Audit the Federal Reserve: HR 1207 and S 604
Ron Paul’s bill to audit the Federal Reserve (HR 1207) now has 222 co-sponsors, and the numbers keep growing! At the same time, HR 1207’s companion bill in the Senate, S 604, is now beginning to attract its first co-sponsor!
This is history in the making, and victory is within reach. Imagine what will happen if HR 1207, The Federal Reserve Transparency Act, comes up for vote in Congress! With more than 50% of the House of Representatives already co-sponsoring this bill, it has real potential to pass — BUT only if we educate and rally the people to support it and get our Congresspeople to put it to vote and pass it.
Step 1: Your Representative
If your representative is not on the following list of HR 1207 co-sponsors, call their offices, write to them, email them. Let them know they need to support HR 1207. If you live in their district, let them know. Go to their office.
Capitol Switchboard: (202) 224-3121
Audit the Federal Reserve: HR 1207 and S 604
Ron Paul’s bill to audit the Federal Reserve (HR 1207) now has 222 co-sponsors, and the numbers keep growing! At the same time, HR 1207’s companion bill in the Senate, S 604, is now beginning to attract its first co-sponsor!
This is history in the making, and victory is within reach. Imagine what will happen if HR 1207, The Federal Reserve Transparency Act, comes up for vote in Congress! With more than 50% of the House of Representatives already co-sponsoring this bill, it has real potential to pass — BUT only if we educate and rally the people to support it and get our Congresspeople to put it to vote and pass it.
Step 1: Your Representative
If your representative is not on the following list of HR 1207 co-sponsors, call their offices, write to them, email them. Let them know they need to support HR 1207. If you live in their district, let them know. Go to their office.
Capitol Switchboard: (202) 224-3121
HR 1207 Co-Sponsors (as of 6/12/2009)
Rep Abercrombie, Neil [HI-1] - 2/26/2009
Rep Aderholt, Robert B. [AL-4] - 5/6/2009
Rep Adler, John H. [NJ-3] - 5/6/2009
Rep Akin, W. Todd [MO-2] - 3/19/2009
Rep Alexander, Rodney [LA-5] - 3/10/2009
Rep Altmire, Jason [PA-4] - 5/20/2009
Rep Austria, Steve [OH-7] - 5/6/2009
Rep Bachmann, Michele [MN-6] - 2/26/2009
Rep Bachus, Spencer [AL-6] - 4/29/2009
Rep Baldwin, Tammy [WI-2] - 4/21/2009
Rep Barrett, J. Gresham [SC-3] - 4/28/2009
Rep Barrow, John [GA-12] - 5/12/2009
Rep Bartlett, Roscoe G. [MD-6] - 2/26/2009
Rep Barton, Joe [TX-6] - 5/4/2009
Rep Berkley, Shelley [NV-1] - 5/21/2009
Rep Berry, Marion [AR-1] - 5/20/2009
Rep Biggert, Judy [IL-13] - 4/28/2009
Rep Bilbray, Brian P. [CA-50] - 4/21/2009
Rep Bilirakis, Gus M. [FL-9] - 5/4/2009
Rep Bishop, Rob [UT-1] - 4/21/2009
Rep Blackburn, Marsha [TN-7] - 3/16/2009
Rep Blunt, Roy [MO-7] - 3/24/2009
Rep Boehner, John A. [OH-8] - 6/10/2009
Rep Bonner, Jo [AL-1] - 6/9/2009
Rep Bono Mack, Mary [CA-45] - 4/29/2009
Rep Boozman, John [AR-3] - 5/7/2009
Rep Boswell, Leonard L. [IA-3] - 6/9/2009
Rep Boustany, Charles W., Jr. [LA-7] - 5/13/2009
Rep Brady, Kevin [TX-8] - 4/22/2009
Rep Braley, Bruce L. [IA-1] - 6/11/2009
Rep Bright, Bobby [AL-2] - 6/11/2009
Rep Broun, Paul C. [GA-10] - 2/26/2009
Rep Brown, Corrine [FL-3] - 6/11/2009
Rep Brown, Henry E., Jr. [SC-1] - 4/28/2009
Rep Brown-Waite, Ginny [FL-5] - 5/20/2009
Rep Buchanan, Vern [FL-13] - 3/17/2009
Rep Burgess, Michael C. [TX-26] - 3/19/2009
Rep Burton, Dan [IN-5] - 2/26/2009
Rep Buyer, Steve [IN-4] - 4/30/2009
Rep Calvert, Ken [CA-44] - 4/29/2009
Rep Campbell, John [CA-48] - 5/4/2009
Rep Cao, Anh “Joseph” [LA-2] - 6/11/2009
Rep Capito, Shelley Moore [WV-2] - 4/1/2009
Rep Carney, Christopher P. [PA-10] - 6/9/2009
Rep Carter, John R. [TX-31] - 3/31/2009
Rep Cassidy, Bill [LA-6] - 5/4/2009
Rep Castle, Michael N. [DE] - 3/17/2009
Rep Chaffetz, Jason [UT-3] - 3/6/2009
Rep Childers, Travis [MS-1] - 6/9/2009
Rep Coble, Howard [NC-6] - 6/11/2009
Rep Cole, Tom [OK-4] - 4/21/2009
Rep Conaway, K. Michael [TX-11] - 5/7/2009
Rep Crenshaw, Ander [FL-4] - 5/4/2009
Rep Culberson, John Abney [TX-7] - 3/26/2009
Rep Davis, Geoff [KY-4] - 5/6/2009
Rep Deal, Nathan [GA-9] - 3/23/2009
Rep DeFazio, Peter A. [OR-4] - 3/9/2009
Rep Dent, Charles W. [PA-15] - 5/6/2009
Rep Doggett, Lloyd [TX-25] - 4/21/2009
Rep Dreier, David [CA-26] - 6/10/2009
Rep Duncan, John J., Jr. [TN-2] - 3/6/2009
Rep Edwards, Donna F. [MD-4] - 6/11/2009
Rep Ehlers, Vernon J. [MI-3] - 4/21/2009
Rep Fallin, Mary [OK-5] - 4/2/2009
Rep Flake, Jeff [AZ-6] - 5/11/2009
Rep Fleming, John [LA-4] - 3/18/2009
Rep Forbes, J. Randy [VA-4] - 5/20/2009
Rep Fortenberry, Jeff [NE-1] - 5/12/2009
Rep Foxx, Virginia [NC-5] - 3/10/2009
Rep Franks, Trent [AZ-2] - 3/23/2009
Rep Frelinghuysen, Rodney P. [NJ-11] - 6/3/2009
Rep Garrett, Scott [NJ-5] - 3/5/2009
Rep Gerlach, Jim [PA-6] - 5/11/2009
Rep Gingrey, Phil [GA-11] - 3/30/2009
Rep Gohmert, Louie [TX-1] - 4/23/2009
Rep Goodlatte, Bob [VA-6] - 4/28/2009
Rep Granger, Kay [TX-12] - 4/28/2009
Rep Graves, Sam [MO-6] - 4/22/2009
Rep Grayson, Alan [FL-8] - 3/11/2009
Rep Grijalva, Raul M. [AZ-7] - 6/3/2009
Rep Guthrie, Brett [KY-2] - 5/7/2009
Rep Hall, Ralph M. [TX-4] - 4/29/2009
Rep Halvorson, Deborah L. [IL-11] - 6/3/2009
Rep Hare, Phil [IL-17] - 5/11/2009
Rep Harper, Gregg [MS-3] - 5/11/2009
Rep Hastings, Doc [WA-4] - 5/11/2009
Rep Heller, Dean [NV-2] - 3/6/2009
Rep Hensarling, Jeb [TX-5] - 5/4/2009
Rep Herger, Wally [CA-2] - 4/21/2009
