2009
Rep Guthrie, Brett [KY-2] - 5/7/2009
Rep Hall, Ralph M. [TX-4] - 4/29/2009
Rep Halvorson, Deborah L. [IL-11] - 6/3/2009
Rep Hare, Phil [IL-17] - 5/11/2009
Rep Harper, Gregg [MS-3] - 5/11/2009
Rep Hastings, Doc [WA-4] - 5/11/2009
Rep Heller, Dean [NV-2] - 3/6/2009
Rep Hensarling, Jeb [TX-5] - 5/4/2009
Rep Herger, Wally [CA-2] - 4/21/2009
Rep Herseth Sandlin, Stephanie [SD] - 5/6/2009
Rep Hinchey, Maurice D. [NY-22] - 6/2/2009
Rep Hoekstra, Peter [MI-2] - 4/28/2009
Rep Holden, Tim [PA-17] - 6/4/2009
Rep Hunter, Duncan D. [CA-52] - 5/13/2009
Rep Inglis, Bob [SC-4] - 4/23/2009
Rep Inslee, Jay [WA-1] - 5/12/2009
Rep Jenkins, Lynn [KS-2] - 4/23/2009
Rep Johnson, Henry C. “Hank,” Jr. [GA-4] - 6/9/2009
Rep Johnson, Sam [TX-3] - 4/22/2009
Rep Johnson, Timothy V. [IL-15] - 4/23/2009
Rep Jones, Walter B., Jr. [NC-3] - 2/26/2009
Rep Jordan, Jim [OH-4] - 6/2/2009
Rep Kagen, Steve [WI-8] - 2/26/2009
Rep Kaptur, Marcy [OH-9] - 4/23/2009
Rep King, Peter T. [NY-3] - 6/4/2009
Rep King, Steve [IA-5] - 6/11/2009
Rep Kingston, Jack [GA-1] - 3/6/2009
Rep Kline, John [MN-2] - 4/29/2009
Rep Kratovil, Frank, Jr. [MD-1] - 6/4/2009
Rep Kucinich, Dennis J. [OH-10] - 6/11/2009
Rep Lamborn, Doug [CO-5] - 4/21/2009
Rep Lance, Leonard [NJ-7] - 5/11/2009
Rep Latham, Tom [IA-4] - 4/21/2009
Rep LaTourette, Steven C. [OH-14] - 4/28/2009
Rep Latta, Robert E. [OH-5] - 5/20/2009
Rep Lee, Christopher J. [NY-26] - 6/10/2009
Rep Linder, John [GA-7] - 5/6/2009
Rep Lipinski, Daniel [IL-3] - 6/4/2009
Rep LoBiondo, Frank A. [NJ-2] - 5/4/2009
Rep Loebsack, David [IA-2] - 6/10/2009
Rep Lucas, Frank D. [OK-3] - 4/21/2009
Rep Luetkemeyer, Blaine [MO-9] - 4/21/2009
Rep Lummis, Cynthia M. [WY] - 3/19/2009
Rep Lungren, Daniel E. [CA-3] - 5/7/2009
Rep Mack, Connie [FL-14] - 5/12/2009
Rep Maffei, Daniel B. [NY-25] - 5/12/2009
Rep Manzullo, Donald A. [IL-16] - 4/21/2009
Rep Marchant, Kenny [TX-24] - 3/11/2009
Rep Massa, Eric J. J. [NY-29] - 4/22/2009
Rep McCarthy, Kevin [CA-22] - 5/4/2009
Rep McCaul, Michael T. [TX-10] - 4/21/2009
Rep McClintock, Tom [CA-4] - 3/6/2009
Rep McCotter, Thaddeus G. [MI-11] - 3/19/2009
Rep McDermott, Jim [WA-7] - 4/29/2009
Rep McGovern, James P. [MA-3] - 6/10/2009
Rep McHenry, Patrick T. [NC-10] - 4/30/2009
Rep McHugh, John M. [NY-23] - 5/4/2009
Rep McIntyre, Mike [NC-7] - 6/10/2009
Rep McKeon, Howard P. “Buck” [CA-25] - 6/11/2009
Rep McMorris Rodgers, Cathy [WA-5] - 5/4/2009
Rep Mica, John L. [FL-7] - 5/12/2009
Rep Michaud, Michael H. [ME-2] - 5/7/2009
Rep Miller, Candice S. [MI-10] - 4/28/2009
Rep Miller, Gary G. [CA-42] - 6/10/2009
Rep Miller, Jeff [FL-1] - 3/24/2009
Rep Minnick, Walter [ID-1] - 5/13/2009
Rep Mitchell, Harry E. [AZ-5] - 6/9/2009
Rep Moran, Jerry [KS-1] - 5/4/2009
Rep Murphy, Patrick J. [PA-8] - 6/9/2009
Rep Murphy, Tim [PA-18] - 4/29/2009
Rep Myrick, Sue Wilkins [NC-9] - 4/28/2009
Rep Neugebauer, Randy [TX-19] - 4/30/2009
Rep Olson, Pete [TX-22] - 4/21/2009
Rep Ortiz, Solomon P. [TX-27] - 5/14/2009
Rep Pascrell, Bill, Jr. [NJ-8] - 6/9/2009
Rep Pastor, Ed [AZ-4] - 5/20/2009
Rep Paulsen, Erik [MN-3] - 3/30/2009
Rep Pence, Mike [IN-6] - 4/21/2009
Rep Perlmutter, Ed [CO-7] - 6/10/2009
Rep Perriello, Thomas S.P. [VA-5] - 5/13/2009
Rep Peterson, Collin C. [MN-7] - 3/19/2009
Rep Petri, Thomas E. [WI-6] - 3/10/2009
Rep Pitts, Joseph R. [PA-16] - 4/28/2009
Rep Platts, Todd Russell [PA-19] - 3/19/2009
Rep Poe, Ted [TX-2] - 2/26/2009
Rep Polis, Jared [CO-2] - 6/11/2009
Rep Posey, Bill [FL-15] - 2/26/2009
Rep Price, Tom [GA-6] - 3/10/2009
Rep Putnam, Adam H. [FL-12] - 4/28/2009
Rep Radanovich, George [CA-19] - 5/6/2009
Rep Rehberg, Denny [MT] - 2/26/2009
Rep Reichert, David G. [WA-8] - 5/20/2009
Rep Roe, David P. [TN-1] - 4/21/2009
Rep Rogers, Mike D. [AL-3] - 5/13/2009
Rep Rogers, Mike J. [MI-8] - 5/20/2009
Rep Rohrabacher, Dana [CA-46] - 3/6/2009
Rep Rooney, Thomas J. [FL-16] - 4/22/2009
Rep Ros-Lehtinen, Ileana [FL-18] - 4/28/2009
Rep Roskam, Peter J. [IL-6] - 6/2/2009
Rep Ross, Mike [AR-4] - 5/21/2009
Rep Royce, Edward R. [CA-40] - 5/12/2009
Rep Ryan, Paul [WI-1] - 5/14/2009
Rep Scalise, Steve [LA-1] - 5/20/2009
Rep Schakowsky, Janice D. [IL-9] - 5/6/2009
Rep Schauer, Mark H. [MI-7] - 5/20/2009
Rep Schmidt, Jean [OH-2] - 6/11/2009
Rep Schock, Aaron [IL-18] - 5/6/2009
Rep Sensenbrenner, F. James, Jr. [WI-5] - 5/7/2009
Rep Sessions, Pete [TX-32] - 3/23/2009
Rep Shadegg, John B. [AZ-3] - 5/7/2009
Rep Shea-Porter, Carol [NH-1] - 6/9/2009
Rep Shimkus, John [IL-19] - 4/22/2009
Rep Shuler, Heath [NC-11] - 6/11/2009
Rep Shuster, Bill [PA-9] - 5/7/2009
Rep Simpson, Michael K. [ID-2] - 4/28/2009
Rep Smith, Adam [WA-9] - 4/22/2009
Rep Smith, Adrian [NE-3] - 4/28/2009
Rep Smith, Lamar [TX-21] - 4/2/2009
Rep Speier, Jackie [CA-12] - 6/11/2009
Rep Stark, Fortney Pete [CA-13] - 3/26/2009
Rep Stearns, Cliff [FL-6] - 3/6/2009
Rep Taylor, Gene [MS-4] - 3/6/2009
Rep Terry, Lee [NE-2] - 3/30/2009
Rep Thompson, Glenn [PA-5] - 4/22/2009
Rep Thornberry, Mac [TX-13] - 5/21/2009
Rep Tiahrt, Todd [KS-4] - 4/28/2009
Rep Tiberi, Patrick J. [OH-12] - 4/28/2009
Rep Tonko, Paul D. [NY-21] - 6/9/2009
Rep Turner, Michael R. [OH-3] - 5/13/2009
Rep Upton, Fred [MI-6] - 4/29/2009
Rep Walden, Greg [OR-2] - 5/4/2009
Rep Walz, Timothy J. [MN-1] - 5/7/2009
Rep Wamp, Zach [TN-3] - 3/16/2009
Rep Welch, Peter [VT] - 5/21/2009
Rep Westmoreland, Lynn A. [GA-3] - 4/2/2009
Rep Whitfield, Ed [KY-1] - 5/14/2009
Rep Wilson, Joe [SC-2] - 4/29/2009
Rep Wittman, Robert J. [VA-1] - 4/1/2009
Rep Wolf, Frank R. [VA-10] - 6/11/2009
Rep Woolsey, Lynn C. [CA-6] - 2/26/2009
Rep Young, C.W. Bill [FL-10] - 6/3/2009
Rep Young, Don [AK] - 3/6/2009
Step 2: Your Senator
HR 1207’s identical companion bill in the Senate is known as S 604, the Federal Reserve Sunshine Act, sponsored by Sen. Bernie Sanders.