Rep Herseth Sandlin, Stephanie [SD] - 5/6/2009
Rep Hinchey, Maurice D. [NY-22] - 6/2/2009
Rep Hoekstra, Peter [MI-2] - 4/28/2009
Rep Holden, Tim [PA-17] - 6/4/2009
Rep Hunter, Duncan D. [CA-52] - 5/13/2009
Rep Inglis, Bob [SC-4] - 4/23/2009
Rep Inslee, Jay [WA-1] - 5/12/2009
Rep Jenkins, Lynn [KS-2] - 4/23/2009
Rep Johnson, Henry C. “Hank,” Jr. [GA-4] - 6/9/2009
Rep Johnson, Sam [TX-3] - 4/22/2009
Rep Johnson, Timothy V. [IL-15] - 4/23/2009
Rep Jones, Walter B., Jr. [NC-3] - 2/26/2009
Rep Jordan, Jim [OH-4] - 6/2/2009
Rep Kagen, Steve [WI-8] - 2/26/2009
Rep Kaptur, Marcy [OH-9] - 4/23/2009
Rep King, Peter T. [NY-3] - 6/4/2009
Rep King, Steve [IA-5] - 6/11/2009
Rep Kingston, Jack [GA-1] - 3/6/2009
Rep Kline, John [MN-2] - 4/29/2009
Rep Kratovil, Frank, Jr. [MD-1] - 6/4/2009
Rep Kucinich, Dennis J. [OH-10] - 6/11/2009
Rep Lamborn, Doug [CO-5] - 4/21/2009
Rep Lance, Leonard [NJ-7] - 5/11/2009
Rep Latham, Tom [IA-4] - 4/21/2009
Rep LaTourette, Steven C. [OH-14] - 4/28/2009
Rep Latta, Robert E. [OH-5] - 5/20/2009
Rep Lee, Christopher J. [NY-26] - 6/10/2009
Rep Linder, John [GA-7] - 5/6/2009
Rep Lipinski, Daniel [IL-3] - 6/4/2009
Rep LoBiondo, Frank A. [NJ-2] - 5/4/2009
Rep Loebsack, David [IA-2] - 6/10/2009
Rep Lucas, Frank D. [OK-3] - 4/21/2009
Rep Luetkemeyer, Blaine [MO-9] - 4/21/2009
Rep Lummis, Cynthia M. [WY] - 3/19/2009
Rep Lungren, Daniel E. [CA-3] - 5/7/2009
Rep Mack, Connie [FL-14] - 5/12/2009
Rep Maffei, Daniel B. [NY-25] - 5/12/2009
Rep Manzullo, Donald A. [IL-16] - 4/21/2009
Rep Marchant, Kenny [TX-24] - 3/11/2009
Rep Massa, Eric J. J. [NY-29] - 4/22/2009
Rep McCarthy, Kevin [CA-22] - 5/4/2009
Rep McCaul, Michael T. [TX-10] - 4/21/2009
Rep McClintock, Tom [CA-4] - 3/6/2009
Rep McCotter, Thaddeus G. [MI-11] - 3/19/2009
Rep McDermott, Jim [WA-7] - 4/29/2009
Rep McGovern, James P. [MA-3] - 6/10/2009
Rep McHenry, Patrick T. [NC-10] - 4/30/2009
Rep McHugh, John M. [NY-23] - 5/4/2009
Rep McIntyre, Mike [NC-7] - 6/10/2009
Rep McKeon, Howard P. “Buck” [CA-25] - 6/11/2009
Rep McMorris Rodgers, Cathy [WA-5] - 5/4/2009
Rep Mica, John L. [FL-7] - 5/12/2009
Rep Michaud, Michael H. [ME-2] - 5/7/2009
Rep Miller, Candice S. [MI-10] - 4/28/2009
Rep Miller, Gary G. [CA-42] - 6/10/2009
Rep Miller, Jeff [FL-1] - 3/24/2009
Rep Minnick, Walter [ID-1] - 5/13/2009
Rep Mitchell, Harry E. [AZ-5] - 6/9/2009
Rep Moran, Jerry [KS-1] - 5/4/2009
Rep Murphy, Patrick J. [PA-8] - 6/9/2009
Rep Murphy, Tim [PA-18] - 4/29/2009
Rep Myrick, Sue Wilkins [NC-9] - 4/28/2009
Rep Neugebauer, Randy [TX-19] - 4/30/2009
Rep Olson, Pete [TX-22] - 4/21/2009
Rep Ortiz, Solomon P. [TX-27] - 5/14/2009
Rep Pascrell, Bill, Jr. [NJ-8] - 6/9/2009
Rep Pastor, Ed [AZ-4] - 5/20/2009
Rep Paulsen, Erik [MN-3] - 3/30/2009
Rep Pence, Mike [IN-6] - 4/21/2009
Rep Perlmutter, Ed [CO-7] - 6/10/2009
Rep Perriello, Thomas S.P. [VA-5] - 5/13/2009
Rep Peterson, Collin C. [MN-7] - 3/19/2009
Rep Petri, Thomas E. [WI-6] - 3/10/2009
Rep Pitts, Joseph R. [PA-16] - 4/28/2009
Rep Platts, Todd Russell [PA-19] - 3/19/2009
Rep Poe, Ted [TX-2] - 2/26/2009
Rep Polis, Jared [CO-2] - 6/11/2009
Rep Posey, Bill [FL-15] - 2/26/2009
Rep Price, Tom [GA-6] - 3/10/2009
Rep Putnam, Adam H. [FL-12] - 4/28/2009
Rep Radanovich, George [CA-19] - 5/6/2009
Rep Rehberg, Denny [MT] - 2/26/2009
Rep Reichert, David G. [WA-8] - 5/20/2009
Rep Roe, David P. [TN-1] - 4/21/2009
Rep Rogers, Mike D. [AL-3] - 5/13/2009
Rep Rogers, Mike J. [MI-8] - 5/20/2009
Rep Rohrabacher, Dana [CA-46] - 3/6/2009
Rep Rooney, Thomas J. [FL-16] - 4/22/2009
Rep Ros-Lehtinen, Ileana [FL-18] - 4/28/2009
Rep Roskam, Peter J. [IL-6] - 6/2/2009
Rep Ross, Mike [AR-4] - 5/21/2009
Rep Royce, Edward R. [CA-40] - 5/12/2009
Rep Ryan, Paul [WI-1] - 5/14/2009
Rep Scalise, Steve [LA-1] - 5/20/2009
Rep Schakowsky, Janice D. [IL-9] - 5/6/2009
Rep Schauer, Mark H. [MI-7] - 5/20/2009
Rep Schmidt, Jean [OH-2] - 6/11/2009
Rep Schock, Aaron [IL-18] - 5/6/2009
Rep Sensenbrenner, F. James, Jr. [WI-5] - 5/7/2009
Rep Sessions, Pete [TX-32] - 3/23/2009
Rep Shadegg, John B. [AZ-3] - 5/7/2009
Rep Shea-Porter, Carol [NH-1] - 6/9/2009
Rep Shimkus, John [IL-19] - 4/22/2009
Rep Shuler, Heath [NC-11] - 6/11/2009
Rep Shuster, Bill [PA-9] - 5/7/2009
Rep Simpson, Michael K. [ID-2] - 4/28/2009
Rep Smith, Adam [WA-9] - 4/22/2009
Rep Smith, Adrian [NE-3] - 4/28/2009
Rep Smith, Lamar [TX-21] - 4/2/2009
Rep Speier, Jackie [CA-12] - 6/11/2009
Rep Stark, Fortney Pete [CA-13] - 3/26/2009
Rep Stearns, Cliff [FL-6] - 3/6/2009
Rep Taylor, Gene [MS-4] - 3/6/2009
Rep Terry, Lee [NE-2] - 3/30/2009
Rep Thompson, Glenn [PA-5] - 4/22/2009
Rep Thornberry, Mac [TX-13] - 5/21/2009
Rep Tiahrt, Todd [KS-4] - 4/28/2009
Rep Tiberi, Patrick J. [OH-12] - 4/28/2009
Rep Tonko, Paul D. [NY-21] - 6/9/2009
Rep Turner, Michael R. [OH-3] - 5/13/2009
Rep Upton, Fred [MI-6] - 4/29/2009
Rep Walden, Greg [OR-2] - 5/4/2009
Rep Walz, Timothy J. [MN-1] - 5/7/2009
Rep Wamp, Zach [TN-3] - 3/16/2009
Rep Welch, Peter [VT] - 5/21/2009
Rep Westmoreland, Lynn A. [GA-3] - 4/2/2009
Rep Whitfield, Ed [KY-1] - 5/14/2009
Rep Wilson, Joe [SC-2] - 4/29/2009
Rep Wittman, Robert J. [VA-1] - 4/1/2009
Rep Wolf, Frank R. [VA-10] - 6/11/2009
Rep Woolsey, Lynn C. [CA-6] - 2/26/2009
Rep Young, C.W. Bill [FL-10] - 6/3/2009
Rep Young, Don [AK] - 3/6/2009
Step 2: Your Senator
HR 1207’s identical companion bill in the Senate is known as S 604, the Federal Reserve Sunshine Act, sponsored by Sen. Bernie Sanders.
If your Senator is not on the following list of S 604 co-sponsors, call their offices, write to them, email them. Let them know they need to support S 604. If you live in their district, let them know. Go to their office.
S 604 Co-Sponsors (as of 6/12/2009)
Sen DeMint, Jim [SC] - 6/11/2009
Step 3: Financial Services Committee
HR 1207 is now in the House Committee on Financial Services. This is THE MOST IMPORTANT STEP in this legislation! If it doesn’t get out of committee it will not come to a vote! There are 71 members on this committee and they are all listed below.
We need to let all members of the House Committee on Financial Services know that we want them to allow full House consideration of HR 1207 so it can move forward; we need them to support this. Now is the time.
Call their offices, write to them, email them. Let them know they need to support HR 1207. If you live in their district, let them know. Go to their office.
House Committee on Financial Services
Chairman Barney Frank, MA
Republican Members
Rep. Michele Bachmann, MN [co-sponsor]
Rep. Spencer Bachus, AL [co-sponsor]
Rep. J. Gresham Barrett, SC [co-sponsor]
Rep. Judy Biggert, IL [co-sponsor]
Rep. John Campbell, CA [co-sponsor]
Rep. Michael N. Castle, DE [co-sponsor]
Rep. Scott Garrett, NJ [co-sponsor]
Rep. Jim Gerlach, PA [co-sponsor]
Rep. Jeb Hensarling, TX [co-sponsor]
Rep. Lynn Jenkins, KS [co-sponsor]
Rep. Walter B. Jones , NC [co-sponsor]
Rep. Peter King, NY [co-sponsor]
Rep. Leonard Lance, NJ [co-sponsor]
Rep. Christopher Lee, NY [co-sponsor]
Rep. Frank D. Lucas, OK [co-sponsor]
Rep. Donald A. Manzullo, IL [co-sponsor]
Rep. Kenny Marchant, TX [co-sponsor]
Rep. Thaddeus McCotter, MI [co-sponsor]
Rep. Kevin McCarthy, CA [co-sponsor]
Rep. Patrick T. McHenry, NC [co-sponsor]
Rep. Gary G. Miller, CA [co-sponsor]
Rep. Randy Neugebauer, TX [co-sponsor]
Rep. Shelley Moore Capito, WV [co-sponsor]
Rep. Ron Paul, TX [sponsor]
Rep. Erik Paulsen, MN [co-sponsor]
Rep. Bill Posey, FL [co-sponsor]
Rep. Tom Price, GA [co-sponsor]
Rep. Adam Putnam, FL [co-sponsor]
Rep. Edward R. Royce, CA [co-sponsor]
Democratic Members
Rep. Gary L. Ackerman, NY
Rep. John Adler, NJ [co-sponsor]
Rep. Joe Baca, CA
Rep. Melissa L. Bean, IL
Rep. Michael E. Capuano, MA
Rep. Andre Carson, IN
Rep. Travis Childers, MS [co-sponsor]
Rep. William Lacy Clay, MO
Rep. Emanuel Cleaver, MO
Rep. Joe Donnelly, IN
Rep. Steve Driehaus, OH
Rep. Keith Ellison, MN
Rep. Bill Foster, IL
Rep. Alan Grayson, FL [co-sponsor]
Rep. Al Green, TX
Rep. Luis V. Gutierrez, IL
Rep. Rubén Hinojosa, TX
Rep. Jim Himes, CT
Rep. Paul W. Hodes, NH
Rep. Paul E. Kanjorski, PA
Rep. Mary Jo Kilroy, OH
Rep. Ron Klein, FL
Rep. Suzanne Kosmas, FL
Rep. Stephen F. Lynch, MA
Rep. Dan Maffei, NY [co-sponsor]
Rep. Carolyn B. Maloney, NY
Rep. Carolyn McCarthy, NY
Rep. Gregory W. Meeks, NY
Rep. Brad Miller, NC
Rep. Walt Minnick, ID [co-sponsor]
Rep. Dennis Moore, KS
Rep. Gwen Moore, WI
Rep. Ed Perlmutter, CO [co-sponsor]
Rep. Gary Peters, MI
Rep. David Scott, GA
Rep. Brad Sherman, CA
Rep. Jackie Speier, CA [co-sponsor]
Rep. Nydia M. Velázquez, NY
Rep. Maxine Waters, CA
Rep. Melvin L. Watt, NC
Rep. Charles Wilson, OH
Here’s a sample letter you can use:
HR 1207 (House)
Dear Representative,
Please co-sponsor and/or support HR 1207, an effort to audit the Federal Reserve.
Recently, it has come to light that there is little to no accountability to the people on the part of the Federal Reserve. While the citizens of this country are required by law to give an accounting of every penny they come in contact with, the Federal Reserve has never been held to the same standard. During this time of extreme economic crisis, the people deserve an accounting of where our money is going.
Currently there are 222 co-sponsors for this legislation, and it is enjoying bi-partisan support. Your efforts in supporting this important legislation would go a long way in proving to your constituents that you not only hold the Federal Reserve to the same standard as you do your constituents, but it would also show that you believe in transparency. Anything less than support for this resolution suggests that you are in favor of secrecy and a lack of accountability to the people who pay the bills. We pay the tab; we have a right to know where our money is going.
Unlike recent bills that you voted in favor of that had hundreds of pages and just a few hours to read, this bill can be read in under 5 minutes. I encourage you to take the time to read it, and then move to support it.
Thank you in advance for your attention on this important legislation. I have every expectation that you will do right by your constituents and support this measure.
Sincerely,
S 604 (Senate)
Dear Senator,
Please co-sponsor and/or support S 604, an effort to audit the Federal Reserve.
Recently, it has come to light that there is little to no accountability to the people on the part of the Federal Reserve. While the citizens of this country are required by law to give an accounting of every penny they come in contact with, the Federal Reserve has never been held to the same standard. During this time of extreme economic crisis, the people deserve an accounting of where our money is going.
S 604’s companion bill in the House, HR 1207, currently has 222 co-sponsors, and it is enjoying bi-partisan support. Your efforts in supporting this important legislation would go a long way in proving to your constituents that you not only hold the Federal Reserve to the same standard as you do your constituents, but it would also show that you believe in transparency. Anything less than support for this resolution suggests that you are in favor of secrecy and a lack of accountability to the people who pay the bills. We pay the tab; we have a right to know where our money is going.
Unlike recent bills that you voted in favor of that had hundreds of pages and just a few hours to read, this bill can be read in under 5 minutes. I encourage you to take the time to read it, and then move to support it.
Thank you in advance for your attention on this important legislation. I have every expectation that you will do right by your constituents and support this measure.
Sincerely,
Step 4: The People
Tell everyone you know about HR 1207 and S 604 ask them to support the bills and to contact their representative as well. Link to this page and to CampaignForLiberty.com.
Link: http://www.ronpaul.com/on-the-issues/audit-the-federal-reserve-hr-1207/
Friday, June 12, 2009
Wednesday, June 3, 2009
Promotorzy Judeizacji Polski wypowiedź profesora Bogusława Wolniewicza
Promotorzy Judeizacji Polski wypowiedź profesora Bogusława Wolniewicza
Bogusław Wolniewicz (ur. 22 września 1927 w Toruniu) – filozof i logik, twórca ontologii sytuacji, tłumacz i komentator Ludwiga Wittgensteina.
Publicysta i felietonista Naszego Dziennika, Najwyższego Czasu! oraz częsty gość Telewizji Trwam i Radia Maryja. W 2005 r. startował w wyborach parlamentarnych z listy Platformy Janusza Korwin-Mikke[1].
Spis treści[ukryj]
1 Życie
2 Myśl
2.1 Poglądy metafilozoficzne
2.2 Teologia
2.3 Aksjologia
2.4 Filozofia prawa
3 Wpływ
4 Wybrane pisma
5 Bibliografia
6 Przypisy
7 Linki zewnętrzne
//
Życie [edytuj]
Bogusław Wolniewicz urodził się 22 września 1927 w Toruniu. Naukę w polskiej szkole powszechnej rozpoczął w 1934. Wojna nie przerwała jego edukacji, gdyż już od listopada 1939 uczył się w niemieckiej szkole powszechnej dla Polaków. W 1941 rozpoczął pracę w przedsiębiorstwie budowlanym Hermanna Klechowitza, uczęszczając jednocześnie do powiązanej z tym przedsiębiorstwem Berufsschule. Od 1945 uczył się w Liceum im. Królowej Jadwigi, egzaminy maturalne zdając w 1947.