If your Senator is not on the following list of S 604 co-sponsors, call their offices, write to them, email them. Let them know they need to support S 604. If you live in their district, let them know. Go to their office.
S 604 Co-Sponsors (as of 6/12/2009)
Sen DeMint, Jim [SC] - 6/11/2009
Step 3: Financial Services Committee
HR 1207 is now in the House Committee on Financial Services. This is THE MOST IMPORTANT STEP in this legislation! If it doesn’t get out of committee it will not come to a vote! There are 71 members on this committee and they are all listed below.
We need to let all members of the House Committee on Financial Services know that we want them to allow full House consideration of HR 1207 so it can move forward; we need them to support this. Now is the time.
Call their offices, write to them, email them. Let them know they need to support HR 1207. If you live in their district, let them know. Go to their office.
House Committee on Financial Services
Chairman Barney Frank, MA
Republican Members
Rep. Michele Bachmann, MN [co-sponsor]
Rep. Spencer Bachus, AL [co-sponsor]
Rep. J. Gresham Barrett, SC [co-sponsor]
Rep. Judy Biggert, IL [co-sponsor]
Rep. John Campbell, CA [co-sponsor]
Rep. Michael N. Castle, DE [co-sponsor]
Rep. Scott Garrett, NJ [co-sponsor]
Rep. Jim Gerlach, PA [co-sponsor]
Rep. Jeb Hensarling, TX [co-sponsor]
Rep. Lynn Jenkins, KS [co-sponsor]
Rep. Walter B. Jones , NC [co-sponsor]
Rep. Peter King, NY [co-sponsor]
Rep. Leonard Lance, NJ [co-sponsor]
Rep. Christopher Lee, NY [co-sponsor]
Rep. Frank D. Lucas, OK [co-sponsor]
Rep. Donald A. Manzullo, IL [co-sponsor]
Rep. Kenny Marchant, TX [co-sponsor]
Rep. Thaddeus McCotter, MI [co-sponsor]
Rep. Kevin McCarthy, CA [co-sponsor]
Rep. Patrick T. McHenry, NC [co-sponsor]
Rep. Gary G. Miller, CA [co-sponsor]
Rep. Randy Neugebauer, TX [co-sponsor]
Rep. Shelley Moore Capito, WV [co-sponsor]
Rep. Ron Paul, TX [sponsor]
Rep. Erik Paulsen, MN [co-sponsor]
Rep. Bill Posey, FL [co-sponsor]
Rep. Tom Price, GA [co-sponsor]
Rep. Adam Putnam, FL [co-sponsor]
Rep. Edward R. Royce, CA [co-sponsor]
Democratic Members
Rep. Gary L. Ackerman, NY
Rep. John Adler, NJ [co-sponsor]
Rep. Joe Baca, CA
Rep. Melissa L. Bean, IL
Rep. Michael E. Capuano, MA
Rep. Andre Carson, IN
Rep. Travis Childers, MS [co-sponsor]
Rep. William Lacy Clay, MO
Rep. Emanuel Cleaver, MO
Rep. Joe Donnelly, IN
Rep. Steve Driehaus, OH
Rep. Keith Ellison, MN
Rep. Bill Foster, IL
Rep. Alan Grayson, FL [co-sponsor]
Rep. Al Green, TX
Rep. Luis V. Gutierrez, IL
Rep. Rubén Hinojosa, TX
Rep. Jim Himes, CT
Rep. Paul W. Hodes, NH
Rep. Paul E. Kanjorski, PA
Rep. Mary Jo Kilroy, OH
Rep. Ron Klein, FL
Rep. Suzanne Kosmas, FL
Rep. Stephen F. Lynch, MA
Rep. Dan Maffei, NY [co-sponsor]
Rep. Carolyn B. Maloney, NY
Rep. Carolyn McCarthy, NY
Rep. Gregory W. Meeks, NY
Rep. Brad Miller, NC
Rep. Walt Minnick, ID [co-sponsor]
Rep. Dennis Moore, KS
Rep. Gwen Moore, WI
Rep. Ed Perlmutter, CO [co-sponsor]
Rep. Gary Peters, MI
Rep. David Scott, GA
Rep. Brad Sherman, CA
Rep. Jackie Speier, CA [co-sponsor]
Rep. Nydia M. Velázquez, NY
Rep. Maxine Waters, CA
Rep. Melvin L. Watt, NC
Rep. Charles Wilson, OH
Here’s a sample letter you can use:
HR 1207 (House)
Dear Representative,
Please co-sponsor and/or support HR 1207, an effort to audit the Federal Reserve.
Recently, it has come to light that there is little to no accountability to the people on the part of the Federal Reserve. While the citizens of this country are required by law to give an accounting of every penny they come in contact with, the Federal Reserve has never been held to the same standard. During this time of extreme economic crisis, the people deserve an accounting of where our money is going.
Currently there are 222 co-sponsors for this legislation, and it is enjoying bi-partisan support. Your efforts in supporting this important legislation would go a long way in proving to your constituents that you not only hold the Federal Reserve to the same standard as you do your constituents, but it would also show that you believe in transparency. Anything less than support for this resolution suggests that you are in favor of secrecy and a lack of accountability to the people who pay the bills. We pay the tab; we have a right to know where our money is going.
Unlike recent bills that you voted in favor of that had hundreds of pages and just a few hours to read, this bill can be read in under 5 minutes. I encourage you to take the time to read it, and then move to support it.