W latach 1947-1951 studiował na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika. Do jego nauczycieli należeli Tadeusz Czeżowski, Henryk Elzenberg, Tadeusz Szczurkiewicz i Kazimierz Sośnicki. W 1951 został magistrem filozofii, promotorem jego pracy magisterskiej Krytyka subiektywnego idealizmu w "Materializmie i empiriokrytycyzmie" W.I. Lenina był Czeżowski. Następnie pracował jako zastępca asystenta, a później asystent w Katedrze Logiki UMK. W 1953 na skutek braku swobody badań filozoficznych porzucił karierę akademicką, podejmując pracę w Wydziale W-8 Zakładów Cegielskiego (Poznań), Instytucie Budownictwa Wodnego PAN (Gdańsk), w Wojewódzkiej Radzie Związków Zawodowych oraz w jednym z Państwowych Gospodarstw Rolnych.
Zmiany polityczne w PRL w 1956 przywitał z entuzjazmem - w 1956 powrócił do pracy naukowej i na fali zadowolenia z przemian wprowadzonych przez Władysława Gomułkę wstąpił do PZPR, której członkiem (mimo niechęci wobec rządów Gierka) pozostał do 1981. Pracę podjął w 1956 w Katedrze Filozofii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku. W 1962 został doktorem nauk humanistycznych, na podstawie rozprawy Semantyka języka potocznego w nowej filozofii Wittgensteina, pisanej pod kierunkiem Czeżowskiego i receznowanej przez Izydorę Dąmbską i Henryka Elzenberga.
W 1963 z inicjatywy Adama Schaffa został przeniesiony do Katedry Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1967 został docentem nauk humanistycznych w zakresie filozofii na podstawie pracy Studia nad filozofią Wittgensteina, recenzowanej przez Tadeusza Kotarbińskiego, Adama Schaffa, Romana Suszkę i Petera Geacha. Od 1968 pracował jako docent etatowy w Katedrze Filozofii UW. Od 1969 był kierownikiem Zakładu Filozofii, dwa lata później rezygnując ze stanowiska.
Od końca lat 60. stał się dość znany za granicą. W 1967 na Uniwersytecie w Chicago (jako visiting associate professor) prowadził wykład trymestralny z ontologii rzeczy i faktów. W tym samym roku wygłaszał odczyty na Uniwersytecie Bostońskim i Uniwersytecie Cornella. W 1968 był jednym z czterech referentów Kolokwium Wittgensteinowskiego Międzynarodowego Kongresu w Wiedniu. W 1970 wygłosił odczyty na Uniwersytecie Moskiewskim. W 1972 na filadelfijskim Uniwersytecie Temple prowadził jako visiting professor wykład semestralny z filozofii społecznej oraz seminarium z filozofii Wittgensteina. W 1975 wygłosił na Uniwersytetach w Cambrdge i Leeds odczyty o języku i kodach oraz o regule Hume'a, na zaproszenie dziekana Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu w Cambridge.
Na profesurę czekał długo - została mu ona przyznana dopiero 1982 przez władze okresu stanu wojennego, nieoczekiwanie dla niego. Profesorem zwyczajnym został osiem lat później. W roku 1989 przeszedł z Zakładu Filozofii do Zakładu Filozofii Religii, którego kierownikiem został dwa lata później. Zakładem Filozofii Religii kierował do 1998. W 1997 przeszedł na emeryturę, nadal jednak prowadząc zajęcia - w 1998 Rada Naukowa Wydziału Filozofii i Socjologii UW nie przedłużyła mu jednak umowy o pracę. Poświęcił się odtąd pracy naukowo-badawczej. Swoje poglądy na zagadnienia społeczno-polityczne popularyzuje w środkach masowego przekazu, m.in. w Radiu Maryja i Telewizji Trwam. W pierwszym semestrze roku akademickiego 2008/2009 powrócił jednak do IF UW i wygłosił wykład monograficzny. Postanowieniem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego z dnia 11 listopada 1997 roku, za wybitne zasługi dla nauki polskiej, został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2005 startował w wyborach parlamentarnych z list Platformy Janusza Korwin-Mikke, ale nie uzyskał mandatu poselskiego. W 2006 wraz z o. Mieczysławem Krąpcem i ks. Czesławem Bartnikiem zainicjował Społeczny Niezależny Zespół ds. Etyki Mediów, który postawił sobie za cel "informować rzetelnie opinię publiczną w kraju i na świecie o wszelkich poczynaniach w mediach i wokół nich, które zagrażają bądź obyczajności, bądź swobodzie publicznej dyskusji".
Myśl [edytuj]
Bogusław Wolniewicz specjalizuje się w filozofii religii i filozofii współczesnej. Dystansuje się od głównych nurtów filozofii XX wieku i przyjmuje tezy "wielkich myślicieli", m.in.: Arystotelesa, Leibniza, Hume'a, Kanta i szczególnie Wittgensteina. Krytyczny wobec freudyzmu, fenomenologii, postmodernizmu i fundamentalizmu religijnego, a od lat 90. XX wieku także marksizmu, reprezentuje postawę analityczną i metafizyczną. Główne założenia jego myśli to aksjologiczny absolutyzm w wersji racjonalistycznej i metafizyczny pesymizm w spojrzeniu na człowieka oraz społeczeństwo.
Poglądy metafilozoficzne [edytuj]
Według Wolniewicza filozofia nie jest nauką, nie jest też jednak jałowa poznawczo i ma charakter wiedzy - nie każda wiedza ma bowiem charakter naukowy, nie jest nauką także np. historia czy postępowanie sądowe. Filozofia jest próba racjonalnego ujęcia tych zagadnień, w których nie istnieje wiedza o charakterze naukowym. Uzupełnia luki w wiedzy w dziedzinach, których nie objęła nauka w danym momencie historycznym, ale też ze względu na zmiany warunków życia społecznego jej zadania nigdy się nie wyczerpują. Przeciwnie, wraz zamętem w życiu społecznym współczesności rola filozofii stale wzrasta.
Filozofa ma charakter poznania zdroworozsądkowego: wysławia te tezy, do których dojść mógłby każdy człowiek za pomocą zdrowego rozsądku, zastanawiając się przy tym odpowiednio głęboko. Nie ma w niej więc rzeczy odkrywczych, występują jedynie rzeczy oczywiste, poddane jednak przy tym logicznemu porządkowi. Logika przybliża filozofię do nauki, nie chodzi tu jednak wyłącznie o dostarczanie filozofii narzędzi formalnych, ale o dostarczanie filozofii narzędzi do tworzenia myśli jasnych, co z kolei umożliwia odróżnienie prawdy i fałszu w całym poznaniu o pozanaukowym charakterze.
Mimo że potrzeba filozofii w świecie współczesnym rośnie, współczesny stan kultury filozoficznej jest zły. Charakterystyczny jest dla niej kontrast między bogactwem piśmiennictwa filozoficznego a ubóstwem idei - Wolniewicz nazywa to pozbawione istotnych idei piśmiennictwo filozoficzne "filozoficzną makulaturą". Odróżnia od niej "filozoficzną literaturę", w skład której wchodzi "filozofia antykwaryczna", badająca ewolucję idei i związki między nimi przy braku zainteresowania rzeczywistą wartością omawianych poglądów oraz "filozofia merytoryczna", w dążeniu do prawdy starająca się rozjaśnić realne problemy epoki. Filozofia akademicka nie jest przy tym jedyną możliwością "filozofii merytorycznej", równie istotna jest tu twórczość eseistyczna i literacka, pomagająca w przezwycięzeniu dominującego w filozofii akademickiej antykwaryzmu.
Filozofia merytoryczna dzieli się przy tym na dwa przeciwstawne nurty: filozofię hermeneutyczną i filozofię analityczną. Według filozofii hermeneutycznej zadaniem filozofii jest odsłonięcie sensu bytu i wszechrzeczy, do czego środkiem jest umiejętność głębokiego wczucia się w filozofię dawną oraz elokwencja umożliwiająca wywołanie tych samych odczuć u innych ludzi - Wolniewicz jest krytyczny wobec "filozofii hermeneutycznej", uznając ją za rodzaj nowej gnozy, formę skrajnego irracjonalizmu. Filozofii hermeneutycznej przeciwstawia się filozofia analityczna, uznająca istnienie obiektywnej prawdy i zdolność ludzkiego rozumu do jej odkrycia. Podział na racjonalizm (współcześnie reprezentowany przez filozofię analityczną) i irracjonalizm (współcześnie reprezentowany przez filozofię hermeneutyczną) Wolniewicz krzyżuje z podziałem filozofii na naturalizm, widzący w człowieku część przyrody, a wprzyrodzie ogół bytu, oraz antynaturalizm (transcendentalizm), głoszący istnienie rzeczywistości pozaprzyrodniczej. Przykładem racjonalistycznego naturalizmu może być pozytywizm, antynaturalistycznego racjonalizmu wczesna filozofia Wittgensteina, naturalistycznego irracjonalizmu New Age i freudyzm, antynaturalistycznego irracjonalizmu fenomenologia i egzystencjalizm. Sam Wolniewicz uważa się za racjonalistę i antynaturalistę.
Teologia [edytuj]
Idee teologiczne w myśli Wolniewicza zawarte są przede wszystkim w jego artykule Krytyka teodycei u Bayle'a (Filozofia i wartości II). Artykuł ten zawiera polemikę z poglądami Pierre'a Bayle'a na zagadnienie teodycei. Klasyczna teodycea mówiła, że dobroć i wszechmoc Boga są możliwe do pogodzenia, jako że zło nie jest dziełem boskim, ale ludzkim - człowiek zaś by czynić dobro, musi być wolny, a skoro jest wolny musi móc czynić także zło. Bayle argumentował przeciw klasycznej teodycei twierdząc, że choć wolność implikuje możliwość zła, nie implikuje jednak jego konieczności, zło jest więc do unikniecia nawet przy założeniu wolności ludzkiej.
Poszukując racji mogących obalić zasadność argumentacji Bayle'a, Wolniewicz odwołuje się do niestandardowych pojęć modalnych zaczerpniętych z logiki megarejskiej. Jej reprezentant Diodor Kronos przedstawił prospektywne rozumienie możliwości, definiując to, co możliwe jako to, co jest tu lub będzie. Takie pojęcie możliwości nie jest jeszcze wystarczające dla przeciwstawienia się argumentacji Bayle'a przeciw teodycei w zgodzie z teologią, dopuszcza bowiem to, że zgrzeszą w przyszłości także zbawieni - Wolniewicz konstruuje więc nieco inną definicję możliwości, którą nazywa "pseudo-Diodorową". Według tej definicji to, że coś może się zdarzyć znaczy, że coś podobnego już się zdarzyło lub zdarzy się w przyszłości. Przy takiej definicji możliwości klasyczna teodycea jest sprawna logicznie i nie podlega wystosowanej prze Bayle'a krytyce.
Aksjologia [edytuj]
W dziedzinie aksjologii Wolniewicz jest kontynuatorem Henryka Elzenberga, przy czym choć przyswaja sobie wiele jego zasadniczych idei, przekształca je i inaczej je formułuje. Aksjologię Elzenberga stara się przekształcić w duchu obiektywizmu i racjonalizmu. Za Elzenbergiem całą aksjologię dzieli na formalną i merytoryczną, tą pierwszą ujmując za pomocą aparatu pojęciowego semantyki możliwych światów i ontologii sytuacji. Aksjologia formalna formułuje dotyczące wartości sądy hipotetyczne. Odpowiada na pytania o to, czym wartości są (logika i metafizyka wartości), jak je rozpoznawać (epistemologia wartości) i jaki wpływ wywierają na ludzi (antropologia wartości). Aksjologia merytoryczna posługuje się sądami kategorycznymi w których przypisuje określone wartości określonym przedmiotom.
Dążąc do prostoty systemu Wolniewicz wszystkim wartościom przypisuje jedną kategorię ontyczną - spośród najczęściej wyróżnianych kategorii ontycznych przedmiotów (rzecz, stan rzeczy, proces, zdarzenie, cecha, relacja) wartości są (możliwymi) stanami rzeczy.
Filozofia prawa [edytuj]
Filozofia prawa Wolniewicza to przede wszystkim przynależąca do filozofii kultury refleksja nad miejscem prawa w cywilizacji europejskiej, której wynikiem są jego poglądy na kwestię kary głównej. Prawo rzymskie jest według Wolniewcza trzecim po naukowym poglądzie na świat i religii chrześcijańskiej fundamentem europejskiej cywilizacji. Dla prawa rzymskiego fundamentalna jest z kolei zasada sprawiedliwości sformułowana przez Cycerona i Ulpiana suum cuique tribuere ("oddać każdemu to, co mu się należy"). Sprawiedliwość nie jest w tej zasadzie sformułowana utylitarnie, tj. jako zespół korzyści, jakie można odnieść stosując się do jakichś zasad, ale obiektywnie, odwołuje się ona bowiem do zewnętrznego ładu moralnego. Przestępstwo jest naruszeniem tego ładu, kara zaś jego przywróceniem. Ze względu na obiektywność moralnego ładu świata sprawiedliwa kara może zależeć wyłącznie od stopnia winy: nie może zależeć od żadnych zewnętrznych korzyści, które ewentualnie można by odnieść z podniesienia lub zmniejszenia kary w sposób nieadekwatny do winy. Kara nie jest więc żadnym rodzajem zemsty, które społeczeństwo wywiera na przestępcy, gdyż zemsta jedynie potęguje poniesione krzywdy - jest natomiast słusznym odwetem, który te krzywdy wyrównuje, niezależnie jednak od partykularnych korzyści i strat, które ktoś mógłby przy tym odnieść.
Według Wolniewicza inne niż oparta na rzymskiej zasadzie sprawiedliwości koncepcje kary pojawiły się w (szczególnie ostro przez niego krytykowanej) kulturze Oświecenia. Wyróżnia przy tym dwie takie koncepcje (zbliżone do własnej określając jako koncepcję retrybucyjną): prewencyjną, według której karanie jest przede wszystkim środkiem zapobiegania przestępstwom oraz korekcyjną, według której funkcją kary jest wychowanie i resocjalizacja. Obie te koncepcje stoją w sprzeczności z rzymską zasadą sprawiedliwości, jako że przypisują karze funkcje utylitarne i zrywają z zasadą ścisłej odpowiedniości między winą a zależącą wyłącznie od niej karą. Koncepcje prewencyjna i korekcyjna sprzyjają więc zniesieniu kary śmierci ("abolicjonizm"), koncepcja retrybucyjna sprzyja natomiast jej utrzymaniu ("rygoryzm"). Dla abolicjonistów najwyższą wartość stanowi życie ludzkie, w związku z czym należy chronić je za wszelką cenę, dla rygorysty największą wartością jest natomiast człowieczeństwo, w związku z czym postępowanie, które przekracza jego granice musi być karane śmiercią jako jedynie adekwatne do winy.
Wolniewicz uważa, że pojawiający się współcześnie często sprzeciw wobec kary śmierci jest wynikiem kryzysu kultury europejskiej jako całości. Istotą prawa jest pozytywna wiara w słuszność zasad, "prawa żywe" które przyświecają społeczeństwu: uwiąd tej wiary i niechęć do obrony społecznego porządku czyni prawo martwym, pozbawionym realnego znaczenia dla ludzi papierowym zapisem. Uwiąd świadomości prawnej społeczeństwa prowadzi do uwiądu chęci walki ze złem, zwątpienia w porządek moralny i w konsekwencji tryumfu zła. Zdaniem filozofa najbardziej prawdopodobną konsekwencją takiego stanu rzeczy są narodziny nowego totalitaryzmu.
Wpływ [edytuj]
Do bezpośrednich uczniów Wolniewicza należą jego doktoranci - Zbigniew Musiał, Ulrich Schrade, Beata Witkowska-Maksimczuk; magistranci - Agnieszka Nogal, Paweł Okołowski, Klaudiusz Suczyński; wieloletni uczestnicy seminariów Wolniewicza - Jan Zubelewicz, Jędrzej Stanisławek. Osoby te kontynuują i rozwijają prace Wolniewicza i jego styl uprawiania filozofii.
Pod znacznym wpływem Wolniewicza pozostawali nie tylko jego najbliżsi uczniowie, ale też wielu z najważniejszych filozofów i logików polskich. Należał do nich zwłaszcza Roman Suszko, którego prace logiczne powstały pod znacznym wpływem filozoficznej interpretacji Wittgensteina dokonanej przez Wolniewicza, zawartej zwłaszcza w pracy Rzeczy i fakty. Owocem tej inspiracji jest logika niefregowska, jedno z najważniejszych osiągnięć powojennej logiki polskiej. Uczniem Suszki i współpracownikiem Wolniewicza jest logik Mieczysław Omyła, kontynuujący tak logiczne, jak i ontologiczne prace Suszki i niejednokrotnie odwołujący się do Wolniewiczowskiej ontologii sytuacji. Ontologia sytuacji inspiruje także dotyczące krat warunkowo dystrybutywnych prace matematyczne Jana Zygmunta i Jacka Hawranka. Prace Wolniewicza spotkały się z zainteresowaniem także filozofów i logików zagranicznych, o czym świadczy np. wiele recenzji jego prac anglojęzycznych w "Mathematical Review".