Thank you in advance for your attention on this important legislation. I have every expectation that you will do right by your constituents and support this measure.
Sincerely,
S 604 (Senate)
Dear Senator,
Please co-sponsor and/or support S 604, an effort to audit the Federal Reserve.
Recently, it has come to light that there is little to no accountability to the people on the part of the Federal Reserve. While the citizens of this country are required by law to give an accounting of every penny they come in contact with, the Federal Reserve has never been held to the same standard. During this time of extreme economic crisis, the people deserve an accounting of where our money is going.
S 604’s companion bill in the House, HR 1207, currently has 222 co-sponsors, and it is enjoying bi-partisan support. Your efforts in supporting this important legislation would go a long way in proving to your constituents that you not only hold the Federal Reserve to the same standard as you do your constituents, but it would also show that you believe in transparency. Anything less than support for this resolution suggests that you are in favor of secrecy and a lack of accountability to the people who pay the bills. We pay the tab; we have a right to know where our money is going.
Unlike recent bills that you voted in favor of that had hundreds of pages and just a few hours to read, this bill can be read in under 5 minutes. I encourage you to take the time to read it, and then move to support it.
Thank you in advance for your attention on this important legislation. I have every expectation that you will do right by your constituents and support this measure.
Sincerely,
Step 4: The People
Tell everyone you know about HR 1207 and S 604 ask them to support the bills and to contact their representative as well. Link to this page and to CampaignForLiberty.com.
Link: http://www.ronpaul.com/on-the-issues/audit-the-federal-reserve-hr-1207/
Wednesday, June 3, 2009
Promotorzy Judeizacji Polski wypowiedź profesora Bogusława Wolniewicza
Promotorzy Judeizacji Polski wypowiedź profesora Bogusława Wolniewicza
Bogusław Wolniewicz (ur. 22 września 1927 w Toruniu) – filozof i logik, twórca ontologii sytuacji, tłumacz i komentator Ludwiga Wittgensteina.
Publicysta i felietonista Naszego Dziennika, Najwyższego Czasu! oraz częsty gość Telewizji Trwam i Radia Maryja. W 2005 r. startował w wyborach parlamentarnych z listy Platformy Janusza Korwin-Mikke[1].
Spis treści[ukryj]
1 Życie
2 Myśl
2.1 Poglądy metafilozoficzne
2.2 Teologia
2.3 Aksjologia
2.4 Filozofia prawa
3 Wpływ
4 Wybrane pisma
5 Bibliografia
6 Przypisy
7 Linki zewnętrzne
//
Życie [edytuj]
Bogusław Wolniewicz urodził się 22 września 1927 w Toruniu. Naukę w polskiej szkole powszechnej rozpoczął w 1934. Wojna nie przerwała jego edukacji, gdyż już od listopada 1939 uczył się w niemieckiej szkole powszechnej dla Polaków. W 1941 rozpoczął pracę w przedsiębiorstwie budowlanym Hermanna Klechowitza, uczęszczając jednocześnie do powiązanej z tym przedsiębiorstwem Berufsschule. Od 1945 uczył się w Liceum im. Królowej Jadwigi, egzaminy maturalne zdając w 1947.
W latach 1947-1951 studiował na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika. Do jego nauczycieli należeli Tadeusz Czeżowski, Henryk Elzenberg, Tadeusz Szczurkiewicz i Kazimierz Sośnicki. W 1951 został magistrem filozofii, promotorem jego pracy magisterskiej Krytyka subiektywnego idealizmu w "Materializmie i empiriokrytycyzmie" W.I. Lenina był Czeżowski. Następnie pracował jako zastępca asystenta, a później asystent w Katedrze Logiki UMK. W 1953 na skutek braku swobody badań filozoficznych porzucił karierę akademicką, podejmując pracę w Wydziale W-8 Zakładów Cegielskiego (Poznań), Instytucie Budownictwa Wodnego PAN (Gdańsk), w Wojewódzkiej Radzie Związków Zawodowych oraz w jednym z Państwowych Gospodarstw Rolnych.
Zmiany polityczne w PRL w 1956 przywitał z entuzjazmem - w 1956 powrócił do pracy naukowej i na fali zadowolenia z przemian wprowadzonych przez Władysława Gomułkę wstąpił do PZPR, której członkiem (mimo niechęci wobec rządów Gierka) pozostał do 1981. Pracę podjął w 1956 w Katedrze Filozofii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku. W 1962 został doktorem nauk humanistycznych, na podstawie rozprawy Semantyka języka potocznego w nowej filozofii Wittgensteina, pisanej pod kierunkiem Czeżowskiego i receznowanej przez Izydorę Dąmbską i Henryka Elzenberga.
W 1963 z inicjatywy Adama Schaffa został przeniesiony do Katedry Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1967 został docentem nauk humanistycznych w zakresie filozofii na podstawie pracy Studia nad filozofią Wittgensteina, recenzowanej przez Tadeusza Kotarbińskiego, Adama Schaffa, Romana Suszkę i Petera Geacha. Od 1968 pracował jako docent etatowy w Katedrze Filozofii UW. Od 1969 był kierownikiem Zakładu Filozofii, dwa lata później rezygnując ze stanowiska.
Od końca lat 60. stał się dość znany za granicą. W 1967 na Uniwersytecie w Chicago (jako visiting associate professor) prowadził wykład trymestralny z ontologii rzeczy i faktów. W tym samym roku wygłaszał odczyty na Uniwersytecie Bostońskim i Uniwersytecie Cornella. W 1968 był jednym z czterech referentów Kolokwium Wittgensteinowskiego Międzynarodowego Kongresu w Wiedniu. W 1970 wygłosił odczyty na Uniwersytecie Moskiewskim. W 1972 na filadelfijskim Uniwersytecie Temple prowadził jako visiting professor wykład semestralny z filozofii społecznej oraz seminarium z filozofii Wittgensteina. W 1975 wygłosił na Uniwersytetach w Cambrdge i Leeds odczyty o języku i kodach oraz o regule Hume'a, na zaproszenie dziekana Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu w Cambridge.
Na profesurę czekał długo - została mu ona przyznana dopiero 1982 przez władze okresu stanu wojennego, nieoczekiwanie dla niego. Profesorem zwyczajnym został osiem lat później. W roku 1989 przeszedł z Zakładu Filozofii do Zakładu Filozofii Religii, którego kierownikiem został dwa lata później. Zakładem Filozofii Religii kierował do 1998. W 1997 przeszedł na emeryturę, nadal jednak prowadząc zajęcia - w 1998 Rada Naukowa Wydziału Filozofii i Socjologii UW nie przedłużyła mu jednak umowy o pracę. Poświęcił się odtąd pracy naukowo-badawczej. Swoje poglądy na zagadnienia społeczno-polityczne popularyzuje w środkach masowego przekazu, m.in. w Radiu Maryja i Telewizji Trwam. W pierwszym semestrze roku akademickiego 2008/2009 powrócił jednak do IF UW i wygłosił wykład monograficzny. Postanowieniem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego z dnia 11 listopada 1997 roku, za wybitne zasługi dla nauki polskiej, został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2005 startował w wyborach parlamentarnych z list Platformy Janusza Korwin-Mikke, ale nie uzyskał mandatu poselskiego. W 2006 wraz z o. Mieczysławem Krąpcem i ks. Czesławem Bartnikiem zainicjował Społeczny Niezależny Zespół ds. Etyki Mediów, który postawił sobie za cel "informować rzetelnie opinię publiczną w kraju i na świecie o wszelkich poczynaniach w mediach i wokół nich, które zagrażają bądź obyczajności, bądź swobodzie publicznej dyskusji".