Bogusław Wolniewicz jest znany także jako znakomity wykładowca. Jego wykłady i seminaria cieszą się zawsze niezwykle wysoką frekwencją. Wolniewicz występuje często także w prasie codziennej, radiu i telewizji. Oddziaływanie znajdują w ten sposób tak jego poglądy na filozofię teoretyczną, w tym recepcja Wittgensteina w kulturze polskiej, jak i na filozofię praktyczną, w tym zagadnienia związane z bieżącymi sprawami społeczno-obyczajowymi. Wielu bezpośrednich uczniów i studentów Wolniewicza pracuje w środkach masowego przekazu i w różnym stopniu utożsamiając się z jego ideami, przekazuje je dalej.
Krytyka Woniewicza dotyczy w dużej mierze jego przekonań społecznych, politycznych i obyczajowych. Wychodzi ona głównie od zwolenników liberalizmu politycznego i obyczajowego, a także od ruchu przeciwników eutanazji. W dyskursie publicznym z krytyką spotkał się także ekspresyjny sposób wypowiedzi Wolniewicza (np. stosowanie takich terminów jak "półinteligent", "neokanibalizm" czy "mengelizm" na określenie przeciwników światopoglądowych). Spośród filozofów z krytyką Wolniewicza, nie tylko na łamach prasy specjalistycznej, ale także codziennej wystąpili m.in. Jacek Jadacki, Jacek Hołówka i Andrzej Bogusławski.
Wybrane pisma [edytuj]
Rzeczy i fakty. Wstęp do pierwszej filozofii Ludwika Wittgensteina (z fragmentem Platońskiego "Teajteta" w nowym przekładzie i z komentarzem Profesora Henryka Elzenberga), Warszawa, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1968.
Ontologia sytuacji: podstawy i zastosowania, Warszawa, Państwowe Wydaw. Naukowe, 1985.
Filozofia i wartości: rozprawy i wypowiedzi: z fragmentami pism Tadeusza Kotarbińskiego, Warszawa, Wydział Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, 1993.
Filozofia i wartości, 2, Warszawa, Wydział Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, 1998.
Logic and metaphysics: studies in Wittgenstein's ontology of facts, Warszawa, "Znak, Język, Rzeczywistość", Polskie Towarzystwo Semiotyczne, 1999.
Filozofia i wartości, 3, Z fragmentem "Księgi tragizmu" Henryka Elzenberga i jego uwagami o "Dociekaniach" Wittgensteina, Warszawa, Wydział Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, 2003.
Bibliografia [edytuj]
Sławomir Kalembka (red.), Pracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945-1994. Materiały do biografii, Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Toruń 1995
Mieczysław Omyła (red.), Skłonność metafizyczna. Księga pamiątkowa Bogusławowi Wolniewiczowi w darze, Warszawa 1997 [tam pełna bibliografia prac Bogusława Wolniewicza do roku 1998]
Mieczysław Omyła, Ulrich Schrade, Bogusław Woniewicz, w: Witold Mackiewicz, Polska filozofia powojenna, t. 2, Warszawa 2001
Bogusław Wolniewicz (ur. 22 września 1927 w Toruniu) – filozof i logik, twórca ontologii sytuacji, tłumacz i komentator Ludwiga Wittgensteina.
Publicysta i felietonista Naszego Dziennika, Najwyższego Czasu! oraz częsty gość Telewizji Trwam i Radia Maryja. W 2005 r. startował w wyborach parlamentarnych z listy Platformy Janusza Korwin-Mikke[1].
Spis treści[ukryj]
1 Życie
2 Myśl
2.1 Poglądy metafilozoficzne
2.2 Teologia
2.3 Aksjologia
2.4 Filozofia prawa
3 Wpływ
4 Wybrane pisma
5 Bibliografia
6 Przypisy
7 Linki zewnętrzne
//
Życie [edytuj]
Bogusław Wolniewicz urodził się 22 września 1927 w Toruniu. Naukę w polskiej szkole powszechnej rozpoczął w 1934. Wojna nie przerwała jego edukacji, gdyż już od listopada 1939 uczył się w niemieckiej szkole powszechnej dla Polaków. W 1941 rozpoczął pracę w przedsiębiorstwie budowlanym Hermanna Klechowitza, uczęszczając jednocześnie do powiązanej z tym przedsiębiorstwem Berufsschule. Od 1945 uczył się w Liceum im. Królowej Jadwigi, egzaminy maturalne zdając w 1947.
W latach 1947-1951 studiował na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika. Do jego nauczycieli należeli Tadeusz Czeżowski, Henryk Elzenberg, Tadeusz Szczurkiewicz i Kazimierz Sośnicki. W 1951 został magistrem filozofii, promotorem jego pracy magisterskiej Krytyka subiektywnego idealizmu w "Materializmie i empiriokrytycyzmie" W.I. Lenina był Czeżowski. Następnie pracował jako zastępca asystenta, a później asystent w Katedrze Logiki UMK. W 1953 na skutek braku swobody badań filozoficznych porzucił karierę akademicką, podejmując pracę w Wydziale W-8 Zakładów Cegielskiego (Poznań), Instytucie Budownictwa Wodnego PAN (Gdańsk), w Wojewódzkiej Radzie Związków Zawodowych oraz w jednym z Państwowych Gospodarstw Rolnych.
Zmiany polityczne w PRL w 1956 przywitał z entuzjazmem - w 1956 powrócił do pracy naukowej i na fali zadowolenia z przemian wprowadzonych przez Władysława Gomułkę wstąpił do PZPR, której członkiem (mimo niechęci wobec rządów Gierka) pozostał do 1981. Pracę podjął w 1956 w Katedrze Filozofii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku. W 1962 został doktorem nauk humanistycznych, na podstawie rozprawy Semantyka języka potocznego w nowej filozofii Wittgensteina, pisanej pod kierunkiem Czeżowskiego i receznowanej przez Izydorę Dąmbską i Henryka Elzenberga.
W 1963 z inicjatywy Adama Schaffa został przeniesiony do Katedry Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1967 został docentem nauk humanistycznych w zakresie filozofii na podstawie pracy Studia nad filozofią Wittgensteina, recenzowanej przez Tadeusza Kotarbińskiego, Adama Schaffa, Romana Suszkę i Petera Geacha. Od 1968 pracował jako docent etatowy w Katedrze Filozofii UW. Od 1969 był kierownikiem Zakładu Filozofii, dwa lata później rezygnując ze stanowiska.
Od końca lat 60. stał się dość znany za granicą. W 1967 na Uniwersytecie w Chicago (jako visiting associate professor) prowadził wykład trymestralny z ontologii rzeczy i faktów. W tym samym roku wygłaszał odczyty na Uniwersytecie Bostońskim i Uniwersytecie Cornella. W 1968 był jednym z czterech referentów Kolokwium Wittgensteinowskiego Międzynarodowego Kongresu w Wiedniu. W 1970 wygłosił odczyty na Uniwersytecie Moskiewskim. W 1972 na filadelfijskim Uniwersytecie Temple prowadził jako visiting professor wykład semestralny z filozofii społecznej oraz seminarium z filozofii Wittgensteina. W 1975 wygłosił na Uniwersytetach w Cambrdge i Leeds odczyty o języku i kodach oraz o regule Hume'a, na zaproszenie dziekana Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu w Cambridge.
Na profesurę czekał długo - została mu ona przyznana dopiero 1982 przez władze okresu stanu wojennego, nieoczekiwanie dla niego. Profesorem zwyczajnym został osiem lat później. W roku 1989 przeszedł z Zakładu Filozofii do Zakładu Filozofii Religii, którego kierownikiem został dwa lata później. Zakładem Filozofii Religii kierował do 1998. W 1997 przeszedł na emeryturę, nadal jednak prowadząc zajęcia - w 1998 Rada Naukowa Wydziału Filozofii i Socjologii UW nie przedłużyła mu jednak umowy o pracę. Poświęcił się odtąd pracy naukowo-badawczej. Swoje poglądy na zagadnienia społeczno-polityczne popularyzuje w środkach masowego przekazu, m.in. w Radiu Maryja i Telewizji Trwam. W pierwszym semestrze roku akademickiego 2008/2009 powrócił jednak do IF UW i wygłosił wykład monograficzny. Postanowieniem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego z dnia 11 listopada 1997 roku, za wybitne zasługi dla nauki polskiej, został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2005 startował w wyborach parlamentarnych z list Platformy Janusza Korwin-Mikke, ale nie uzyskał mandatu poselskiego. W 2006 wraz z o. Mieczysławem Krąpcem i ks. Czesławem Bartnikiem zainicjował Społeczny Niezależny Zespół ds. Etyki Mediów, który postawił sobie za cel "informować rzetelnie opinię publiczną w kraju i na świecie o wszelkich poczynaniach w mediach i wokół nich, które zagrażają bądź obyczajności, bądź swobodzie publicznej dyskusji".
Myśl [edytuj]
Bogusław Wolniewicz specjalizuje się w filozofii religii i filozofii współczesnej. Dystansuje się od głównych nurtów filozofii XX wieku i przyjmuje tezy "wielkich myślicieli", m.in.: Arystotelesa, Leibniza, Hume'a, Kanta i szczególnie Wittgensteina. Krytyczny wobec freudyzmu, fenomenologii, postmodernizmu i fundamentalizmu religijnego, a od lat 90. XX wieku także marksizmu, reprezentuje postawę analityczną i metafizyczną. Główne założenia jego myśli to aksjologiczny absolutyzm w wersji racjonalistycznej i metafizyczny pesymizm w spojrzeniu na człowieka oraz społeczeństwo.
Poglądy metafilozoficzne [edytuj]
Według Wolniewicza filozofia nie jest nauką, nie jest też jednak jałowa poznawczo i ma charakter wiedzy - nie każda wiedza ma bowiem charakter naukowy, nie jest nauką także np. historia czy postępowanie sądowe. Filozofia jest próba racjonalnego ujęcia tych zagadnień, w których nie istnieje wiedza o charakterze naukowym. Uzupełnia luki w wiedzy w dziedzinach, których nie objęła nauka w danym momencie historycznym, ale też ze względu na zmiany warunków życia społecznego jej zadania nigdy się nie wyczerpują. Przeciwnie, wraz zamętem w życiu społecznym współczesności rola filozofii stale wzrasta.
Filozofa ma charakter poznania zdroworozsądkowego: wysławia te tezy, do których dojść mógłby każdy człowiek za pomocą zdrowego rozsądku, zastanawiając się przy tym odpowiednio głęboko. Nie ma w niej więc rzeczy odkrywczych, występują jedynie rzeczy oczywiste, poddane jednak przy tym logicznemu porządkowi. Logika przybliża filozofię do nauki, nie chodzi tu jednak wyłącznie o dostarczanie filozofii narzędzi formalnych, ale o dostarczanie filozofii narzędzi do tworzenia myśli jasnych, co z kolei umożliwia odróżnienie prawdy i fałszu w całym poznaniu o pozanaukowym charakterze.
Mimo że potrzeba filozofii w świecie współczesnym rośnie, współczesny stan kultury filozoficznej jest zły. Charakterystyczny jest dla niej kontrast między bogactwem piśmiennictwa filozoficznego a ubóstwem idei - Wolniewicz nazywa to pozbawione istotnych idei piśmiennictwo filozoficzne "filozoficzną makulaturą". Odróżnia od niej "filozoficzną literaturę", w skład której wchodzi "filozofia antykwaryczna", badająca ewolucję idei i związki między nimi przy braku zainteresowania rzeczywistą wartością omawianych poglądów oraz "filozofia merytoryczna", w dążeniu do prawdy starająca się rozjaśnić realne problemy epoki. Filozofia akademicka nie jest przy tym jedyną możliwością "filozofii merytorycznej", równie istotna jest tu twórczość eseistyczna i literacka, pomagająca w przezwycięzeniu dominującego w filozofii akademickiej antykwaryzmu.
Filozofia merytoryczna dzieli się przy tym na dwa przeciwstawne nurty: filozofię hermeneutyczną i filozofię analityczną. Według filozofii hermeneutycznej zadaniem filozofii jest odsłonięcie sensu bytu i wszechrzeczy, do czego środkiem jest umiejętność głębokiego wczucia się w filozofię dawną oraz elokwencja umożliwiająca wywołanie tych samych odczuć u innych ludzi - Wolniewicz jest krytyczny wobec "filozofii hermeneutycznej", uznając ją za rodzaj nowej gnozy, formę skrajnego irracjonalizmu. Filozofii hermeneutycznej przeciwstawia się filozofia analityczna, uznająca istnienie obiektywnej prawdy i zdolność ludzkiego rozumu do jej odkrycia. Podział na racjonalizm (współcześnie reprezentowany przez filozofię analityczną) i irracjonalizm (współcześnie reprezentowany przez filozofię hermeneutyczną) Wolniewicz krzyżuje z podziałem filozofii na naturalizm, widzący w człowieku część przyrody, a wprzyrodzie ogół bytu, oraz antynaturalizm (transcendentalizm), głoszący istnienie rzeczywistości pozaprzyrodniczej. Przykładem racjonalistycznego naturalizmu może być pozytywizm, antynaturalistycznego racjonalizmu wczesna filozofia Wittgensteina, naturalistycznego irracjonalizmu New Age i freudyzm, antynaturalistycznego irracjonalizmu fenomenologia i egzystencjalizm. Sam Wolniewicz uważa się za racjonalistę i antynaturalistę.
Teologia [edytuj]
Idee teologiczne w myśli Wolniewicza zawarte są przede wszystkim w jego artykule Krytyka teodycei u Bayle'a (Filozofia i wartości II). Artykuł ten zawiera polemikę z poglądami Pierre'a Bayle'a na zagadnienie teodycei. Klasyczna teodycea mówiła, że dobroć i wszechmoc Boga są możliwe do pogodzenia, jako że zło nie jest dziełem boskim, ale ludzkim - człowiek zaś by czynić dobro, musi być wolny, a skoro jest wolny musi móc czynić także zło. Bayle argumentował przeciw klasycznej teodycei twierdząc, że choć wolność implikuje możliwość zła, nie implikuje jednak jego konieczności, zło jest więc do unikniecia nawet przy założeniu wolności ludzkiej.
Poszukując racji mogących obalić zasadność argumentacji Bayle'a, Wolniewicz odwołuje się do niestandardowych pojęć modalnych zaczerpniętych z logiki megarejskiej. Jej reprezentant Diodor Kronos przedstawił prospektywne rozumienie możliwości, definiując to, co możliwe jako to, co jest tu lub będzie. Takie pojęcie możliwości nie jest jeszcze wystarczające dla przeciwstawienia się argumentacji Bayle'a przeciw teodycei w zgodzie z teologią, dopuszcza bowiem to, że zgrzeszą w przyszłości także zbawieni - Wolniewicz konstruuje więc nieco inną definicję możliwości, którą nazywa "pseudo-Diodorową". Według tej definicji to, że coś może się zdarzyć znaczy, że coś podobnego już się zdarzyło lub zdarzy się w przyszłości. Przy takiej definicji możliwości klasyczna teodycea jest sprawna logicznie i nie podlega wystosowanej prze Bayle'a krytyce.
Aksjologia [edytuj]
W dziedzinie aksjologii Wolniewicz jest kontynuatorem Henryka Elzenberga, przy czym choć przyswaja sobie wiele jego zasadniczych idei, przekształca je i inaczej je formułuje. Aksjologię Elzenberga stara się przekształcić w duchu obiektywizmu i racjonalizmu. Za Elzenbergiem całą aksjologię dzieli na formalną i merytoryczną, tą pierwszą ujmując za pomocą aparatu pojęciowego semantyki możliwych światów i ontologii sytuacji. Aksjologia formalna formułuje dotyczące wartości sądy hipotetyczne. Odpowiada na pytania o to, czym wartości są (logika i metafizyka wartości), jak je rozpoznawać (epistemologia wartości) i jaki wpływ wywierają na ludzi (antropologia wartości). Aksjologia merytoryczna posługuje się sądami kategorycznymi w których przypisuje określone wartości określonym przedmiotom.