Myśl [edytuj]
Bogusław Wolniewicz specjalizuje się w filozofii religii i filozofii współczesnej. Dystansuje się od głównych nurtów filozofii XX wieku i przyjmuje tezy "wielkich myślicieli", m.in.: Arystotelesa, Leibniza, Hume'a, Kanta i szczególnie Wittgensteina. Krytyczny wobec freudyzmu, fenomenologii, postmodernizmu i fundamentalizmu religijnego, a od lat 90. XX wieku także marksizmu, reprezentuje postawę analityczną i metafizyczną. Główne założenia jego myśli to aksjologiczny absolutyzm w wersji racjonalistycznej i metafizyczny pesymizm w spojrzeniu na człowieka oraz społeczeństwo.
Poglądy metafilozoficzne [edytuj]
Według Wolniewicza filozofia nie jest nauką, nie jest też jednak jałowa poznawczo i ma charakter wiedzy - nie każda wiedza ma bowiem charakter naukowy, nie jest nauką także np. historia czy postępowanie sądowe. Filozofia jest próba racjonalnego ujęcia tych zagadnień, w których nie istnieje wiedza o charakterze naukowym. Uzupełnia luki w wiedzy w dziedzinach, których nie objęła nauka w danym momencie historycznym, ale też ze względu na zmiany warunków życia społecznego jej zadania nigdy się nie wyczerpują. Przeciwnie, wraz zamętem w życiu społecznym współczesności rola filozofii stale wzrasta.
Filozofa ma charakter poznania zdroworozsądkowego: wysławia te tezy, do których dojść mógłby każdy człowiek za pomocą zdrowego rozsądku, zastanawiając się przy tym odpowiednio głęboko. Nie ma w niej więc rzeczy odkrywczych, występują jedynie rzeczy oczywiste, poddane jednak przy tym logicznemu porządkowi. Logika przybliża filozofię do nauki, nie chodzi tu jednak wyłącznie o dostarczanie filozofii narzędzi formalnych, ale o dostarczanie filozofii narzędzi do tworzenia myśli jasnych, co z kolei umożliwia odróżnienie prawdy i fałszu w całym poznaniu o pozanaukowym charakterze.
Mimo że potrzeba filozofii w świecie współczesnym rośnie, współczesny stan kultury filozoficznej jest zły. Charakterystyczny jest dla niej kontrast między bogactwem piśmiennictwa filozoficznego a ubóstwem idei - Wolniewicz nazywa to pozbawione istotnych idei piśmiennictwo filozoficzne "filozoficzną makulaturą". Odróżnia od niej "filozoficzną literaturę", w skład której wchodzi "filozofia antykwaryczna", badająca ewolucję idei i związki między nimi przy braku zainteresowania rzeczywistą wartością omawianych poglądów oraz "filozofia merytoryczna", w dążeniu do prawdy starająca się rozjaśnić realne problemy epoki. Filozofia akademicka nie jest przy tym jedyną możliwością "filozofii merytorycznej", równie istotna jest tu twórczość eseistyczna i literacka, pomagająca w przezwycięzeniu dominującego w filozofii akademickiej antykwaryzmu.
Filozofia merytoryczna dzieli się przy tym na dwa przeciwstawne nurty: filozofię hermeneutyczną i filozofię analityczną. Według filozofii hermeneutycznej zadaniem filozofii jest odsłonięcie sensu bytu i wszechrzeczy, do czego środkiem jest umiejętność głębokiego wczucia się w filozofię dawną oraz elokwencja umożliwiająca wywołanie tych samych odczuć u innych ludzi - Wolniewicz jest krytyczny wobec "filozofii hermeneutycznej", uznając ją za rodzaj nowej gnozy, formę skrajnego irracjonalizmu. Filozofii hermeneutycznej przeciwstawia się filozofia analityczna, uznająca istnienie obiektywnej prawdy i zdolność ludzkiego rozumu do jej odkrycia. Podział na racjonalizm (współcześnie reprezentowany przez filozofię analityczną) i irracjonalizm (współcześnie reprezentowany przez filozofię hermeneutyczną) Wolniewicz krzyżuje z podziałem filozofii na naturalizm, widzący w człowieku część przyrody, a wprzyrodzie ogół bytu, oraz antynaturalizm (transcendentalizm), głoszący istnienie rzeczywistości pozaprzyrodniczej. Przykładem racjonalistycznego naturalizmu może być pozytywizm, antynaturalistycznego racjonalizmu wczesna filozofia Wittgensteina, naturalistycznego irracjonalizmu New Age i freudyzm, antynaturalistycznego irracjonalizmu fenomenologia i egzystencjalizm. Sam Wolniewicz uważa się za racjonalistę i antynaturalistę.
Teologia [edytuj]
Idee teologiczne w myśli Wolniewicza zawarte są przede wszystkim w jego artykule Krytyka teodycei u Bayle'a (Filozofia i wartości II). Artykuł ten zawiera polemikę z poglądami Pierre'a Bayle'a na zagadnienie teodycei. Klasyczna teodycea mówiła, że dobroć i wszechmoc Boga są możliwe do pogodzenia, jako że zło nie jest dziełem boskim, ale ludzkim - człowiek zaś by czynić dobro, musi być wolny, a skoro jest wolny musi móc czynić także zło. Bayle argumentował przeciw klasycznej teodycei twierdząc, że choć wolność implikuje możliwość zła, nie implikuje jednak jego konieczności, zło jest więc do unikniecia nawet przy założeniu wolności ludzkiej.
Poszukując racji mogących obalić zasadność argumentacji Bayle'a, Wolniewicz odwołuje się do niestandardowych pojęć modalnych zaczerpniętych z logiki megarejskiej. Jej reprezentant Diodor Kronos przedstawił prospektywne rozumienie możliwości, definiując to, co możliwe jako to, co jest tu lub będzie. Takie pojęcie możliwości nie jest jeszcze wystarczające dla przeciwstawienia się argumentacji Bayle'a przeciw teodycei w zgodzie z teologią, dopuszcza bowiem to, że zgrzeszą w przyszłości także zbawieni - Wolniewicz konstruuje więc nieco inną definicję możliwości, którą nazywa "pseudo-Diodorową". Według tej definicji to, że coś może się zdarzyć znaczy, że coś podobnego już się zdarzyło lub zdarzy się w przyszłości. Przy takiej definicji możliwości klasyczna teodycea jest sprawna logicznie i nie podlega wystosowanej prze Bayle'a krytyce.
Aksjologia [edytuj]
W dziedzinie aksjologii Wolniewicz jest kontynuatorem Henryka Elzenberga, przy czym choć przyswaja sobie wiele jego zasadniczych idei, przekształca je i inaczej je formułuje. Aksjologię Elzenberga stara się przekształcić w duchu obiektywizmu i racjonalizmu. Za Elzenbergiem całą aksjologię dzieli na formalną i merytoryczną, tą pierwszą ujmując za pomocą aparatu pojęciowego semantyki możliwych światów i ontologii sytuacji. Aksjologia formalna formułuje dotyczące wartości sądy hipotetyczne. Odpowiada na pytania o to, czym wartości są (logika i metafizyka wartości), jak je rozpoznawać (epistemologia wartości) i jaki wpływ wywierają na ludzi (antropologia wartości). Aksjologia merytoryczna posługuje się sądami kategorycznymi w których przypisuje określone wartości określonym przedmiotom.
Dążąc do prostoty systemu Wolniewicz wszystkim wartościom przypisuje jedną kategorię ontyczną - spośród najczęściej wyróżnianych kategorii ontycznych przedmiotów (rzecz, stan rzeczy, proces, zdarzenie, cecha, relacja) wartości są (możliwymi) stanami rzeczy.
Filozofia prawa [edytuj]
Filozofia prawa Wolniewicza to przede wszystkim przynależąca do filozofii kultury refleksja nad miejscem prawa w cywilizacji europejskiej, której wynikiem są jego poglądy na kwestię kary głównej. Prawo rzymskie jest według Wolniewcza trzecim po naukowym poglądzie na świat i religii chrześcijańskiej fundamentem europejskiej cywilizacji. Dla prawa rzymskiego fundamentalna jest z kolei zasada sprawiedliwości sformułowana przez Cycerona i Ulpiana suum cuique tribuere ("oddać każdemu to, co mu się należy"). Sprawiedliwość nie jest w tej zasadzie sformułowana utylitarnie, tj. jako zespół korzyści, jakie można odnieść stosując się do jakichś zasad, ale obiektywnie, odwołuje się ona bowiem do zewnętrznego ładu moralnego. Przestępstwo jest naruszeniem tego ładu, kara zaś jego przywróceniem. Ze względu na obiektywność moralnego ładu świata sprawiedliwa kara może zależeć wyłącznie od stopnia winy: nie może zależeć od żadnych zewnętrznych korzyści, które ewentualnie można by odnieść z podniesienia lub zmniejszenia kary w sposób nieadekwatny do winy. Kara nie jest więc żadnym rodzajem zemsty, które społeczeństwo wywiera na przestępcy, gdyż zemsta jedynie potęguje poniesione krzywdy - jest natomiast słusznym odwetem, który te krzywdy wyrównuje, niezależnie jednak od partykularnych korzyści i strat, które ktoś mógłby przy tym odnieść.
Według Wolniewicza inne niż oparta na rzymskiej zasadzie sprawiedliwości koncepcje kary pojawiły się w (szczególnie ostro przez niego krytykowanej) kulturze Oświecenia. Wyróżnia przy tym dwie takie koncepcje (zbliżone do własnej określając jako koncepcję retrybucyjną): prewencyjną, według której karanie jest przede wszystkim środkiem zapobiegania przestępstwom oraz korekcyjną, według której funkcją kary jest wychowanie i resocjalizacja. Obie te koncepcje stoją w sprzeczności z rzymską zasadą sprawiedliwości, jako że przypisują karze funkcje utylitarne i zrywają z zasadą ścisłej odpowiedniości między winą a zależącą wyłącznie od niej karą. Koncepcje prewencyjna i korekcyjna sprzyjają więc zniesieniu kary śmierci ("abolicjonizm"), koncepcja retrybucyjna sprzyja natomiast jej utrzymaniu ("rygoryzm"). Dla abolicjonistów najwyższą wartość stanowi życie ludzkie, w związku z czym należy chronić je za wszelką cenę, dla rygorysty największą wartością jest natomiast człowieczeństwo, w związku z czym postępowanie, które przekracza jego granice musi być karane śmiercią jako jedynie adekwatne do winy.
Wolniewicz uważa, że pojawiający się współcześnie często sprzeciw wobec kary śmierci jest wynikiem kryzysu kultury europejskiej jako całości. Istotą prawa jest pozytywna wiara w słuszność zasad, "prawa żywe" które przyświecają społeczeństwu: uwiąd tej wiary i niechęć do obrony społecznego porządku czyni prawo martwym, pozbawionym realnego znaczenia dla ludzi papierowym zapisem. Uwiąd świadomości prawnej społeczeństwa prowadzi do uwiądu chęci walki ze złem, zwątpienia w porządek moralny i w konsekwencji tryumfu zła. Zdaniem filozofa najbardziej prawdopodobną konsekwencją takiego stanu rzeczy są narodziny nowego totalitaryzmu.
Wpływ [edytuj]
Do bezpośrednich uczniów Wolniewicza należą jego doktoranci - Zbigniew Musiał, Ulrich Schrade, Beata Witkowska-Maksimczuk; magistranci - Agnieszka Nogal, Paweł Okołowski, Klaudiusz Suczyński; wieloletni uczestnicy seminariów Wolniewicza - Jan Zubelewicz, Jędrzej Stanisławek. Osoby te kontynuują i rozwijają prace Wolniewicza i jego styl uprawiania filozofii.
Pod znacznym wpływem Wolniewicza pozostawali nie tylko jego najbliżsi uczniowie, ale też wielu z najważniejszych filozofów i logików polskich. Należał do nich zwłaszcza Roman Suszko, którego prace logiczne powstały pod znacznym wpływem filozoficznej interpretacji Wittgensteina dokonanej przez Wolniewicza, zawartej zwłaszcza w pracy Rzeczy i fakty. Owocem tej inspiracji jest logika niefregowska, jedno z najważniejszych osiągnięć powojennej logiki polskiej. Uczniem Suszki i współpracownikiem Wolniewicza jest logik Mieczysław Omyła, kontynuujący tak logiczne, jak i ontologiczne prace Suszki i niejednokrotnie odwołujący się do Wolniewiczowskiej ontologii sytuacji. Ontologia sytuacji inspiruje także dotyczące krat warunkowo dystrybutywnych prace matematyczne Jana Zygmunta i Jacka Hawranka. Prace Wolniewicza spotkały się z zainteresowaniem także filozofów i logików zagranicznych, o czym świadczy np. wiele recenzji jego prac anglojęzycznych w "Mathematical Review".
Bogusław Wolniewicz jest znany także jako znakomity wykładowca. Jego wykłady i seminaria cieszą się zawsze niezwykle wysoką frekwencją. Wolniewicz występuje często także w prasie codziennej, radiu i telewizji. Oddziaływanie znajdują w ten sposób tak jego poglądy na filozofię teoretyczną, w tym recepcja Wittgensteina w kulturze polskiej, jak i na filozofię praktyczną, w tym zagadnienia związane z bieżącymi sprawami społeczno-obyczajowymi. Wielu bezpośrednich uczniów i studentów Wolniewicza pracuje w środkach masowego przekazu i w różnym stopniu utożsamiając się z jego ideami, przekazuje je dalej.
Krytyka Woniewicza dotyczy w dużej mierze jego przekonań społecznych, politycznych i obyczajowych. Wychodzi ona głównie od zwolenników liberalizmu politycznego i obyczajowego, a także od ruchu przeciwników eutanazji. W dyskursie publicznym z krytyką spotkał się także ekspresyjny sposób wypowiedzi Wolniewicza (np. stosowanie takich terminów jak "półinteligent", "neokanibalizm" czy "mengelizm" na określenie przeciwników światopoglądowych). Spośród filozofów z krytyką Wolniewicza, nie tylko na łamach prasy specjalistycznej, ale także codziennej wystąpili m.in. Jacek Jadacki, Jacek Hołówka i Andrzej Bogusławski.
Wybrane pisma [edytuj]
Rzeczy i fakty. Wstęp do pierwszej filozofii Ludwika Wittgensteina (z fragmentem Platońskiego "Teajteta" w nowym przekładzie i z komentarzem Profesora Henryka Elzenberga), Warszawa, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1968.
Ontologia sytuacji: podstawy i zastosowania, Warszawa, Państwowe Wydaw. Naukowe, 1985.
Filozofia i wartości: rozprawy i wypowiedzi: z fragmentami pism Tadeusza Kotarbińskiego, Warszawa, Wydział Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, 1993.
Filozofia i wartości, 2, Warszawa, Wydział Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, 1998.