Dążąc do prostoty systemu Wolniewicz wszystkim wartościom przypisuje jedną kategorię ontyczną - spośród najczęściej wyróżnianych kategorii ontycznych przedmiotów (rzecz, stan rzeczy, proces, zdarzenie, cecha, relacja) wartości są (możliwymi) stanami rzeczy.
Filozofia prawa [edytuj]
Filozofia prawa Wolniewicza to przede wszystkim przynależąca do filozofii kultury refleksja nad miejscem prawa w cywilizacji europejskiej, której wynikiem są jego poglądy na kwestię kary głównej. Prawo rzymskie jest według Wolniewcza trzecim po naukowym poglądzie na świat i religii chrześcijańskiej fundamentem europejskiej cywilizacji. Dla prawa rzymskiego fundamentalna jest z kolei zasada sprawiedliwości sformułowana przez Cycerona i Ulpiana suum cuique tribuere ("oddać każdemu to, co mu się należy"). Sprawiedliwość nie jest w tej zasadzie sformułowana utylitarnie, tj. jako zespół korzyści, jakie można odnieść stosując się do jakichś zasad, ale obiektywnie, odwołuje się ona bowiem do zewnętrznego ładu moralnego. Przestępstwo jest naruszeniem tego ładu, kara zaś jego przywróceniem. Ze względu na obiektywność moralnego ładu świata sprawiedliwa kara może zależeć wyłącznie od stopnia winy: nie może zależeć od żadnych zewnętrznych korzyści, które ewentualnie można by odnieść z podniesienia lub zmniejszenia kary w sposób nieadekwatny do winy. Kara nie jest więc żadnym rodzajem zemsty, które społeczeństwo wywiera na przestępcy, gdyż zemsta jedynie potęguje poniesione krzywdy - jest natomiast słusznym odwetem, który te krzywdy wyrównuje, niezależnie jednak od partykularnych korzyści i strat, które ktoś mógłby przy tym odnieść.
Według Wolniewicza inne niż oparta na rzymskiej zasadzie sprawiedliwości koncepcje kary pojawiły się w (szczególnie ostro przez niego krytykowanej) kulturze Oświecenia. Wyróżnia przy tym dwie takie koncepcje (zbliżone do własnej określając jako koncepcję retrybucyjną): prewencyjną, według której karanie jest przede wszystkim środkiem zapobiegania przestępstwom oraz korekcyjną, według której funkcją kary jest wychowanie i resocjalizacja. Obie te koncepcje stoją w sprzeczności z rzymską zasadą sprawiedliwości, jako że przypisują karze funkcje utylitarne i zrywają z zasadą ścisłej odpowiedniości między winą a zależącą wyłącznie od niej karą. Koncepcje prewencyjna i korekcyjna sprzyjają więc zniesieniu kary śmierci ("abolicjonizm"), koncepcja retrybucyjna sprzyja natomiast jej utrzymaniu ("rygoryzm"). Dla abolicjonistów najwyższą wartość stanowi życie ludzkie, w związku z czym należy chronić je za wszelką cenę, dla rygorysty największą wartością jest natomiast człowieczeństwo, w związku z czym postępowanie, które przekracza jego granice musi być karane śmiercią jako jedynie adekwatne do winy.
Wolniewicz uważa, że pojawiający się współcześnie często sprzeciw wobec kary śmierci jest wynikiem kryzysu kultury europejskiej jako całości. Istotą prawa jest pozytywna wiara w słuszność zasad, "prawa żywe" które przyświecają społeczeństwu: uwiąd tej wiary i niechęć do obrony społecznego porządku czyni prawo martwym, pozbawionym realnego znaczenia dla ludzi papierowym zapisem. Uwiąd świadomości prawnej społeczeństwa prowadzi do uwiądu chęci walki ze złem, zwątpienia w porządek moralny i w konsekwencji tryumfu zła. Zdaniem filozofa najbardziej prawdopodobną konsekwencją takiego stanu rzeczy są narodziny nowego totalitaryzmu.
Wpływ [edytuj]
Do bezpośrednich uczniów Wolniewicza należą jego doktoranci - Zbigniew Musiał, Ulrich Schrade, Beata Witkowska-Maksimczuk; magistranci - Agnieszka Nogal, Paweł Okołowski, Klaudiusz Suczyński; wieloletni uczestnicy seminariów Wolniewicza - Jan Zubelewicz, Jędrzej Stanisławek. Osoby te kontynuują i rozwijają prace Wolniewicza i jego styl uprawiania filozofii.
Pod znacznym wpływem Wolniewicza pozostawali nie tylko jego najbliżsi uczniowie, ale też wielu z najważniejszych filozofów i logików polskich. Należał do nich zwłaszcza Roman Suszko, którego prace logiczne powstały pod znacznym wpływem filozoficznej interpretacji Wittgensteina dokonanej przez Wolniewicza, zawartej zwłaszcza w pracy Rzeczy i fakty. Owocem tej inspiracji jest logika niefregowska, jedno z najważniejszych osiągnięć powojennej logiki polskiej. Uczniem Suszki i współpracownikiem Wolniewicza jest logik Mieczysław Omyła, kontynuujący tak logiczne, jak i ontologiczne prace Suszki i niejednokrotnie odwołujący się do Wolniewiczowskiej ontologii sytuacji. Ontologia sytuacji inspiruje także dotyczące krat warunkowo dystrybutywnych prace matematyczne Jana Zygmunta i Jacka Hawranka. Prace Wolniewicza spotkały się z zainteresowaniem także filozofów i logików zagranicznych, o czym świadczy np. wiele recenzji jego prac anglojęzycznych w "Mathematical Review".
Bogusław Wolniewicz jest znany także jako znakomity wykładowca. Jego wykłady i seminaria cieszą się zawsze niezwykle wysoką frekwencją. Wolniewicz występuje często także w prasie codziennej, radiu i telewizji. Oddziaływanie znajdują w ten sposób tak jego poglądy na filozofię teoretyczną, w tym recepcja Wittgensteina w kulturze polskiej, jak i na filozofię praktyczną, w tym zagadnienia związane z bieżącymi sprawami społeczno-obyczajowymi. Wielu bezpośrednich uczniów i studentów Wolniewicza pracuje w środkach masowego przekazu i w różnym stopniu utożsamiając się z jego ideami, przekazuje je dalej.
Krytyka Woniewicza dotyczy w dużej mierze jego przekonań społecznych, politycznych i obyczajowych. Wychodzi ona głównie od zwolenników liberalizmu politycznego i obyczajowego, a także od ruchu przeciwników eutanazji. W dyskursie publicznym z krytyką spotkał się także ekspresyjny sposób wypowiedzi Wolniewicza (np. stosowanie takich terminów jak "półinteligent", "neokanibalizm" czy "mengelizm" na określenie przeciwników światopoglądowych). Spośród filozofów z krytyką Wolniewicza, nie tylko na łamach prasy specjalistycznej, ale także codziennej wystąpili m.in. Jacek Jadacki, Jacek Hołówka i Andrzej Bogusławski.
Wybrane pisma [edytuj]
Rzeczy i fakty. Wstęp do pierwszej filozofii Ludwika Wittgensteina (z fragmentem Platońskiego "Teajteta" w nowym przekładzie i z komentarzem Profesora Henryka Elzenberga), Warszawa, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1968.
Ontologia sytuacji: podstawy i zastosowania, Warszawa, Państwowe Wydaw. Naukowe, 1985.
Filozofia i wartości: rozprawy i wypowiedzi: z fragmentami pism Tadeusza Kotarbińskiego, Warszawa, Wydział Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, 1993.
Filozofia i wartości, 2, Warszawa, Wydział Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, 1998.
Logic and metaphysics: studies in Wittgenstein's ontology of facts, Warszawa, "Znak, Język, Rzeczywistość", Polskie Towarzystwo Semiotyczne, 1999.
Filozofia i wartości, 3, Z fragmentem "Księgi tragizmu" Henryka Elzenberga i jego uwagami o "Dociekaniach" Wittgensteina, Warszawa, Wydział Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, 2003.
Bibliografia [edytuj]
Sławomir Kalembka (red.), Pracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945-1994. Materiały do biografii, Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Toruń 1995
Mieczysław Omyła (red.), Skłonność metafizyczna. Księga pamiątkowa Bogusławowi Wolniewiczowi w darze, Warszawa 1997 [tam pełna bibliografia prac Bogusława Wolniewicza do roku 1998]
Mieczysław Omyła, Ulrich Schrade, Bogusław Woniewicz, w: Witold Mackiewicz, Polska filozofia powojenna, t. 2, Warszawa 2001
Subscribe to:
Comments (Atom)