Logic and metaphysics: studies in Wittgenstein's ontology of facts, Warszawa, "Znak, Język, Rzeczywistość", Polskie Towarzystwo Semiotyczne, 1999.
Filozofia i wartości, 3, Z fragmentem "Księgi tragizmu" Henryka Elzenberga i jego uwagami o "Dociekaniach" Wittgensteina, Warszawa, Wydział Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, 2003.
Bibliografia [edytuj]
Sławomir Kalembka (red.), Pracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945-1994. Materiały do biografii, Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Toruń 1995
Mieczysław Omyła (red.), Skłonność metafizyczna. Księga pamiątkowa Bogusławowi Wolniewiczowi w darze, Warszawa 1997 [tam pełna bibliografia prac Bogusława Wolniewicza do roku 1998]
Mieczysław Omyła, Ulrich Schrade, Bogusław Woniewicz, w: Witold Mackiewicz, Polska filozofia powojenna, t. 2, Warszawa 2001
Bogusław Wolniewicz (ur. 22 września 1927 w Toruniu) – filozof i logik, twórca ontologii sytuacji, tłumacz i komentator Ludwiga Wittgensteina.
Publicysta i felietonista Naszego Dziennika, Najwyższego Czasu! oraz częsty gość Telewizji Trwam i Radia Maryja. W 2005 r. startował w wyborach parlamentarnych z listy Platformy Janusza Korwin-Mikke[1].
Spis treści[ukryj]
1 Życie
2 Myśl
2.1 Poglądy metafilozoficzne
2.2 Teologia
2.3 Aksjologia
2.4 Filozofia prawa
3 Wpływ
4 Wybrane pisma
5 Bibliografia
6 Przypisy
7 Linki zewnętrzne
//
Życie [edytuj]
Bogusław Wolniewicz urodził się 22 września 1927 w Toruniu. Naukę w polskiej szkole powszechnej rozpoczął w 1934. Wojna nie przerwała jego edukacji, gdyż już od listopada 1939 uczył się w niemieckiej szkole powszechnej dla Polaków. W 1941 rozpoczął pracę w przedsiębiorstwie budowlanym Hermanna Klechowitza, uczęszczając jednocześnie do powiązanej z tym przedsiębiorstwem Berufsschule. Od 1945 uczył się w Liceum im. Królowej Jadwigi, egzaminy maturalne zdając w 1947.
W latach 1947-1951 studiował na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika. Do jego nauczycieli należeli Tadeusz Czeżowski, Henryk Elzenberg, Tadeusz Szczurkiewicz i Kazimierz Sośnicki. W 1951 został magistrem filozofii, promotorem jego pracy magisterskiej Krytyka subiektywnego idealizmu w "Materializmie i empiriokrytycyzmie" W.I. Lenina był Czeżowski. Następnie pracował jako zastępca asystenta, a później asystent w Katedrze Logiki UMK. W 1953 na skutek braku swobody badań filozoficznych porzucił karierę akademicką, podejmując pracę w Wydziale W-8 Zakładów Cegielskiego (Poznań), Instytucie Budownictwa Wodnego PAN (Gdańsk), w Wojewódzkiej Radzie Związków Zawodowych oraz w jednym z Państwowych Gospodarstw Rolnych.
Zmiany polityczne w PRL w 1956 przywitał z entuzjazmem - w 1956 powrócił do pracy naukowej i na fali zadowolenia z przemian wprowadzonych przez Władysława Gomułkę wstąpił do PZPR, której członkiem (mimo niechęci wobec rządów Gierka) pozostał do 1981. Pracę podjął w 1956 w Katedrze Filozofii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku. W 1962 został doktorem nauk humanistycznych, na podstawie rozprawy Semantyka języka potocznego w nowej filozofii Wittgensteina, pisanej pod kierunkiem Czeżowskiego i receznowanej przez Izydorę Dąmbską i Henryka Elzenberga.
W 1963 z inicjatywy Adama Schaffa został przeniesiony do Katedry Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1967 został docentem nauk humanistycznych w zakresie filozofii na podstawie pracy Studia nad filozofią Wittgensteina, recenzowanej przez Tadeusza Kotarbińskiego, Adama Schaffa, Romana Suszkę i Petera Geacha. Od 1968 pracował jako docent etatowy w Katedrze Filozofii UW. Od 1969 był kierownikiem Zakładu Filozofii, dwa lata później rezygnując ze stanowiska.
Od końca lat 60. stał się dość znany za granicą. W 1967 na Uniwersytecie w Chicago (jako visiting associate professor) prowadził wykład trymestralny z ontologii rzeczy i faktów. W tym samym roku wygłaszał odczyty na Uniwersytecie Bostońskim i Uniwersytecie Cornella. W 1968 był jednym z czterech referentów Kolokwium Wittgensteinowskiego Międzynarodowego Kongresu w Wiedniu. W 1970 wygłosił odczyty na Uniwersytecie Moskiewskim. W 1972 na filadelfijskim Uniwersytecie Temple prowadził jako visiting professor wykład semestralny z filozofii społecznej oraz seminarium z filozofii Wittgensteina. W 1975 wygłosił na Uniwersytetach w Cambrdge i Leeds odczyty o języku i kodach oraz o regule Hume'a, na zaproszenie dziekana Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu w Cambridge.
Na profesurę czekał długo - została mu ona przyznana dopiero 1982 przez władze okresu stanu wojennego, nieoczekiwanie dla niego. Profesorem zwyczajnym został osiem lat później. W roku 1989 przeszedł z Zakładu Filozofii do Zakładu Filozofii Religii, którego kierownikiem został dwa lata później. Zakładem Filozofii Religii kierował do 1998. W 1997 przeszedł na emeryturę, nadal jednak prowadząc zajęcia - w 1998 Rada Naukowa Wydziału Filozofii i Socjologii UW nie przedłużyła mu jednak umowy o pracę. Poświęcił się odtąd pracy naukowo-badawczej. Swoje poglądy na zagadnienia społeczno-polityczne popularyzuje w środkach masowego przekazu, m.in. w Radiu Maryja i Telewizji Trwam. W pierwszym semestrze roku akademickiego 2008/2009 powrócił jednak do IF UW i wygłosił wykład monograficzny. Postanowieniem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego z dnia 11 listopada 1997 roku, za wybitne zasługi dla nauki polskiej, został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2005 startował w wyborach parlamentarnych z list Platformy Janusza Korwin-Mikke, ale nie uzyskał mandatu poselskiego. W 2006 wraz z o. Mieczysławem Krąpcem i ks. Czesławem Bartnikiem zainicjował Społeczny Niezależny Zespół ds. Etyki Mediów, który postawił sobie za cel "informować rzetelnie opinię publiczną w kraju i na świecie o wszelkich poczynaniach w mediach i wokół nich, które zagrażają bądź obyczajności, bądź swobodzie publicznej dyskusji".
Myśl [edytuj]
Bogusław Wolniewicz specjalizuje się w filozofii religii i filozofii współczesnej. Dystansuje się od głównych nurtów filozofii XX wieku i przyjmuje tezy "wielkich myślicieli", m.in.: Arystotelesa, Leibniza, Hume'a, Kanta i szczególnie Wittgensteina. Krytyczny wobec freudyzmu, fenomenologii, postmodernizmu i fundamentalizmu religijnego, a od lat 90. XX wieku także marksizmu, reprezentuje postawę analityczną i metafizyczną. Główne założenia jego myśli to aksjologiczny absolutyzm w wersji racjonalistycznej i metafizyczny pesymizm w spojrzeniu na człowieka oraz społeczeństwo.
Poglądy metafilozoficzne [edytuj]
Według Wolniewicza filozofia nie jest nauką, nie jest też jednak jałowa poznawczo i ma charakter wiedzy - nie każda wiedza ma bowiem charakter naukowy, nie jest nauką także np. historia czy postępowanie sądowe. Filozofia jest próba racjonalnego ujęcia tych zagadnień, w których nie istnieje wiedza o charakterze naukowym. Uzupełnia luki w wiedzy w dziedzinach, których nie objęła nauka w danym momencie historycznym, ale też ze względu na zmiany warunków życia społecznego jej zadania nigdy się nie wyczerpują. Przeciwnie, wraz zamętem w życiu społecznym współczesności rola filozofii stale wzrasta.
Filozofa ma charakter poznania zdroworozsądkowego: wysławia te tezy, do których dojść mógłby każdy człowiek za pomocą zdrowego rozsądku, zastanawiając się przy tym odpowiednio głęboko. Nie ma w niej więc rzeczy odkrywczych, występują jedynie rzeczy oczywiste, poddane jednak przy tym logicznemu porządkowi. Logika przybliża filozofię do nauki, nie chodzi tu jednak wyłącznie o dostarczanie filozofii narzędzi formalnych, ale o dostarczanie filozofii narzędzi do tworzenia myśli jasnych, co z kolei umożliwia odróżnienie prawdy i fałszu w całym poznaniu o pozanaukowym charakterze.
Mimo że potrzeba filozofii w świecie współczesnym rośnie, współczesny stan kultury filozoficznej jest zły. Charakterystyczny jest dla niej kontrast między bogactwem piśmiennictwa filozoficznego a ubóstwem idei - Wolniewicz nazywa to pozbawione istotnych idei piśmiennictwo filozoficzne "filozoficzną makulaturą". Odróżnia od niej "filozoficzną literaturę", w skład której wchodzi "filozofia antykwaryczna", badająca ewolucję idei i związki między nimi przy braku zainteresowania rzeczywistą wartością omawianych poglądów oraz "filozofia merytoryczna", w dążeniu do prawdy starająca się rozjaśnić realne problemy epoki. Filozofia akademicka nie jest przy tym jedyną możliwością "filozofii merytorycznej", równie istotna jest tu twórczość eseistyczna i literacka, pomagająca w przezwycięzeniu dominującego w filozofii akademickiej antykwaryzmu.
Filozofia merytoryczna dzieli się przy tym na dwa przeciwstawne nurty: filozofię hermeneutyczną i filozofię analityczną. Według filozofii hermeneutycznej zadaniem filozofii jest odsłonięcie sensu bytu i wszechrzeczy, do czego środkiem jest umiejętność głębokiego wczucia się w filozofię dawną oraz elokwencja umożliwiająca wywołanie tych samych odczuć u innych ludzi - Wolniewicz jest krytyczny wobec "filozofii hermeneutycznej", uznając ją za rodzaj nowej gnozy, formę skrajnego irracjonalizmu. Filozofii hermeneutycznej przeciwstawia się filozofia analityczna, uznająca istnienie obiektywnej prawdy i zdolność ludzkiego rozumu do jej odkrycia. Podział na racjonalizm (współcześnie reprezentowany przez filozofię analityczną) i irracjonalizm (współcześnie reprezentowany przez filozofię hermeneutyczną) Wolniewicz krzyżuje z podziałem filozofii na naturalizm, widzący w człowieku część przyrody, a wprzyrodzie ogół bytu, oraz antynaturalizm (transcendentalizm), głoszący istnienie rzeczywistości pozaprzyrodniczej. Przykładem racjonalistycznego naturalizmu może być pozytywizm, antynaturalistycznego racjonalizmu wczesna filozofia Wittgensteina, naturalistycznego irracjonalizmu New Age i freudyzm, antynaturalistycznego irracjonalizmu fenomenologia i egzystencjalizm. Sam Wolniewicz uważa się za racjonalistę i antynaturalistę.
Teologia [edytuj]
Idee teologiczne w myśli Wolniewicza zawarte są przede wszystkim w jego artykule Krytyka teodycei u Bayle'a (Filozofia i wartości II). Artykuł ten zawiera polemikę z poglądami Pierre'a Bayle'a na zagadnienie teodycei. Klasyczna teodycea mówiła, że dobroć i wszechmoc Boga są możliwe do pogodzenia, jako że zło nie jest dziełem boskim, ale ludzkim - człowiek zaś by czynić dobro, musi być wolny, a skoro jest wolny musi móc czynić także zło. Bayle argumentował przeciw klasycznej teodycei twierdząc, że choć wolność implikuje możliwość zła, nie implikuje jednak jego konieczności, zło jest więc do unikniecia nawet przy założeniu wolności ludzkiej.
Poszukując racji mogących obalić zasadność argumentacji Bayle'a, Wolniewicz odwołuje się do niestandardowych pojęć modalnych zaczerpniętych z logiki megarejskiej. Jej reprezentant Diodor Kronos przedstawił prospektywne rozumienie możliwości, definiując to, co możliwe jako to, co jest tu lub będzie. Takie pojęcie możliwości nie jest jeszcze wystarczające dla przeciwstawienia się argumentacji Bayle'a przeciw teodycei w zgodzie z teologią, dopuszcza bowiem to, że zgrzeszą w przyszłości także zbawieni - Wolniewicz konstruuje więc nieco inną definicję możliwości, którą nazywa "pseudo-Diodorową". Według tej definicji to, że coś może się zdarzyć znaczy, że coś podobnego już się zdarzyło lub zdarzy się w przyszłości. Przy takiej definicji możliwości klasyczna teodycea jest sprawna logicznie i nie podlega wystosowanej prze Bayle'a krytyce.
Aksjologia [edytuj]
W dziedzinie aksjologii Wolniewicz jest kontynuatorem Henryka Elzenberga, przy czym choć przyswaja sobie wiele jego zasadniczych idei, przekształca je i inaczej je formułuje. Aksjologię Elzenberga stara się przekształcić w duchu obiektywizmu i racjonalizmu. Za Elzenbergiem całą aksjologię dzieli na formalną i merytoryczną, tą pierwszą ujmując za pomocą aparatu pojęciowego semantyki możliwych światów i ontologii sytuacji. Aksjologia formalna formułuje dotyczące wartości sądy hipotetyczne. Odpowiada na pytania o to, czym wartości są (logika i metafizyka wartości), jak je rozpoznawać (epistemologia wartości) i jaki wpływ wywierają na ludzi (antropologia wartości). Aksjologia merytoryczna posługuje się sądami kategorycznymi w których przypisuje określone wartości określonym przedmiotom.
Dążąc do prostoty systemu Wolniewicz wszystkim wartościom przypisuje jedną kategorię ontyczną - spośród najczęściej wyróżnianych kategorii ontycznych przedmiotów (rzecz, stan rzeczy, proces, zdarzenie, cecha, relacja) wartości są (możliwymi) stanami rzeczy.
Filozofia prawa [edytuj]
Filozofia prawa Wolniewicza to przede wszystkim przynależąca do filozofii kultury refleksja nad miejscem prawa w cywilizacji europejskiej, której wynikiem są jego poglądy na kwestię kary głównej. Prawo rzymskie jest według Wolniewcza trzecim po naukowym poglądzie na świat i religii chrześcijańskiej fundamentem europejskiej cywilizacji. Dla prawa rzymskiego fundamentalna jest z kolei zasada sprawiedliwości sformułowana przez Cycerona i Ulpiana suum cuique tribuere ("oddać każdemu to, co mu się należy"). Sprawiedliwość nie jest w tej zasadzie sformułowana utylitarnie, tj. jako zespół korzyści, jakie można odnieść stosując się do jakichś zasad, ale obiektywnie, odwołuje się ona bowiem do zewnętrznego ładu moralnego. Przestępstwo jest naruszeniem tego ładu, kara zaś jego przywróceniem. Ze względu na obiektywność moralnego ładu świata sprawiedliwa kara może zależeć wyłącznie od stopnia winy: nie może zależeć od żadnych zewnętrznych korzyści, które ewentualnie można by odnieść z podniesienia lub zmniejszenia kary w sposób nieadekwatny do winy. Kara nie jest więc żadnym rodzajem zemsty, które społeczeństwo wywiera na przestępcy, gdyż zemsta jedynie potęguje poniesione krzywdy - jest natomiast słusznym odwetem, który te krzywdy wyrównuje, niezależnie jednak od partykularnych korzyści i strat, które ktoś mógłby przy tym odnieść.
Według Wolniewicza inne niż oparta na rzymskiej zasadzie sprawiedliwości koncepcje kary pojawiły się w (szczególnie ostro przez niego krytykowanej) kulturze Oświecenia. Wyróżnia przy tym dwie takie koncepcje (zbliżone do własnej określając jako koncepcję retrybucyjną): prewencyjną, według której karanie jest przede wszystkim środkiem zapobiegania przestępstwom oraz korekcyjną, według której funkcją kary jest wychowanie i resocjalizacja. Obie te koncepcje stoją w sprzeczności z rzymską zasadą sprawiedliwości, jako że przypisują karze funkcje utylitarne i zrywają z zasadą ścisłej odpowiedniości między winą a zależącą wyłącznie od niej karą. Koncepcje prewencyjna i korekcyjna sprzyjają więc zniesieniu kary śmierci ("abolicjonizm"), koncepcja retrybucyjna sprzyja natomiast jej utrzymaniu ("rygoryzm"). Dla abolicjonistów najwyższą wartość stanowi życie ludzkie, w związku z czym należy chronić je za wszelką cenę, dla rygorysty największą wartością jest natomiast człowieczeństwo, w związku z czym postępowanie, które przekracza jego granice musi być karane śmiercią jako jedynie adekwatne do winy.
Wolniewicz uważa, że pojawiający się współcześnie często sprzeciw wobec kary śmierci jest wynikiem kryzysu kultury europejskiej jako całości. Istotą prawa jest pozytywna wiara w słuszność zasad, "prawa żywe" które przyświecają społeczeństwu: uwiąd tej wiary i niechęć do obrony społecznego porządku czyni prawo martwym, pozbawionym realnego znaczenia dla ludzi papierowym zapisem. Uwiąd świadomości prawnej społeczeństwa prowadzi do uwiądu chęci walki ze złem, zwątpienia w porządek moralny i w konsekwencji tryumfu zła. Zdaniem filozofa najbardziej prawdopodobną konsekwencją takiego stanu rzeczy są narodziny nowego totalitaryzmu.
Wpływ [edytuj]
Do bezpośrednich uczniów Wolniewicza należą jego doktoranci - Zbigniew Musiał, Ulrich Schrade, Beata Witkowska-Maksimczuk; magistranci - Agnieszka Nogal, Paweł Okołowski, Klaudiusz Suczyński; wieloletni uczestnicy seminariów Wolniewicza - Jan Zubelewicz, Jędrzej Stanisławek. Osoby te kontynuują i rozwijają prace Wolniewicza i jego styl uprawiania filozofii.
Pod znacznym wpływem Wolniewicza pozostawali nie tylko jego najbliżsi uczniowie, ale też wielu z najważniejszych filozofów i logików polskich. Należał do nich zwłaszcza Roman Suszko, którego prace logiczne powstały pod znacznym wpływem filozoficznej interpretacji Wittgensteina dokonanej przez Wolniewicza, zawartej zwłaszcza w pracy Rzeczy i fakty. Owocem tej inspiracji jest logika niefregowska, jedno z najważniejszych osiągnięć powojennej logiki polskiej. Uczniem Suszki i współpracownikiem Wolniewicza jest logik Mieczysław Omyła, kontynuujący tak logiczne, jak i ontologiczne prace Suszki i niejednokrotnie odwołujący się do Wolniewiczowskiej ontologii sytuacji. Ontologia sytuacji inspiruje także dotyczące krat warunkowo dystrybutywnych prace matematyczne Jana Zygmunta i Jacka Hawranka. Prace Wolniewicza spotkały się z zainteresowaniem także filozofów i logików zagranicznych, o czym świadczy np. wiele recenzji jego prac anglojęzycznych w "Mathematical Review".
Bogusław Wolniewicz jest znany także jako znakomity wykładowca. Jego wykłady i seminaria cieszą się zawsze niezwykle wysoką frekwencją. Wolniewicz występuje często także w prasie codziennej, radiu i telewizji. Oddziaływanie znajdują w ten sposób tak jego poglądy na filozofię teoretyczną, w tym recepcja Wittgensteina w kulturze polskiej, jak i na filozofię praktyczną, w tym zagadnienia związane z bieżącymi sprawami społeczno-obyczajowymi. Wielu bezpośrednich uczniów i studentów Wolniewicza pracuje w środkach masowego przekazu i w różnym stopniu utożsamiając się z jego ideami, przekazuje je dalej.
Krytyka Woniewicza dotyczy w dużej mierze jego przekonań społecznych, politycznych i obyczajowych. Wychodzi ona głównie od zwolenników liberalizmu politycznego i obyczajowego, a także od ruchu przeciwników eutanazji. W dyskursie publicznym z krytyką spotkał się także ekspresyjny sposób wypowiedzi Wolniewicza (np. stosowanie takich terminów jak "półinteligent", "neokanibalizm" czy "mengelizm" na określenie przeciwników światopoglądowych). Spośród filozofów z krytyką Wolniewicza, nie tylko na łamach prasy specjalistycznej, ale także codziennej wystąpili m.in. Jacek Jadacki, Jacek Hołówka i Andrzej Bogusławski.
Wybrane pisma [edytuj]
Rzeczy i fakty. Wstęp do pierwszej filozofii Ludwika Wittgensteina (z fragmentem Platońskiego "Teajteta" w nowym przekładzie i z komentarzem Profesora Henryka Elzenberga), Warszawa, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1968.
Ontologia sytuacji: podstawy i zastosowania, Warszawa, Państwowe Wydaw. Naukowe, 1985.
Filozofia i wartości: rozprawy i wypowiedzi: z fragmentami pism Tadeusza Kotarbińskiego, Warszawa, Wydział Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, 1993.
Filozofia i wartości, 2, Warszawa, Wydział Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, 1998.
Logic and metaphysics: studies in Wittgenstein's ontology of facts, Warszawa, "Znak, Język, Rzeczywistość", Polskie Towarzystwo Semiotyczne, 1999.
Filozofia i wartości, 3, Z fragmentem "Księgi tragizmu" Henryka Elzenberga i jego uwagami o "Dociekaniach" Wittgensteina, Warszawa, Wydział Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, 2003.
Bibliografia [edytuj]
Sławomir Kalembka (red.), Pracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945-1994. Materiały do biografii, Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Toruń 1995
Mieczysław Omyła (red.), Skłonność metafizyczna. Księga pamiątkowa Bogusławowi Wolniewiczowi w darze, Warszawa 1997 [tam pełna bibliografia prac Bogusława Wolniewicza do roku 1998]
Mieczysław Omyła, Ulrich Schrade, Bogusław Woniewicz, w: Witold Mackiewicz, Polska filozofia powojenna, t. 2, Warszawa 2001
Subscribe to:
Comments (Atom)